စီရင်ချက်ချမည့် အပတ်တွင်လည်း ရုံးသို့ သူ့ကို ဦးမင်းဥာဏ်ကလိုက်ပို့ပေးသည်။နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုဖြင့် ထောင်ဒဏ် ၃နှစ်ချမှတ်လိုက်၏။တကယ်ဆို နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုမှာ တစ်သတ်တစ်ကျွန်း သို့မဟုတ် ကြိုးမိန့်ပါကျနိုင်သည်။ ကိုငယ်က ထောက်ပို့ သက်သေခံနဲ့ ဦးမင်းဥာဏ်ရဲ့ ငွေလိုက်မှုကြောင့် ဒီလောက်သာဖြစ်သွား၏။
စီရင်ချက်အားလုံးကို ဦးမင်းဥာဏ်အကူအညီဖြင့် ကြိုတင်သိရှိပြီးဖြစ်တာကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကိုငယ့်ရှေ့တွင် သူ,မငိုတော့။ထိုအစား သူ့အတွက် စိတ်မပူစေရန် ၊ ထောင်ဝင်စာလည်း ကိုယ်တိုင်လာတွေ့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကိုငယ် စိတ်ချစေရန် အားတင်လျက်ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ဘယ်လောက်ပဲ အားတင်းထားပါသည် ပြောလည်း ရုံးတော်မှအထွက် အပြန်ကားပေါ်တွင် မျက်ရည်က အလိုလိုကျလာသည်။အမြဲအနီးကပ်ဆုံး ရှိခဲ့တဲ့ ကိုငယ်က ထောင်ထဲရောက်ပြီး ကိုကြီးနဲ့ ကိုကိုလတ်ရဲ့ သတင်းကလည်း အစအနပင်မရ။ လောကကြီးထဲ တစ်ကောင်ကြွက်ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့မှာ ယောကျ်ားလေးဖြစ်သော်လည်း တုံးတိုက်တိုက် ကမ်းတိုက်တိုက် တွေးဖို့လည်း မရဲ။
အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အစ်ကိုတွေလို လောကကြီးအကြောင်းလည်း ကောင်းစွာမသိရှိသေး။ ကျောင်းနဲ့အိမ်မှာသာ အချိန်ကုန်ခဲ့သည့် အလိုလိုက်ခံရသော အငယ်ဆုံးဖြစ်တာကြောင့် အရာရာရင်ဆိုင်ဖို့ တွေးတိုင်း အားကိုးရှာနေမြဲ၊ ဝမ်းနည်းတတ်ဆဲဖြစ်သည်။
မျက်ရည်တွေကြောင့် ဝေဝါးနေသည့် လမ်းမကြီးကိုငေးကြည့်ရင်း သူအတွေးပြန့်နေရာမှ ကားရပ်လိုက်တဲ့အခါတွင် သတိပြန်ကပ်သည်။အိမ်ရောက်ပြီအထင်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ဆင်းဖို့လုပ်တော့ မြေလမ်းမကြီးဘေးမှာသာ ရှိနေသေးသည်။သူ ဦးမင်းဥာဏ်ဘက် နားမလည်သလို ပြန်လှည့်ကြည့်မှ
"ခဏဆင်းခဲ့ပါ"ဟု ပြောပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ကားထဲမှ ထွက်သွားသည်။သူလိုက်ဆင်းလိုက်တော့ ဦးမင်းဥာဏ်က အင်းကန်ကို မျက်နှာမူကာ အပင်ရိပ်တွင်ရပ်နေတာတွေ့ရသည်။ဘေးနားအတူယှဥ်ရပ်ရင်း တောင်သမန်ရဲ့ အလှကို ငေးမောမိ၏။
