အပင္ကိုေရေလာင္းေနေသာ္လည္း ညီေဒါနရဲ့ စိတ္မွာ ထိုအပင္တြင္မရိွ။ၿခံေရ႔ွတြင္ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ျဖတ္၍ ေလ်ွာက္ေနေသာ ၪီးထံတြင္ရိွေနသည္။
အကိုေတြက အျပင္းအထန္ကန႔္ကြက္တာမ်ိဳးမလုပ္သၫ့္အျပင္ နားလည္ေပးတယ္ဆိုတိုင္းလည္း သူကအခြင့္အေရးယူလို႔မျဖစ္။အထူးသျဖင့္ ကိုႀကီးမွာ သိပ္မ်က္ႏွာသာမေပး။ထို႔ေၾကာင့္ အရင္ေန့ေတြတုန္းကလို အလုပ္ကိုအေၾကာင္းျပၿပီး တစ္ဖက္ၿခံဘက္ ကူးဖို႔မရဲေပ။လာေနက် လူက မလာေတာ့ အေၾကာင္းစံုမသိေသးတဲ့ၪီးက ၿခံေရ႔ွကေန ကားနဲ႔တစ္မ်ိဳး ေျခလ်င္တစ္မ်ိဳးအႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖတ္ေလ်ာက္၍ ၾကၫ့္၏။
ညီေဒါန ျပန္၍ လွမ္းၾကၫ့္ခ်င္ေသာ္လည္း ကိုႀကီးက ၿခံတံခါးနားမွာ ကုလားထိုင္ျဖင့္က်က်နနထိုင္ေနသည္။လက္ထဲတြင္ သတင္းစာကိုင္ထားေသာ္လည္း မ်က္မွန္အေပၚက မ်က္လံုးမ်ားမွာေတာ့ ညီေဒါနကိုတလွၫ့္ ၪီးကိုတလွၫ့္ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကၫ့္ေန၏။ဒီေလာက္နဲ႔မၿပီးေသး ကိုငယ္ကပါ ေရေလာင္းေနတဲ့ ညီေဒါန ကိုယ္လံုးအားအျပင္ဘက္ကေန လွမ္းမျမင္ရေအာင္ လမ္းေလ်ွာက္သလိုလိုနဲ႔လိုက္ကာသည္။
ၪီးကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပလို႔မရေသးခင္ အနည္းဆံုး စိတ္မပူေစရန္ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုခ်င္ေသာ္လည္းအခြင့္မသာ။သို႔ေသာ္ အကိုေတြရဲ့ သူတို႔ညီေလးအေပၚ သဝန္တိုေနပံုအား ညီေဒါန ႀကိတ္၍အူျမဴးေန၏။
ကိုကိုလတ္ကေတာ့မရိွ။ၿမိဳ႔ထဲတြင္ စက္ဘီးဆိုင္ခန္းျပန္ဖြင့္ဖို႔ကိစၥစံုစမ္းေနသည္။သူရိွပါက ကိုႀကီးနဲ႔ကိုငယ္ကို စေနာက္ၿပီး ညီေဒါနဘက္က ပါမွာအေသအခ်ာပင္။အခုေတာ့ လွမ္းၾကၫ့္လို႔မရတဲ့အဆံုး ေရေလာင္းတာလက္စသတ္ၿပီး အိမ္ထဲကိုသာျပန္ဝင္ခဲ့လိုက္ေတာ့၏။သူအိမ္ေပၚထပ္ဝရံတာကိုေရာက္မွ မသိမသာ လွမ္းၾကၫ့္ခ်ိန္ ၪီးလည္း သူ႔ၿခံထဲေရာက္သြားၿပီျဖစ္သည္။
အေပၚထပ္အခန္းကိုေရာက္ေတာ့ ျပတင္းတံခါးကိုဖြင့္ၿပီးၾကၫ့္ဖို႔လုပ္ေသာ္လည္း ေအာက္ထပ္မွ ကိုႀကီးရဲ့ ေခ်ာင္းဟန႔္သံအက်ယ္ႀကီးေၾကာင့္ အသာျပန္ေစ့ထားလိုက္ရ၏။
