ပစၥည္းေတြ အခန္းထဲသြားထားၿပီးတာနဲ႔ သူေအာက္ထပ္ကိုျပန္ဆင္းလာလိုက္သည္။ ေန့လယ္စာအတြက္ အလုပ္ရႈပ္ေနေသာ ကိုငတိုးဆိုသၫ့္လူကို ကူလုပ္ဖို႔ မီးဖိုခန္းဘက္ဝင္သြားလိုက္ေတာ့ ဘာမွမလိုအပ္တာေတြ့ရ၏။လုပ္ေနကိုင္ေနက် လူတစ္ေယာက္လို ကၽြမ္းက်င္စြာပင္ ခ်က္ျပဳတ္လ်က္ရိွသည္။စားပဲြမွာထိုင္ေနတဲ့ သူ႔ဆီကို တစ္ခ်က္လွမ္းႃပံုးျပလာၿပီး
"ဆာၿပီလား သခင္ေလး"
"မဆာေသးပါဘူးဗ်.. ၿပီးေတာ့ေလ"
"ဟုတ္ကဲ့ အမိန႔္ရိွပါ သခင္ေလး "
"ကၽြန္ေတာ့္ကို သခင္ေလးလို႔မေခၚပါနဲ႔လား၊ နာမည္က ညီေဒါနဘြားပါ အသက္ကလည္း၁၈ပဲရိွေသးတာမို႔ ကိုငတိုးထက္ငယ္မယ္ထင္ပါတယ္၊ နာမည္ကို အဆင္ေျပသလိုေခၚပါဗ်"
"မျဖစ္ေပဘူး သခင္ေလးေရ ၊ ဆရာ့အိမ္မွာ အခုလို အေရးေပး၊အေလးထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို က်ဳပ္တို႔ လက္လႊတ္စပယ္မေခၚဝံ့ေပါင္"
"ၪီးမင္းဥာဏ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က အေရးပါတဲ့လူမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊ အကူအညီေတာင္းၿပီး ေနရတဲ့သူပါ"
ကိုငတိုးက ဒယ္အိုးထဲက ဟင္းကို ေယာက္မျဖင့္ေမႊေနရင္း ေခါင္းအတြင္တြင္ ခါသည္။
"က်ဳပ္တို႔ ဆရာက အေရးမထားဘဲေတာ့ သူ႔အိမ္ေပၚကို အေရးပိုင္မင္းမေျပာနဲ႔ ဘုရင္ခံမင္းႀကီးေတာင္ ေခၚမတင္ဘူးဗ်ိဳ႕"
ကိုငတိုးစကားေၾကာင့္ သူဘာဆက္ေျပာရမလဲ မသိေတာ့ဘဲ ေခါင္းကုပ္ကာ ၿငိမ္ေနလိုက္ရသည္။ေန့လယ္စာစားၿပီးခ်ိန္ သူအေပၚထပ္သို႔ျပန္တက္လာၿပီး ၪီးမင္းဥာဏ္ေပးလိုက္သၫ့္ ပစၥည္းမ်ားအားထုတ္ၾကၫ့္လိုက္၏။ခ်ဳပ္ၿပီးသား ထမီ၊အက်ႌေတြအျပင္ အမ်ိဳးသမီးဝတ္ေအာက္ခံအထည္မ်ားပါ ေတြ့လိုက္ရတာေၾကာင့္ သူနားရြက္ဖ်ားေတြ ပူထူသြားရသည္။အရင္ကဆို ဘယ္သူမွမသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ခိုးဝတ္ရတာေပ်ာ္ေနေပမယ့္ အခုခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ဝတ္ရမွာေတာင္ တြန႔္ေနတာက ၪီးမင္းဥာဏ္ေရ႔ွဝတ္ရမွာေၾကာင့္ ျဖစ္လိမ့္မည္။
ဘယ္ေနရာ ဘယ္လိုဝတ္ရမလဲ သိေနသူမို႔ သိပ္ေတာ့ မခက္ခဲလိုက္၊ ၄နာရီေလာက္မွာ ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ ေအာက္ထပ္ကိုခ်က္ခ်င္းမဆင္းရဲေသးေပ။သို႔ေသာ္ မွာထားတဲ့ အခ်ိန္က ၅နာရီမို႔ ၾကာၾကာလည္း အခ်ိန္ဆဲြမေနေတာ့ဘဲ စိတ္တင္းကာ ဆင္းလာလိုက္သည္။
