Scary High ✅

Wkurzenie

Patrzyłem na siebie i miałem już dość. Czułem ból całego ciała i zastanawiałem się tylko czy Minho też go czuje. Chciałem już do niego. Tęskniłem mocno i chciałem chociażby się przytulić. Mogłem się założyć że się o mnie martwi.

Tak samo jak wiedziałem że martwi się Felix. Słyszałem go raz na jakiś czas w głowie ale nie mogłem mu odpowiedzieć. Wiem że zajmuje się nim Younghyun który w tym czasie przygotowuje się na coś. To znaczy tyle usłyszałem.

-Jeżeli chcesz aby się mniej martwili rozbudź się-powiedziało moje odbicie w lustrze-Idzie ci coraz lepiej. Została mniejsza połowa łańcuchów

Miał rację. Im bardziej się do niego przyzwyczaiłem tym więcej łańcuchów spadało. Im bardziej rozumiałem że jesteśmy podobni, tym czułem się luźniej i mógłem lepiej oddychać.

-Przecież próbuje to zrobić!-oburzyłem się

-Wiem i jesteś mega Jisung. Twoje blizny w końcu wyglądają jak u Zombie

Znowu miał rację. Odkąd tu jestem te blizny są bardziej wyraziste. Wyglądają jakby były świeżo zaszyte. Wyglądałem przy tym cholernie dobrze i wiedziałem o tym. Byłem podobny do mojego ojca którego wiedziałem w swoich i Minho wspomnieniach.

-Jesteś naprawdę atrakcyjny jako Zombie-usłyszałem na co zaśmiałem się głośno

-Dziwnie jest to słyszeć od swojego odbicia

-Zapewne, ale mówię szczerze. Wiem że się boisz tego jak wyglądasz. Wiem że przez lata starałeś się zakrywać tak wiele ich jak mogłeś. Nie pozwalasz nikomu ich dotknąć i to się nie zmieni, rozumiem dlaczego ale naprawdę musisz zacząć akceptować to kim jesteś a jesteś Zombie. Nie byle jakim zombie a królewską krwią sobie. Jesteś dziedzicem największego Imperium które tutaj było. Jesteś księciem! Najlepszym zombie na tym świecie

Jego słowa do mnie dotarły. Wiedziałem że się nie myli. Jestem zombie. Nie ucieknę od tego. Nie chcę już uciekać. Chcę być sobą. Tym pięknym potworem którego widzę w odbiciu lustra.

-Masz rację, czas być Zombie-odparłem a po chwili wszystkie łańcuchy ze mnie spadły a na lustrze pojawiła się wielka pajęczyna która sprawiła że mój towarzysz wyszedł do mnie

-Zaakceptowałeś siebie, nas. Popatrz na siebie

Odwrócił mnie tak że mogłem zobaczyć swoje oblicze. Moje ciemne oczy były bardziej ciemne. Moje blizny wypukłe a usta jeszcze bardziej ukazywały przechodzące przez nią szwy. Dla kogoś mógłbym wyglądać strasznie, ale dla mnie? Byłem cudowny

-Co teraz?-spytałem

-Teraz? Wydostaniemy się stąd i zabijemy tego który nas zabrał

-Minhyuk'a-odparłem uśmiechając się do samego siebie

🖤💚🖤💚🖤💚🖤💚🖤💚🖤💚🖤💚🖤💚

Nigdy nie widziałem aby Minho tak krzyczał. Wyglądał jakby ktoś go żywcem przypalał ogniem. Wciąż się nie budził ale przeżywał mocno. Nie mogliśmy go niczym uspokoić.

-Seokjinie pospiesz się!-krzyknął Lord Lee

Dobrze że był tutaj ojciec Minho. Była to jedyna osoba oprócz Seokjin'a która wiedziała co robić. Younghyun też by pewnie wiedział gdyby tu był. Ale nie ma go. Od tamtego momentu nie wrócił a minęło już trzy dni.

Jisung został porwany trzy dni temu.

-Już biegnę

Smok pojawił się razem z jakąś strzykawką. Widząc jej czerwoną zawartość mogłem się domyślić co było w środku. Moment kiedy wstrzyknął mu ją pod skórę był tym w którym Jeongin opuścił salę razem z idącym za nim Chan'em.

-Sprawdzę o co chodzi z-powiedział do mnie Seungmin posyłając swój kojący uśmiech

-Skąd masz krew Jisung'a?-spytał Changbin na co Seokjin prychnął pod nosem

-Wasza przyjaciel wiedząc że przez jakiś czas nie będzie mógł dawać jej Minho, kazał mi zebrać tyle ile mogę. Mamy tego jeszcze pięć strzykawka. Wystarczy na pięć dni

-Codziennie jedna? Nigdy nie brak tak często krwi od Jisung'a-zdziwiłem się dobrze wiedząc kiedy mój przyjaciel pozwalał się ugryźć

-Felix, ten ból, te krzyki to nie było przez to że jego coś boli-mruknął a ja zrozumiałem

To nie Minho cierpi. To Jisung. To był jego ból. To jemu dzieje się krzywda. Nie wiemy gdzie jest ani co się z nim dzieje. Czy przechodzi reinkarnację czy po prostu umiera. Nie wiemy nic a nie wiedza nas dobija tak samo jak krzyki Minho. Każdy z nas czuje to samo uczucie na tą sytuację

Wkurzenie.