အိမ်တစ်အိမ်မှာ ကမ္ဘာပျက်သလို ဖြစ်သွားသော်လည်း များမကြာမီအချိန်မှာတွင် တိတ်ဆိတ်သည့် ညဉ့်ဦးယံက သာမန်အခြေအနေသို့ ဖန်တီးထားသည်။ဤသို့ အယောင်ဆောင်လောက၌ အေးချမ်းနေသယောင်ယောင်။
ညီဒေါန တစ်ယောက်သာ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းများစွာဖြင့် အိပ်မရနိုင်အောင်ရှိသည်။ကိုငယ်ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ ပုဆိုးအထုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်လျက် မှောင်မိုက်နေသည့် မိမိအိမ်ဘက်ကို ပြတင်းမှတဆင့်ငေးနေမိသည်။အကိုဖြစ်သူ အန္တရာယ်ကျရောက်၍ ပူဆွေးရသည်က တစ်မျိုး၊ ကိုယ်တိုင် ဘာမှမလုပ်နိုင်ပါလားဆိုသည့် အပြစ်တင်စိတ်က တစ်ဖုံ။မိမိကိုယ်ကိုယ် အားမရခြင်း၊ဝမ်းနည်းခြင်းများစွာဖြင့် ခြေထောက်များတောင့်သည်အထိ ရပ်နေမိ၏။
မနက်လင်းခါနီးစဲစဲမှသာ အရံသင့်ရှိနေသော အိပ်ရာပေါ်သို့ခွေခေါက်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။အိပ်မက်ထဲမှာလည်း သူက ကိုယ်ငယ်အနောက်ကို ပြေးလိုက်ပေမယ့် ဘယ်လိုမှမမှီဘဲရှိ၏။လက်တစ်ဖက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အားနဲ့ဆွဲကိုင်ထားသလို နေရာမှမရွေ့ဘဲနေသည်။လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ခန့်ညားတည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာတစ်ခု၊ ပြုံးယောင်သမ်းလာသည့် နှုတ်ခမ်းကတဖြည်းဖြည်းပို၍ အသက်ဝင်ကာ သူ့မျက်နှာထံ တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ထိုအရာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို လွယ်လွယ်ခြွေယူနိုင်သည့် သေနတ်တစ်လက်။မောင်းဆွဲရန်ကိုင်ထားသည်က ဦးမင်းဉာဏ်မြင့်ပိုင်။
နှုတ်ကနေ ကယောင်ကတမ်းရေရွတ်သံ အဆုံး ဒိုင်းခနဲထွက်လာသော အသံနှင့် သူ့မျက်ဝန်းများ ပြာဝေသွား၏။တစ်ဖန်ပြန်ဖွင့်လိုက်တော့ လင်းအားကြီးသည့် မနက်ခင်းတစ်ခုနဲ့အတူ သူက အိစက်ညက်ညောသောမွေ့ရာပေါ်မှာ ထထိုင်လျက်ရှိနေသည်။
ကယ်တင်ထားပေးသူကို ဘယ်လိုစိတ်နဲ့များ ဒီလိုအိပ်မက် မက်လိုက်သလဲမသိ။မောဟိုက်နေသည့် ရင်ကို ခဏတာ အနားပေးပြီးမှ အိပ်ရာပေါ်ကထလိုက်သည်။တစ်ပါးသူအိမ်မှာနေပြီး အိမ်ရှင်ထက် နောက်ကျမှထတာဟာ သင့်တော်တဲ့အရာမဟုတ်။
