ယိမ္း
ညီေဒါန နားရြက္ကေလးမ်ား ပူကာ လက္ဖ်ားေတြေအးေနသည္။မ်က္ႏွာကိုေအာက္ငံု႔ထားတာေၾကာင့္ ဘန္ေကာက္ပုဆိုးထည္ႏွင့္ ေျခဖမိုးေဖြးေဖြးတစ္စံုက ျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုးကိုေနရာယူထား၏။
"ကိုႀကီး မင္းဟာက မဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ"
ရယ္သံေနွာေနေသာ ကိုကိုလတ္ရဲ့အသံ။ညီေဒါန မရဲတရဲေမာ့ၾကၫ့္လိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေလးမွ အၾကၫ့္မလႊဲထားတဲ့ကိုႀကီးမ်က္လံုးမ်ားကိုေတြ့လိုက္ရ၏။ထို႔ေၾကာင့္ ကိုင္ထားတဲ့လက္ဖဝါးႀကီးႀကီးထဲကေန အသာရုန္းထြက္ေသာ္လည္း လံုးဝလႊတ္မေပးပါ။
"ဘယ္လိုစံုတဲြမ်ိဳးက အစ္ကိုေတြေရ႔ွထားၿပီး ခ်ိန္းေတြ့မလဲ ၊ ကိုႀကီး မင္းဝဋ္လည္မယ္ေနာ္"
"တိတ္စမ္းကိုကိုလတ္ ငါ့ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္လိုခ်င္ရင္ ငါ့ေရ႔ွမွာပဲေတြ့ရမယ္"
ကိုကိုလတ္က ေခါင္းယမ္းရင္းရယ္ျပန္သည္။ကိုႀကီးက ကၽြန္းကုလားထိုင္ေပၚမွာလက္ပိုက္လ်က္ သူနဲ႔ၪီးကို တၫ့္တၫ့္ႀကီးၾကၫ့္ေနတာ။ ေဘးကခံုမွာလည္း ကိုငယ္က ကိုႀကီးနည္းတူ ခပ္စိမ္းစိမ္းပဲ။ ကိုကိုလတ္တစ္ေယာက္သာ အရယ္မပ်က္။
ညီေဒါန ေဘးကိုအသာငဲ့ၾကၫ့္ျပန္ေတာ့ ၪီးကလည္း ခပ္တည္တည္ပင္။အစ္ကိုေတြကိုအေရ႔ွတၫ့္တၫ့္မွာထားၿပီး အၾကင္နာမ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ စိုက္ၾကၫ့္ရဲတာဘယ္သူမို႔လို႔လဲ။
မင္းဥာဏ္ျမင့္ပိုင္မလား မင္းဥာဏ္ျမင့္ပိုင္။
ကိုႀကီးဆီ တရားဝင္ခြင့္ေတာင္းၿပီး ဧၫ့္ခန္းထဲမွာ သူ႔အား ၾကင္နာစြာၾကၫ့္လ်က္ လက္ကိုလည္း ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားေသးတာ။
"က်ဳပ္ကေတာ့ ညီေဒါန မ်က္ႏွာကိုေတြ့ရရင္ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပတာပါပဲ"
ကိုႀကီးမ်က္ႏွာမဲ့သြားသည္။ညီေဒါန မေနတတ္စြာ ေခါင္းကိုျပန္ငံု႔ထားလိုက္၏။
"ညေန၅နာရီမေက်ာ္ခင္ အိမ္ဘက္ကို ေသခ်ာျပန္လိုက္ပို႔ပါ ဒါပဲ"
ကိုႀကီးက စီရင္ခ်က္ခ်သၫ့္တရားသူႀကီးေလသံျဖင့္ေျပာသည္။
သို႔ေသာ္ အစ္ကိုႀကီးအဖရာဆိုေသာ လူႀကီးမွာ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ၿပီ။သူ႔ရဲ့ အငယ္ဆံုးေလးကို မင္းဥာဏ္ဆီသို႔ လိုက္သြားရန္ ခြင့္ျပဳလိုက္ၿပီဆိုတဲ့ သေဘာ။မင္းဥာဏ္ကလည္း ဒါမ်ိဳးတြင္ လက္ေနွးသူမဟုတ္ ။ ညီေဒါနလက္ကိုဆဲြရင္း ခ်က္ခ်င္းထရပ္ကာ
