ကမ႓ာေပၚတြင္ လူအမ်ားတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္ေျပာဆိုရာ၌ ဘာသာစကားမ်ားကို အသံုးျပဳေလ့ရိွၾကသည္။ထိုဘာသာစကားမ်ားမွာတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မတူညီေသာ္လည္း အသံမွအစျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚပံုခ်င္းေတာ့တူသည္။အသံမွာ လူ႔ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္သၫ့္ ႏႈတ္ခမ္းမွ ေျပာၾကားတဲ့အရာဆိုတာလည္း လူတိုင္းသိၿပီးမဟုတ္လား။
ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အသံမထြက္သလို ႏႈတ္ခမ္းကလည္းမဟုတ္ဘဲ ဆက္သြယ္လို႔ရသၫ့္နည္းမွာ မ်က္ဝန္းျဖစ္သည္။
ေသခ်ာသည္။ သူနဲ႔ ၪီးမင္းဥာဏ္တို႔ မ်က္ဝန္းမွတစ္ဆင့္ စကားေျပာေနၾကၿပီ။
အၾကင္နာရိပ္ပိုေသာ ခဲေရာင္မ်က္ဝန္းစူးစူးတို႔မွာ ေမတၲာဘာသာစကားတို႔လ်ွံထြက္ေနတာကို ညီေဒါန သိ၍ျဖစ္ေစ ၊ မသိမသာျဖစ္ေစ ရင္ဆိုင္ေနရၿပီျဖစ္သည္။သူကိုယ္တိုင္လည္း ရွက္ရြံ႔ဟန္၊ ၾကည္ႏူးဟန္ျဖင့္ တုန႔္ျပန္မိခိုက္ ၪီးမင္းဥာဏ္ႏႈတ္ခမ္းတို႔ ႃပံုးရယ္သြားခ်ိန္ ရင္ခုန္ျခင္းတို႔ႏွစ္ဆတိုးရသည္။
အျပင္ပန္းစကားအေျပာအဆိုမွာေတာ့ လိုတာထက္မပို။အျပင္သြားစရာရိွ ႏွစ္ကိုယ္တူသြားၿပီး အိမ္မွာ ၪီးမင္းဥာဏ္အလုပ္မ်ားရင္ သူက စာရင္းကူေပးတတ္သလို သံပရာရည္လည္းေဖ်ာ္တိုက္သည္။မနက္ခင္း ဘုရားဝတ္ျပဳျပီးတိုင္း ၪီးမင္းဥာဏ္ ဝတ္ဖို႔ အဝတ္အစားထုတ္ေပးတာကေတာ့ အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ထၫ့္ေျပာစရာမလို။
တစ္ခုပဲ။ အရင္လုပ္ေနက်အလုပ္ေတြနဲ႔ မတူတာက ညီေဒါန ေခါင္းမွာေန့တိုင္းပန္ေနက် ဇီဇဝါပန္းအား ညေနပိုင္းေရာက္သၫ့္အခါ ၪီးမင္းဥာဏ္ကိုေပးနမ္းရသည္။
တစ္ပြင့္လံုးအျဖဴစြတ္စြတ္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ပြင့္ဖက္အဖ်ားေလးမ်ား အညိုေရာင္ဘက္သမ္းေနသၫ့္ ပန္ေတာ္က်ကို တယုတယအျမတ္တႏိုးယူနမ္းတိုင္း ညီေဒါနပါးျပင္မ်ား ပူေနြးသေယာင္ေယာင္။အသည္းႏွလံုးတို႔ လိႈက္ဖိုသေယာင္ေယာင္။
တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ထိုအခိုက္အတန႔္ကို ရင္မဆိုင္ႏိုင္တာေၾကာင့္ သူအေမ့ေကာက္ကာ မေပးဘဲေနလ်ွင္
