အနီေရာင္ႏွင့္ေရးထားေသာ စာတန္း
"မဝင္ရ၊ ဝင္ၿပီးလ်ွင္ အသက္ရွင္လ်က္ျပန္မထြက္ရ"
ထိုစာကပ္ထားသၫ့္ တံခါးေပါက္မွာ ရိုးရိုးတံခါးေပါက္မဟုတ္ဘဲ မရဏမင္းဆီလွမ္းမယ့္ဂိတ္ေပါက္ဝဟု ေျပာလို႔ရသည္။ဒီအိမ္ကိုစေရာက္လာသၫ့္ ရက္က ၪီးမင္းဥာဏ္ဟာ တားျမစ္ေသာစကားကို အမိန႔္သံပါပါႏွင့္ဆိုသည္။ေနာင္အေနၾကာလာေသာအခါ သတိေပးသလို ေျပာျပန္၏။ထို႔ေၾကာင့္ ေရာက္ရိွေနသၫ့္ ၁ႏွစ္နီးပါးအတြင္း သူဒီအခန္းတံခါးေရ႔ွကေန ၾကာၾကာေတာင္ ျဖတ္မေလ်ွာက္။မ်က္လံုးနဲ႔လည္း လွမ္းမၾကၫ့္ခဲ့။ယခုေတာ့...
ေသာ့ဖ်က္ဆရာကိုေခၚၿပီး ဖြင့္လို႔ရေတာ့မယ့္ ထိုအခန္းေရ႔ွတြင္ ညီေဒါန ရပ္ေနတာ နာရီဝက္ေလာက္ရိွၿပီ။၁၉၄၁ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၃ရက္ေန့က ဂ်ပန္မ်ား ရန္ကုန္ကို ဗံုးႀကဲခ်ခဲ့သည္။တိုက္တာအိုးအိမ္မ်ားပ်က္စီးၾကသလို လူအမ်ားလည္း ေသေၾကၾက၏။အေလာင္းခ်င္းထပ္ေနေအာင္ ျမဳပ္ရေသာ စစ္ေဘး၏ ကပ္ဆိုးႀကီးပင္။
သတင္းၾကားၾကားခ်င္း ညီေဒါန စိတ္ႏွလံုးေနွာက္သလို ေခါင္းမ်ားလည္း မူးေနခဲ့သည္။ႀကိဳတင္ခန႔္မွန္းသလို အတိအက်ေျပာျပသၫ့္ ကိုငတိုးကလည္း ထိုေန့ကစ၍ ဒီစံအိမ္မွေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္သြား၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ညီေဒါန သံသယစိတ္တို႔ ပိုတိုးလာသလို ကိုငတိုး၏ဆရာျဖစ္ေသာ ၪီးမင္းဥာဏ္ရဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္းပိုသိခ်င္လာခဲ့သည္။
တံခါးလက္ကိုင္ကို ကိုင္လိုက္တာႏွင့္ ေအးစက္စက္အထိအေတြ့က အသည္းႏွလံုးထိ စိုးထိတ္စြာလာဟပ္သည္။အျပင္မွာစစ္ရိပ္ေငြ့မ်ားသန္းေနသၫ့္ တေပါင္းလရာသီ။ၿဗိတိသ်ွအစိုးရ မထင္မွတ္ထားေသာရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႀကီးကိုေတာင္ ႀကဲခ်လိုက္သည္မို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းရိွ ဘယ္ၿမိဳ႔မဆိုမလံုႃခံုေတာ့။တခ်ိဳ႕က မိမိတို႔ေနအိမ္ကိုစြန႔္ခြာသြားၾကသလို တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မျဖစ္ေသးခင္ ခိုကပ္ေနေနၾကရ၏။
လမ္းမေပၚမွာ လူသူကင္းမဲ့ေျခာက္ကပ္ေနေသာလည္း ညီေဒါန ရင္ထဲေတာ့ လိႈင္းထန္ေနသည္။တံခါးလက္ကိုင္ကိုျဖည္းျဖည္းခ်င္းဆဲြလွၫ့္ၿပီး အျမင္အာရံုေရ႔ွမွာေပၚလာသၫ့္ အရာမ်ားအား သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပသလို ေၾကာက္စိတ္လည္းႀကီးစိုးလ်က္။
