ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူအများတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရာ၌ ဘာသာစကားများကို အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။ထိုဘာသာစကားများမှာတစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူညီသော်လည်း အသံမှအစပြု၍ ဖြစ်ပေါ်ပုံချင်းတော့တူသည်။အသံမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည့် နှုတ်ခမ်းမှ ပြောကြားတဲ့အရာဆိုတာလည်း လူတိုင်းသိပြီးမဟုတ်လား။
နောက်တစ်မျိုးက အသံမထွက်သလို နှုတ်ခမ်းကလည်းမဟုတ်ဘဲ ဆက်သွယ်လို့ရသည့်နည်းမှာ မျက်ဝန်းဖြစ်သည်။
သေချာသည်။ သူနဲ့ ဦးမင်းဥာဏ်တို့ မျက်ဝန်းမှတစ်ဆင့် စကားပြောနေကြပြီ။
အကြင်နာရိပ်ပိုသော ခဲရောင်မျက်ဝန်းစူးစူးတို့မှာ မေတ္တာဘာသာစကားတို့လျှံထွက်နေတာကို ညီဒေါန သိ၍ဖြစ်စေ ၊ မသိမသာဖြစ်စေ ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သည်။သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှက်ရွံ့ဟန်၊ ကြည်နူးဟန်ဖြင့် တုန့်ပြန်မိခိုက် ဦးမင်းဥာဏ်နှုတ်ခမ်းတို့ ပြုံးရယ်သွားချိန် ရင်ခုန်ခြင်းတို့နှစ်ဆတိုးရသည်။
အပြင်ပန်းစကားအပြောအဆိုမှာတော့ လိုတာထက်မပို။အပြင်သွားစရာရှိ နှစ်ကိုယ်တူသွားပြီး အိမ်မှာ ဦးမင်းဥာဏ်အလုပ်များရင် သူက စာရင်းကူပေးတတ်သလို သံပရာရည်လည်းဖျော်တိုက်သည်။မနက်ခင်း ဘုရားဝတ်ပြုပြီးတိုင်း ဦးမင်းဥာဏ် ဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားထုတ်ပေးတာကတော့ အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာကြောင့် ထည့်ပြောစရာမလို။
တစ်ခုပဲ။ အရင်လုပ်နေကျအလုပ်တွေနဲ့ မတူတာက ညီဒေါန ခေါင်းမှာနေ့တိုင်းပန်နေကျ ဇီဇဝါပန်းအား ညနေပိုင်းရောက်သည့်အခါ ဦးမင်းဥာဏ်ကိုပေးနမ်းရသည်။
တစ်ပွင့်လုံးအဖြူစွတ်စွတ်မဟုတ်တော့ဘဲ ပွင့်ဖက်အဖျားလေးများ အညိုရောင်ဘက်သမ်းနေသည့် ပန်တော်ကျကို တယုတယအမြတ်တနိုးယူနမ်းတိုင်း ညီဒေါနပါးပြင်များ ပူနွေးသယောင်ယောင်။အသည်းနှလုံးတို့ လှိုက်ဖိုသယောင်ယောင်။
တစ်ခါတလေတော့လည်း ထိုအခိုက်အတန့်ကို ရင်မဆိုင်နိုင်တာကြောင့် သူအမေ့ကောက်ကာ မပေးဘဲနေလျှင်
