အိမ္တစ္အိမ္မွာ ကမ႓ာပ်က္သလို ျဖစ္သြားေသာ္လည္း မ်ားမၾကာမီအခ်ိန္မွာတြင္ တိတ္ဆိတ္သၫ့္ ညၪ့္ၪီးယံက သာမန္အေျခအေနသို႔ ဖန္တီးထားသည္။ဤသို႔ အေယာင္ေဆာင္ေလာက၌ ေအးခ်မ္းေနသေယာင္ေယာင္။
ညီေဒါန တစ္ေယာက္သာ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ အိပ္မရႏိုင္ေအာင္ရိွသည္။ကိုငယ္ထၫ့္ေပးလိုက္တဲ့ ပုဆိုးအထုပ္ေလးကို ရင္ခြင္ထဲပိုက္လ်က္ ေမွာင္မိုက္ေနသၫ့္ မိမိအိမ္ဘက္ကို ျပတင္းမွတဆင့္ေငးေနမိသည္။အကိုျဖစ္သူ အႏၲရာယ္က်ေရာက္၍ ပူေဆြးရသည္က တစ္မ်ိဳး၊ ကိုယ္တိုင္ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ပါလားဆိုသၫ့္ အျပစ္တင္စိတ္က တစ္ဖံု။မိမိကိုယ္ကိုယ္ အားမရျခင္း၊ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေျခေထာက္မ်ားေတာင့္သည္အထိ ရပ္ေနမိ၏။
မနက္လင္းခါနီးစဲစဲမွသာ အရံသင့္ရိွေနေသာ အိပ္ရာေပၚသို႔ေခြေခါက္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။အိပ္မက္ထဲမွာလည္း သူက ကိုယ္ငယ္အေနာက္ကို ေျပးလိုက္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွမမွီဘဲရိွ၏။လက္တစ္ဖက္ကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က အားနဲ႔ဆဲြကိုင္ထားသလို ေနရာမွမေရြ့ဘဲေနသည္။လွၫ့္ၾကၫ့္လိုက္ေတာ့ ခန႔္ညားတည္ၾကည္တဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခု၊ ႃပံုးေယာင္သမ္းလာသၫ့္ ႏႈတ္ခမ္းကတျဖည္းျဖည္းပို၍ အသက္ဝင္ကာ သူ႔မ်က္ႏွာထံ တစ္စံုတစ္ခုျဖင့္ ခ်ိန္ရြယ္လိုက္သည္။ထိုအရာက လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အသက္ကို လြယ္လြယ္ႁခြေယူႏိုင္သည့္ ေသနတ္တစ္လက္။ေမာင္းဆဲြရန္ကိုင္ထားသည္က ၪီးမင္းဉာဏ္ျမင့္ပိုင္။
ႏႈတ္ကေန ကေယာင္ကတမ္းေရရြတ္သံ အဆံုး ဒိုင္းခနဲထြက္လာေသာ အသံႏွင့္ သူ႔မ်က္ဝန္းမ်ား ျပာေဝသြား၏။တစ္ဖန္ျပန္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ လင္းအားႀကီးသၫ့္ မနက္ခင္းတစ္ခုနဲ႔အတူ သူက အိစက္ညက္ေညာေသာေမြ့ရာေပၚမွာ ထထိုင္လ်က္ရိွေနသည္။
ကယ္တင္ထားေပးသူကို ဘယ္လိုစိတ္နဲ႔မ်ား ဒီလိုအိပ္မက္ မက္လိုက္သလဲမသိ။ေမာဟိုက္ေနသၫ့္ ရင္ကို ခဏတာ အနားေပးၿပီးမွ အိပ္ရာေပၚကထလိုက္သည္။တစ္ပါးသူအိမ္မွာေနၿပီး အိမ္ရွင္ထက္ ေနာက္က်မွထတာဟာ သင့္ေတာ္တဲ့အရာမဟုတ္။
