အနီရောင်နှင့်ရေးထားသော စာတန်း
"မဝင်ရ၊ ဝင်ပြီးလျှင် အသက်ရှင်လျက်ပြန်မထွက်ရ"
ထိုစာကပ်ထားသည့် တံခါးပေါက်မှာ ရိုးရိုးတံခါးပေါက်မဟုတ်ဘဲ မရဏမင်းဆီလှမ်းမယ့်ဂိတ်ပေါက်ဝဟု ပြောလို့ရသည်။ဒီအိမ်ကိုစရောက်လာသည့် ရက်က ဦးမင်းဥာဏ်ဟာ တားမြစ်သောစကားကို အမိန့်သံပါပါနှင့်ဆိုသည်။နောင်အနေကြာလာသောအခါ သတိပေးသလို ပြောပြန်၏။ထို့ကြောင့် ရောက်ရှိနေသည့် ၁နှစ်နီးပါးအတွင်း သူဒီအခန်းတံခါးရှေ့ကနေ ကြာကြာတောင် ဖြတ်မလျှောက်။မျက်လုံးနဲ့လည်း လှမ်းမကြည့်ခဲ့။ယခုတော့...
သော့ဖျက်ဆရာကိုခေါ်ပြီး ဖွင့်လို့ရတော့မယ့် ထိုအခန်းရှေ့တွင် ညီဒေါန ရပ်နေတာ နာရီဝက်လောက်ရှိပြီ။၁၉၄၁ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၂၃ရက်နေ့က ဂျပန်များ ရန်ကုန်ကို ဗုံးကြဲချခဲ့သည်။တိုက်တာအိုးအိမ်များပျက်စီးကြသလို လူအများလည်း သေကြေကြ၏။အလောင်းချင်းထပ်နေအောင် မြုပ်ရသော စစ်ဘေး၏ ကပ်ဆိုးကြီးပင်။
သတင်းကြားကြားချင်း ညီဒေါန စိတ်နှလုံးနှောက်သလို ခေါင်းများလည်း မူးနေခဲ့သည်။ကြိုတင်ခန့်မှန်းသလို အတိအကျပြောပြသည့် ကိုငတိုးကလည်း ထိုနေ့ကစ၍ ဒီစံအိမ်မှပျောက်ချင်းမလှပျောက်သွား၏။
ထို့ကြောင့် ညီဒေါန သံသယစိတ်တို့ ပိုတိုးလာသလို ကိုငတိုး၏ဆရာဖြစ်သော ဦးမင်းဥာဏ်ရဲ့ အကြောင်းကိုလည်းပိုသိချင်လာခဲ့သည်။
တံခါးလက်ကိုင်ကို ကိုင်လိုက်တာနှင့် အေးစက်စက်အထိအတွေ့က အသည်းနှလုံးထိ စိုးထိတ်စွာလာဟပ်သည်။အပြင်မှာစစ်ရိပ်ငွေ့များသန်းနေသည့် တပေါင်းလရာသီ။ဗြိတိသျှအစိုးရ မထင်မှတ်ထားသောရန်ကုန်မြို့ကြီးကိုတောင် ကြဲချလိုက်သည်မို့ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းရှိ ဘယ်မြို့မဆိုမလုံခြုံတော့။တချို့က မိမိတို့နေအိမ်ကိုစွန့်ခွာသွားကြသလို တချို့ကတော့ မဖြစ်သေးခင် ခိုကပ်နေနေကြရ၏။
လမ်းမပေါ်မှာ လူသူကင်းမဲ့ခြောက်ကပ်နေသောလည်း ညီဒေါန ရင်ထဲတော့ လှိုင်းထန်နေသည်။တံခါးလက်ကိုင်ကိုဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲလှည့်ပြီး အမြင်အာရုံရှေ့မှာပေါ်လာသည့် အရာများအား သိချင်စိတ်ပြင်းပြသလို ကြောက်စိတ်လည်းကြီးစိုးလျက်။
