အပင်ကိုရေလောင်းနေသော်လည်း ညီဒေါနရဲ့ စိတ်မှာ ထိုအပင်တွင်မရှိ။ခြံရှေ့တွင် အခေါက်ခေါက်အခါခါ ဖြတ်၍ လျှောက်နေသော ဦးထံတွင်ရှိနေသည်။
အကိုတွေက အပြင်းအထန်ကန့်ကွက်တာမျိုးမလုပ်သည့်အပြင် နားလည်ပေးတယ်ဆိုတိုင်းလည်း သူကအခွင့်အရေးယူလို့မဖြစ်။အထူးသဖြင့် ကိုကြီးမှာ သိပ်မျက်နှာသာမပေး။ထို့ကြောင့် အရင်နေ့တွေတုန်းကလို အလုပ်ကိုအကြောင်းပြပြီး တစ်ဖက်ခြံဘက် ကူးဖို့မရဲပေ။လာနေကျ လူက မလာတော့ အကြောင်းစုံမသိသေးတဲ့ဦးက ခြံရှေ့ကနေ ကားနဲ့တစ်မျိုး ခြေလျင်တစ်မျိုးအကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်လျောက်၍ ကြည့်၏။
ညီဒေါန ပြန်၍ လှမ်းကြည့်ချင်သော်လည်း ကိုကြီးက ခြံတံခါးနားမှာ ကုလားထိုင်ဖြင့်ကျကျနနထိုင်နေသည်။လက်ထဲတွင် သတင်းစာကိုင်ထားသော်လည်း မျက်မှန်အပေါ်က မျက်လုံးများမှာတော့ ညီဒေါနကိုတလှည့် ဦးကိုတလှည့် မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်နေ၏။ဒီလောက်နဲ့မပြီးသေး ကိုငယ်ကပါ ရေလောင်းနေတဲ့ ညီဒေါန ကိုယ်လုံးအားအပြင်ဘက်ကနေ လှမ်းမမြင်ရအောင် လမ်းလျှောက်သလိုလိုနဲ့လိုက်ကာသည်။
ဦးကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြလို့မရသေးခင် အနည်းဆုံး စိတ်မပူစေရန် မျက်လုံးချင်းဆုံချင်သော်လည်းအခွင့်မသာ။သို့သော် အကိုတွေရဲ့ သူတို့ညီလေးအပေါ် သဝန်တိုနေပုံအား ညီဒေါန ကြိတ်၍အူမြူးနေ၏။
ကိုကိုလတ်ကတော့မရှိ။မြို့ထဲတွင် စက်ဘီးဆိုင်ခန်းပြန်ဖွင့်ဖို့ကိစ္စစုံစမ်းနေသည်။သူရှိပါက ကိုကြီးနဲ့ကိုငယ်ကို စနောက်ပြီး ညီဒေါနဘက်က ပါမှာအသေအချာပင်။အခုတော့ လှမ်းကြည့်လို့မရတဲ့အဆုံး ရေလောင်းတာလက်စသတ်ပြီး အိမ်ထဲကိုသာပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်တော့၏။သူအိမ်ပေါ်ထပ်ဝရံတာကိုရောက်မှ မသိမသာ လှမ်းကြည့်ချိန် ဦးလည်း သူ့ခြံထဲရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
အပေါ်ထပ်အခန်းကိုရောက်တော့ ပြတင်းတံခါးကိုဖွင့်ပြီးကြည့်ဖို့လုပ်သော်လည်း အောက်ထပ်မှ ကိုကြီးရဲ့ ချောင်းဟန့်သံအကျယ်ကြီးကြောင့် အသာပြန်စေ့ထားလိုက်ရ၏။
