Synodic

●part23●

[ووت، کامت و کاور یادت نره نُوای من •×• ]

•••

5 دقیقه ای بود که توی تخت چپ و راست میشد . این نهایت تلاشش برای دوباره خوابیدن بود...
آفتاب ملایمی به صورتش میخورد که باعث میشد دوباره خوابش بگیره ...
ولی در اخر با تابش یه نور خیلی عظیم به چشمش اونم دقیقا در تخم چشمش ، به اجبار بیدار شد...
خیلی عادی روتین روزانشو انجام داد.همون روتین تکراری ای که از 5 سال پیش شروعش کرده بود...

بلند شدن، مسواک زدن، لباس پوشیدن ، انجام خدمات عمارت کیم و رئیسش ، خواب ودوباره همین چرخه از اول ...

از پله ها پایین رفت...
"خیلی خب... عمارت مرتبه ، گرد و خلکی هم نیست ، صبحانه هم آمادس ، تهیونگم بیداره ، زمین... "

_ جناب کیم رو فراموش کردممم...

(لوکا : بهم نگین توقع دیگه از یوجین داشتین که باورم نمیشه)

پله هارو دوتا یکی بالا میرفت تا خودشو زودتر به پشت در برسونه...
تق تق تق....

_ جناب کیم؟

تق تق تق....

_ معذرت میخوام قربان اما دارم میام تو...

هنوز در رو کامل باز نکرده بود که...

+ الان نه یوجیننن!!!

دادی که زد کاملا گوینده ی اوضاع بود... و صادقانه یوجین دلش ریخت...
مشخص بود که هنوز درد داره ، مشخص بود که هنوز به خاطر خبر عصبیه... ولی این تهیونگ... خدای من... خطرناک بود...

نفهمید چطور ، اصلا یادش نمیومد کی این کارو کرده بود. ولی در رو یک جوری بسته بود که حتی یادش نمیومد که اصلا به دستش به در خورده یا نه... انگار آلزایمر گرفته باشه . اونم از نوع شدیدش...

مادام و رئیس بیرون عمارت به چشمه ی اب گرم رفته بودن و خب در رابطه با خدمتکار ها هم ... بیاین صادق باشیم ، وقتی بادیگار شخصی کم آورده بود اونا چه کاری از دستشون بر میومد؟

فقط میموند هکر خانواده که خوشبختانه هنوز سرکار نرفته بود...
90 درجه به راست پیچید و به سمت ته راهرو رفت و به اتاق پسر رسید...
تق تق تق...

+ بله؟ الان میام... اووو یوجین تویی؟ صبحت بخ‌... خوبی؟چرا رنگت پریده مرد؟

_ موضوع آقای کیم...کیمه. من نمیتونم برم تو جیمین . واقعا کار من نیست.

+ چرا مگه چش شده؟

دتیای یوجینو رها کرد و با قدم های تند به سمت اتاق پسر رفت...

تق تق تق..
_ تهیونگ؟ منم . میخام بیام تو... حتی جریت نکن سرم داد بزنی...

و در رو باز کرد و پسر بادیگارد رو با یه دنیا سوال پشت در بسته رها کرد...