ပစ္စည်းတွေ အခန်းထဲသွားထားပြီးတာနဲ့ သူအောက်ထပ်ကိုပြန်ဆင်းလာလိုက်သည်။ နေ့လယ်စာအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေသော ကိုငတိုးဆိုသည့်လူကို ကူလုပ်ဖို့ မီးဖိုခန်းဘက်ဝင်သွားလိုက်တော့ ဘာမှမလိုအပ်တာတွေ့ရ၏။လုပ်နေကိုင်နေကျ လူတစ်ယောက်လို ကျွမ်းကျင်စွာပင် ချက်ပြုတ်လျက်ရှိသည်။စားပွဲမှာထိုင်နေတဲ့ သူ့ဆီကို တစ်ချက်လှမ်းပြုံးပြလာပြီး
"ဆာပြီလား သခင်လေး"
"မဆာသေးပါဘူးဗျ.. ပြီးတော့လေ"
"ဟုတ်ကဲ့ အမိန့်ရှိပါ သခင်လေး "
"ကျွန်တော့်ကို သခင်လေးလို့မခေါ်ပါနဲ့လား၊ နာမည်က ညီဒေါနဘွားပါ အသက်ကလည်း၁၈ပဲရှိသေးတာမို့ ကိုငတိုးထက်ငယ်မယ်ထင်ပါတယ်၊ နာမည်ကို အဆင်ပြေသလိုခေါ်ပါဗျ"
"မဖြစ်ပေဘူး သခင်လေးရေ ၊ ဆရာ့အိမ်မှာ အခုလို အရေးပေး၊အလေးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကျုပ်တို့ လက်လွှတ်စပယ်မခေါ်ဝံ့ပေါင်"
"ဦးမင်းဥာဏ်အတွက် ကျွန်တော်က အရေးပါတဲ့လူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး၊ အကူအညီတောင်းပြီး နေရတဲ့သူပါ"
ကိုငတိုးက ဒယ်အိုးထဲက ဟင်းကို ယောက်မဖြင့်မွှေနေရင်း ခေါင်းအတွင်တွင် ခါသည်။
"ကျုပ်တို့ ဆရာက အရေးမထားဘဲတော့ သူ့အိမ်ပေါ်ကို အရေးပိုင်မင်းမပြောနဲ့ ဘုရင်ခံမင်းကြီးတောင် ခေါ်မတင်ဘူးဗျို့"
ကိုငတိုးစကားကြောင့် သူဘာဆက်ပြောရမလဲ မသိတော့ဘဲ ခေါင်းကုပ်ကာ ငြိမ်နေလိုက်ရသည်။နေ့လယ်စာစားပြီးချိန် သူအပေါ်ထပ်သို့ပြန်တက်လာပြီး ဦးမင်းဥာဏ်ပေးလိုက်သည့် ပစ္စည်းများအားထုတ်ကြည့်လိုက်၏။ချုပ်ပြီးသား ထမီ၊အင်္ကျီတွေအပြင် အမျိုးသမီးဝတ်အောက်ခံအထည်များပါ တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် သူနားရွက်ဖျားတွေ ပူထူသွားရသည်။အရင်ကဆို ဘယ်သူမှမသိအောင် တိတ်တိတ်လေး ခိုးဝတ်ရတာပျော်နေပေမယ့် အခုခွင့်ပြုချက်နဲ့ဝတ်ရမှာတောင် တွန့်နေတာက ဦးမင်းဥာဏ်ရှေ့ဝတ်ရမှာကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဘယ်နေရာ ဘယ်လိုဝတ်ရမလဲ သိနေသူမို့ သိပ်တော့ မခက်ခဲလိုက်၊ ၄နာရီလောက်မှာ ပြင်ဆင်ပြီးတော့ အောက်ထပ်ကိုချက်ချင်းမဆင်းရဲသေးပေ။သို့သော် မှာထားတဲ့ အချိန်က ၅နာရီမို့ ကြာကြာလည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ စိတ်တင်းကာ ဆင်းလာလိုက်သည်။
