မက္မြန္ရနံ႔သင္းေသာ ဝိုင္တစ္ခြက္ကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းနားေတ့ရင္း ၪီးမင္းဥာဏ္ထံ မသိမသာလွမ္းၾကၫ့္ျဖစ္သည္။အဝါဘက္သမ္းသလိုလို၊ေရႏြေးၾကမ္းနဲ႔တူသလိုလိုရိွသၫ့္ ဝီစကီအား ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေသာက္ေနတာေတြ့ရ၏။
အျပင္မွာ မိုးမ်ားက သည္းႀကီးမဲႀကီးရြာလ်က္။ပန္းခ်ီကားသဖြယ္ တင့္တယ္သၫ့္ ရုပ္ရည္အား ၾကာၾကာမၾကၫ့္ဝံ့တာေၾကာင့္ ျပတင္းတံခါးထံမ်က္ႏွာျပန္မူလိုက္ရသည္။
ေတာေတာင္ထဲမွာ အေအးပိုခဲ့တဲ့ အျပင္ အျပန္မွာလည္းတစ္လမ္းလံုး မိုးရြာခဲ့တာေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ကားေပၚတြင္ခ်မ္းေနၾကသည္။ေသြးအနည္းငယ္ပူေစရန္ဟုရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ စာဖတ္ခန္းျပတင္းေပါက္ေနရာရိွ ကၽြန္းစားပဲြႏွင့္ကုလားထိုင္တြင္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ဘရန္ဒီေသာက္ဖို႔ သေဘာတူခဲ့သည္။သို႔ေသာ္ "ညီေဒါနကို က်ဳပ္က ဖ်က္စီးသလိုျဖစ္ရန္ေကာ၊ အကိုေတြ မ်က္ႏွာမျပဝံ့ပဲေနမယ္၊ ဝိုင္ပဲေသာက္ပါ"ဟုဆိုကာ သူ႔လက္ထဲ အေပ်ာ့စားဝိုင္တစ္ခြက္သာရိွ၏။
လည္ေခ်ာင္းအတြင္း ရွတတမျဖစ္ဘဲ ခ်ိဳျမျမေလးႏွင့္ပင္ အခ်မ္းဓာတ္သက္သာသြားသည္။တစ္ဝက္က်န္ေနေသးတဲ့ခြက္ကို စားပဲြ၌ အသာျပန္ခ်က္လ်က္ မိုးစက္မ်ားကို ေငးကာ အေတြးပြားမိသည္။
ယေန့ပဲ အစ္ကိုေတြကို ေတြ့ၿပီးျပန္လာတာ ယခုပဲ ခ်က္ခ်င္းလြမ္း၏။ေတာထဲေတာင္ထဲ အတူေနခဲ့ဖို႔ေျပာေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရုန္းကန္ရသၫ့္ အေနအထားမို႔ ညီေဒါနကို မေခၚထားလို။ထို႔အတူ ဉီးမင္းဥာဏ္သည္လည္း ထားခဲ့ဖို႔ လံုးဝစိတ္ကူးမရိွ။အကိုေတြနဲ႔ ေတြ့ဆံုၿပီး သူ႔ထံ စိတ္ခ်လက္ခ်အပ္ႏွံပါရန္ အထပ္ထပ္ေျပာၾကားသည္။
အျပင္တြင္ မ်က္ႏွာမေကာင္းတဲ့ သူ႔ကို ၪီးမင္းဥာဏ္က အရင္လို အားေပးစကားလည္းမေျပာသလို ဆံုးမစကားလည္းမဆို။ သိရိွနားသလည္ဟန္ျဖင့္ ဒီအတိုင္း လႊတ္ထားေပးသည္။
"ဝီစကီအရသာနဲ႔ အေနြးဓာတ္၊သိပ္စဲြမက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့အလွတရားနဲ႔ မိုးဥတု"
ညီေဒါနထံရည္ရြယ္သလားတစ္ကိုယ္တည္း ေရရြတ္သလား မသိတဲ့ၪီးမင္းဥာဏ္ရဲ့ အသံေၾကာင့္ သူလက္ရိွအခ်ိန္ကို ျပန္ေရာက္လာသည္။
