ဧၫ့္ခန္းမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနရင္း နံရံတြင္ ခ်ိတ္ဆဲြထားသၫ့္ ပန္းခ်ီကားႀကီးအား ညီေဒါန မ်က္လံုးမခြာႏိုင္ေအာင္ရိွသည္။ဧၫ့္ခံပဲြၿပီးတဲ့ ေနာက္ရက္ကစ၍ ၪီးမင္းဥာဏ္က သူ႔ကို အျပင္မေခၚေတာ့။ေနာက္ၿပီး အိမ္ကိုမ်က္ႏွာျဖဴေတြ အဝင္အထြက္ရိွတဲ့အခါလည္း အခန္းအတြင္းမွာသာေနခိုင္းေတာ့သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သူလည္း အမ်ိဳးသမီးလိုမဝတ္ဘဲ ကိုယ္ငယ္ေပးလိုက္သၫ့္ အထုပ္ထဲမွာပါေသာ ပုဆိုးနဲ႔ရွပ္ကိုသာ အလဲအလွယ္ဝတ္ဆင္ျဖစ္၏။ပဲြထုတ္ရန္ လူကိုယ္တိုင္မထြက္ခိုင္းတဲ့အခါ ၪီးမင္းဥာဏ္က ႏွစ္ေယာက္အတူစံုတဲြပန္းခ်ီဆဲြ၍ ဧၫ့္ခန္းမွာခ်ိတ္ထားသည္။
ကၽြန္းကုလားထိုင္ႀကီးေပၚတြင္ ယွဥ္တဲြထိုင္လ်က္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လက္ခ်င္းခ်ိတ္ထား၏။အပ္တဲ့ပန္းခ်ီဆရာက နာမည္ႀကီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ညီေဒါနပန္ထားသၫ့္ သဇင္ပန္းနဲ႔ႃခံုပုဝါကအစ ၪီးမင္းဥာဏ္ရဲ့ ခါးၾကားမွ ေသနတ္အဆံုး သိပ္ကို အသက္ဝင္ေသာ ဆီေဆးပန္းခ်ီကားႀကီးတစ္ခ်ပ္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေရာက္တဲ့ေန့ကစၿပီး သူ႔မွာၾကၫ့္မဝႏိုင္ေအာင္ရိွ၏။ပန္းခ်ီကားကိုၾကၫ့္ေနရင္း ေဘးမွာခ်ိတ္ထားသၫ့္ ေရႊေရာင္လက္ကိုင္ကြတ္ ေသနတ္ေျပာင္းရွည္ကိုျမင္ေတာ့ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ကိုငတိုးအား သူလွမ္းေမးလိုက္သည္။
"ၪီးမင္းဥာဏ္က လိုင္စင္နဲ႔ ေသနတ္ႏွစ္လက္လံုးကိုင္လို႔ရတယ္ေပါ့"
"သိပ္ရတာေပါ့ သခင္ေလးရယ္... က်ဳပ္တို႔ဆရာက နယ္နယ္ရရမွမဟုတ္ဘဲ"
ေစာေစာကမွ ျပန္သြားေသာ မ်က္ႏွာျဖဴအရာရိွမ်ားကို ဧၫ့္ခံကၽြေးေမြးထားသၫ့္ ဖန္ခြက္နဲ႔ပန္းကန္မ်ားအား သိမ္းလ်က္ ကိုငတိုးက သြက္လက္စြာပဲျပန္ေျဖသည္။ၪီးမင္းဥာဏ္ကေတာ့ ထိုလူေတြနဲ႔ လိုက္ပါသြားေလရဲ့။ညီေဒါန ကူသိမ္းေပးဖို႔လုပ္ေတာ့ လက္မခံဘဲ သူ႔ဘာသာသြက္လက္စြာပဲ အကုန္သိမ္းဆည္းၿပီးသည္။သို႔ေသာ္ေမးစရာမ်ားကား မကုန္ေသး။
"ကိုငတိုးရဲ့ ဆရာသမား ဒီေလာက္ခ်မ္းသာေနတာ ဘာအလုပ္လုပ္သလဲ ကၽြန္ေတာ္သိပ္သိခ်င္တာပဲ"
