စီရင္ခ်က္ခ်မၫ့္ အပတ္တြင္လည္း ရံုးသို႔ သူ႔ကို ၪီးမင္းဥာဏ္ကလိုက္ပို႔ေပးသည္။ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မူျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္ ၃ႏွစ္ခ်မွတ္လိုက္၏။တကယ္ဆို ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈမွာ တစ္သတ္တစ္ကၽြန္း သို႔မဟုတ္ ႀကိဳးမိန႔္ပါက်ႏိုင္သည္။ ကိုငယ္က ေထာက္ပို႔ သက္ေသခံနဲ႔ ၪီးမင္းဥာဏ္ရဲ့ ေငြလိုက္မႈေၾကာင့္ ဒီေလာက္သာျဖစ္သြား၏။
စီရင္ခ်က္အားလံုးကို ၪီးမင္းဥာဏ္အကူအညီျဖင့္ ႀကိဳတင္သိရိွၿပီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာ ကိုငယ့္ေရ႔ွတြင္ သူ,မငိုေတာ့။ထိုအစား သူ႔အတြက္ စိတ္မပူေစရန္ ၊ ေထာင္ဝင္စာလည္း ကိုယ္တိုင္လာေတြ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုငယ္ စိတ္ခ်ေစရန္ အားတင္လ်က္ေျပာလိုက္သည္။
သို႔ေသာ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ အားတင္းထားပါသည္ ေျပာလည္း ရံုးေတာ္မွအထြက္ အျပန္ကားေပၚတြင္ မ်က္ရည္က အလိုလိုက်လာသည္။အၿမဲအနီးကပ္ဆံုး ရိွခဲ့တဲ့ ကိုငယ္က ေထာင္ထဲေရာက္ၿပီး ကိုႀကီးနဲ႔ ကိုကိုလတ္ရဲ့ သတင္းကလည္း အစအနပင္မရ။ ေလာကႀကီးထဲ တစ္ေကာင္ႂကြက္က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔မွာ ေယာက်္ားေလးျဖစ္ေသာ္လည္း တံုးတိုက္တိုက္ ကမ္းတိုက္တိုက္ ေတြးဖို႔လည္း မရဲ။
အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အစ္ကိုေတြလို ေလာကႀကီးအေၾကာင္းလည္း ေကာင္းစြာမသိရိွေသး။ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္မွာသာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့သၫ့္ အလိုလိုက္ခံရေသာ အငယ္ဆံုးျဖစ္တာေၾကာင့္ အရာရာရင္ဆိုင္ဖို႔ ေတြးတိုင္း အားကိုးရွာေနၿမဲ၊ ဝမ္းနည္းတတ္ဆဲျဖစ္သည္။
မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ ေဝဝါးေနသၫ့္ လမ္းမႀကီးကိုေငးၾကၫ့္ရင္း သူအေတြးျပန႔္ေနရာမွ ကားရပ္လိုက္တဲ့အခါတြင္ သတိျပန္ကပ္သည္။အိမ္ေရာက္ၿပီအထင္ျဖင့္ မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္ကာ ဆင္းဖို႔လုပ္ေတာ့ ေျမလမ္းမႀကီးေဘးမွာသာ ရိွေနေသးသည္။သူ ၪီးမင္းဥာဏ္ဘက္ နားမလည္သလို ျပန္လွၫ့္ၾကၫ့္မွ
"ခဏဆင္းခဲ့ပါ"ဟု ေျပာၿပီး ကိုယ္တိုင္လည္း ကားထဲမွ ထြက္သြားသည္။သူလိုက္ဆင္းလိုက္ေတာ့ ၪီးမင္းဥာဏ္က အင္းကန္ကို မ်က္ႏွာမူကာ အပင္ရိပ္တြင္ရပ္ေနတာေတြ့ရသည္။ေဘးနားအတူယွဥ္ရပ္ရင္း ေတာင္သမန္ရဲ့ အလွကို ေငးေမာမိ၏။
