မက်မွန်ရနံ့သင်းသော ဝိုင်တစ်ခွက်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းနားတေ့ရင်း ဦးမင်းဥာဏ်ထံ မသိမသာလှမ်းကြည့်ဖြစ်သည်။အဝါဘက်သမ်းသလိုလို၊ရေနွေးကြမ်းနဲ့တူသလိုလိုရှိသည့် ဝီစကီအား ဖြည်းဖြည်းချင်းသောက်နေတာတွေ့ရ၏။
အပြင်မှာ မိုးများက သည်းကြီးမဲကြီးရွာလျက်။ပန်းချီကားသဖွယ် တင့်တယ်သည့် ရုပ်ရည်အား ကြာကြာမကြည့်ဝံ့တာကြောင့် ပြတင်းတံခါးထံမျက်နှာပြန်မူလိုက်ရသည်။
တောတောင်ထဲမှာ အအေးပိုခဲ့တဲ့ အပြင် အပြန်မှာလည်းတစ်လမ်းလုံး မိုးရွာခဲ့တာကြောင့် နှစ်ယောက်သား ကားပေါ်တွင်ချမ်းနေကြသည်။သွေးအနည်းငယ်ပူစေရန်ဟုရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စာဖတ်ခန်းပြတင်းပေါက်နေရာရှိ ကျွန်းစားပွဲနှင့်ကုလားထိုင်တွင် နှစ်ယောက်အတူ ဘရန်ဒီသောက်ဖို့ သဘောတူခဲ့သည်။သို့သော် "ညီဒေါနကို ကျုပ်က ဖျက်စီးသလိုဖြစ်ရန်ကော၊ အကိုတွေ မျက်နှာမပြဝံ့ပဲနေမယ်၊ ဝိုင်ပဲသောက်ပါ"ဟုဆိုကာ သူ့လက်ထဲ အပျော့စားဝိုင်တစ်ခွက်သာရှိ၏။
လည်ချောင်းအတွင်း ရှတတမဖြစ်ဘဲ ချိုမြမြလေးနှင့်ပင် အချမ်းဓာတ်သက်သာသွားသည်။တစ်ဝက်ကျန်နေသေးတဲ့ခွက်ကို စားပွဲ၌ အသာပြန်ချလျက် မိုးစက်များကို ငေးကာ အတွေးပွားမိသည်။
ယနေ့ပဲ အစ်ကိုတွေကို တွေ့ပြီးပြန်လာတာ ယခုပဲ ချက်ချင်းလွမ်း၏။တောထဲတောင်ထဲ အတူနေခဲ့ဖို့ပြောတော့ သူတို့နှစ်ယောက်တောင် ရုန်းကန်ရသည့် အနေအထားမို့ ညီဒေါနကို မခေါ်ထားလို။ထို့အတူ ဉီးမင်းဥာဏ်သည်လည်း ထားခဲ့ဖို့ လုံးဝစိတ်ကူးမရှိ။အကိုတွေနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး သူ့ထံ စိတ်ချလက်ချအပ်နှံပါရန် အထပ်ထပ်ပြောကြားသည်။
အပြင်တွင် မျက်နှာမကောင်းတဲ့ သူ့ကို ဦးမင်းဥာဏ်က အရင်လို အားပေးစကားလည်းမပြောသလို ဆုံးမစကားလည်းမဆို။ သိရှိနားသလည်ဟန်ဖြင့် ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးသည်။
"ဝီစကီအရသာနဲ့ အနွေးဓာတ်၊သိပ်စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့အလှတရားနဲ့ မိုးဥတု"
ညီဒေါနထံရည်ရွယ်သလားတစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်သလား မသိတဲ့ဦးမင်းဥာဏ်ရဲ့ အသံကြောင့် သူလက်ရှိအချိန်ကို ပြန်ရောက်လာသည်။
