မိုးေရေၾကာင့္လား၊ ဘရန္ဒီေၾကာင့္လားမသိေပမယ့္ သူဖ်ားေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ခုတင္ေပၚတြင္ ေျခဆင္းလ်က္ ေခါင္းေထာင္ရံုသာမွီႏိုင္သည္အထိ လူက ဘယ္လိုမွ မလႈပ္ခ်င္မကိုင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေညာင္းကိုက္ေန၏။
"အစာဝင္မွ ေဆးေသာက္လို႔ရမယ္ ညီေဒါန ၊ ဒီတစ္ပန္းကန္ေတာ့ေသာက္လိုက္ပါ"
အိမ္ရွင္ကို အားနာေသာ္လည္း သူဘယ္လိုမွ စားမဝင္တာေၾကာင့္ ေခါင္းယမ္းျပရတာအႀကိမ္ႀကိမ္။
"ခက္ေတာ့တာပဲ ၊ က်ဳပ္ဘာလုပ္ေပးရမလဲ"
ဆန္ျပဳတ္ပန္းကန္အား ေဘးသို႔ခ်လိုက္ရင္း ၪီးမင္းဥာဏ္မွ မ်က္ႏွာထားတည္တည္ျဖင့္ေျပာသည္။မေန့ညက တစ္ညလံုး အဖ်ားတက္ေတာ့ ေရပက္တိုက္တာကအစ ေဆးတိုက္တာအဆံုး ၪီးမင္းဥာဏ္စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပဳစုေပး၏။ယခုမနက္ အစာမရိွေသာေၾကာင့္ ေဆးထပ္တိုက္ရင္ ထိုးအန္ရံုသာရိွမည္။ေျပာရဆိုရ ခက္သၫ့္ လူငယ္တစ္ေယာက္အသြင္ ညီေဒါနျဖစ္ေနၿပီး လြန္စြာအားနာသြားရ၏။
"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ၪီးမင္းဥာဏ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွကို စားမဝင္လို႔ပါ"
ၪီးမင္းဥာဏ္က အစား,စားရန္ထပ္၍ မတိုက္တြန္းေတာ့ဘဲ သူ႔မ်က္ႏွာကိုၾကၫ့္ရင္းမွ ေဆးတံဖြာေနသည္။ထို႔ေနာက္ မီးခိုးေငြ့မ်ားကို မႈတ္ထုတ္ရင္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္
"ျဖစ္တတ္ပါတယ္ ၊ ပူေဆြးေနမွာေပါ့"
သူတိတ္ဆိတ္ၿမဲ ဝန္ခံလိုက္သည္။
"ေမာင္ရင့္ အကိုေတြမသတ္လဲ အဲ့ဒီၿမိဳ႔အုပ္မင္းက အေနွးနဲ႔အျမန္ေသမွာပဲ၊ က်ဳပ္ေတာ့ ဒီလုပ္ရပ္အေပၚ ဂုဏ္ယူတယ္ အားရတယ္ ညီေဒါန"
"သူပုန္လို႔ သတ္မွတ္ခံရတာေတာ့ မလံုႃခံုဘူးေလ၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး အသက္အႏၲာရယ္ႄကံုေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အရိပ္နဲ႔အမိုးနဲ႔ စားစရာအရံသင့္ ၊ ရွက္ၿပီး ေသဖို႔ေတာင္ေကာင္းတယ္"
ၪီးမင္းဥာဏ္က ေဆးတံမွ ျပာမ်ားကို ခြက္ထဲခါခ်လိုက္ၿပီး
"က်ဳပ္ေျပာတာ ေသခ်ာနားေထာင္ပါ ညီေဒါန .... မင္းရဲ့ မိဘႏွစ္ပါးကလည္း ဒီလိုအေျခအေနနဲ႔ အသက္ေပးသြားၾကရတယ္ မဟုတ္လား"
