ညီဒေါန နားရွက်ကလေးများ ပူကာ လက်ဖျားတွေအေးနေသည်။မျက်နှာကိုအောက်ငုံ့ထားတာကြောင့် ဘန်ကောက်ပုဆိုးထည်နှင့် ခြေဖမိုးဖွေးဖွေးတစ်စုံက မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကိုနေရာယူထား၏။
"ကိုကြီး မင်းဟာက မဟုတ်သေးပါဘူးကွာ"
ရယ်သံနှောနေသော ကိုကိုလတ်ရဲ့အသံ။ညီဒေါန မရဲတရဲမော့ကြည့်လိုက်တော့ နည်းနည်းလေးမှ အကြည့်မလွှဲထားတဲ့ကိုကြီးမျက်လုံးများကိုတွေ့လိုက်ရ၏။ထို့ကြောင့် ကိုင်ထားတဲ့လက်ဖဝါးကြီးကြီးထဲကနေ အသာရုန်းထွက်သော်လည်း လုံးဝလွှတ်မပေးပါ။
"ဘယ်လိုစုံတွဲမျိုးက အစ်ကိုတွေရှေ့ထားပြီး ချိန်းတွေ့မလဲ ၊ ကိုကြီး မင်းဝဋ်လည်မယ်နော်"
"တိတ်စမ်းကိုကိုလတ် ငါ့ဆီက ခွင့်ပြုချက်လိုချင်ရင် ငါ့ရှေ့မှာပဲတွေ့ရမယ်"
ကိုကိုလတ်က ခေါင်းယမ်းရင်းရယ်ပြန်သည်။ကိုကြီးက ကျွန်းကုလားထိုင်ပေါ်မှာလက်ပိုက်လျက် သူနဲ့ဦးကို တည့်တည့်ကြီးကြည့်နေတာ။ ဘေးကခုံမှာလည်း ကိုငယ်က ကိုကြီးနည်းတူ ခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ။ ကိုကိုလတ်တစ်ယောက်သာ အရယ်မပျက်။
ညီဒေါန ဘေးကိုအသာငဲ့ကြည့်ပြန်တော့ ဦးကလည်း ခပ်တည်တည်ပင်။အစ်ကိုတွေကိုအရှေ့တည့်တည့်မှာထားပြီး အကြင်နာမျက်ဝန်းတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ရဲတာဘယ်သူမို့လို့လဲ။
မင်းဥာဏ်မြင့်ပိုင်မလား မင်းဥာဏ်မြင့်ပိုင်။
ကိုကြီးဆီ တရားဝင်ခွင့်တောင်းပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာ သူ့အား ကြင်နာစွာကြည့်လျက် လက်ကိုလည်း ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသေးတာ။
"ကျုပ်ကတော့ ညီဒေါန မျက်နှာကိုတွေ့ရရင် ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတာပါပဲ"
ကိုကြီးမျက်နှာမဲ့သွားသည်။ညီဒေါန မနေတတ်စွာ ခေါင်းကိုပြန်ငုံ့ထားလိုက်၏။
"ညနေ၅နာရီမကျော်ခင် အိမ်ဘက်ကို သေချာပြန်လိုက်ပို့ပါ ဒါပဲ"
ကိုကြီးက စီရင်ချက်ချသည့်တရားသူကြီးလေသံဖြင့်ပြောသည်။
သို့သော် အစ်ကိုကြီးအဖရာဆိုသော လူကြီးမှာ စိတ်လျော့လိုက်ပြီ။သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးလေးကို မင်းဥာဏ်ဆီသို့ လိုက်သွားရန် ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဆိုတဲ့ သဘော။မင်းဥာဏ်ကလည်း ဒါမျိုးတွင် လက်နှေးသူမဟုတ် ။ ညီဒေါနလက်ကိုဆွဲရင်း ချက်ချင်းထရပ်ကာ
