မနက္လင္းလင္းခ်င္း သူ ၪီးမင္းဥာဏ္ရဲ့ အခန္းဆီ အရင္သြားသည္။အဖ်ားက်သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အိပ္ေမာက်ေနဆဲမို႔ မနက္ဝတ္ဖို႔ အဝတ္ကိုထုတ္ေပးထားခဲ့ကာ အခန္းဆီျပန္လာလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ၪီးလို ဝတ္ဆင္ၿပီး ေအာက္ထပ္ဆင္းလာေတာ့ ၪီးမင္းဥာဏ္က မနက္စာစားပဲြမွာေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။
ထုတ္ထားေပးခဲ့သၫ့္ အညိုေရာင္ရွပ္လက္ရွည္ႏွင့္ အနက္ခံအညိုၾကားပုဆိုးကိုဝတ္ထားသည္။သူဆင္းလာတာေတြ့ေတာ့ လွမ္းၾကၫ့္ေနသၫ့္ မ်က္ဝန္းမ်ားက လိုတာထပ္ပို၍ ၿမဲျမံစြာ။
"ေနသာသလား ၪီးမင္းဥာဏ္"
"ေခါင္းနည္းနည္းမူးတာကလဲြရင္ အဆင္ေျပပါၿပီ"
ေခါင္းညိတ္ျပကာ စားပဲြတြင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။
"ဒါထက္ အမ်ိဳးသမီးဝတ္စံုနဲ႔ဆိုေတာ့ ... ညီေဒါန အျပင္သြားစရာရိွသလား"
"ဒီကေန့ ကိုငယ္ကို ေထာင္ဝင္စာေတြ့ရမယ့္ရက္ပါ"
"ေၾသာ္ ဟုတ္ေပသားပဲ က်ဳပ္ေမ့ေနရန္ေကာ"
"ၪီးမင္းဥာဏ္ ေနမေကာင္းတာမို႔ ကိုငတိုးကိုေခၚသြားလိုက္မယ္ေနာ္"
"ေနပါ က်ဳပ္ပဲလိုက္ပို႔ပါမယ္"
ၿပိဳင္ျငင္းႏိုင္စြမ္းမရိွတာေၾကာင့္ သူနာခံလ်က္သာ။မနက္စာစားၿပီး ကိုငတိုးက ေထာင္ဝင္စာေတြ့တဲ့အခါ ေပးခဲ့ဖို႔ ေၾကာ္ေလွာ္ေနသည္မ်ား မၿပီးေသးတာေၾကာင့္ ေစာင့္ေနရသည္။ၪီးမင္းဥာဏ္ကေတာ့ အလုပ္ခန္းထဲခဏဝင္သြား၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ညီေဒါနလည္း ၿခံထဲက ဇီဇဝါေတြဆင္းခူးကာ ဘုရားပန္းကပ္လႉ၍ ပိုသၫ့္ တစ္ပြင့္အား ဆံထံုးေပၚ၌ ပန္လိုက္သည္။ဘုရားဝတ္ျပဳျပီး ေအာက္ထပ္ျပန္ဆင္းလာေတာ့ ၪီးမင္းဥာဏ္က သြားဖို႔အရံသင့္ျဖစ္ေနၿပီ။
အေၾကာ္အေလွာ္ဘူးမ်ားလည္း ကားေပၚေရာက္ႏွင့္ၿပီမို႔ ထိုင္လိုက္ရံုသာ။ေထာင္ဝင္စာေတြ့ေတာ့ ၪီးမင္းဥာဏ္က ထံုးစံအတိုင္း အျပင္ဘက္ကားေပၚမွာသာေစာင့္ေနၿပီးသူတစ္ေယာက္တည္း ဝင္ေတြ့တာျဖစ္သည္။
