baby sitter | jaywon

twenty four

Araba evin bahçesine girdiğinde başımı yasladığım camdan zar zor kaldırdım. Yol boyunca Sunghoon'un anlaşmasını düşünmek bir yana yanımda konuşmayıp, sakin kalmak adına derin derin nefesler alıp veren sevgilimin yaydığı enerjiden başıma ağrılar girmişti. En ufak ses, ışık, hareket şakaklarıma kuvvetli bir ağrı saplıyordu. Parmağımı kaldırıp emniyet kemerimi çıkarıcak enerjiyi bile kendimde bulamadım. Ama Jay benim aksime araba durduğu gibi kemerini çıkarıp kendisini dışarı atmıştı. Ardından ise kapıyı yerinden sökmek istermiş gibi sert bir şekilde kapattı.

Gecenin sessizliğini bölen gürültülü ses benim irkilmemi sağladı. Başımı önüme eğip bir nefes verdim. Bir an önce arabadan çıkıp Jay ile konuşmalıydım. Bizi gördüğünden beri asla ne yüzüme bakmış ne de bir çift laf etmişti. Adeta beni yok sayıyordu ve bu durum çok can sıkıcıydı.

Birkaç denemenin ardından kemerimi açıp eve giden taş yola çıktım hemen. Jay ile aramızda birkaç adımlık mesafe vardı ama neden gerçekte daha çok uzaklaşmışız gibi hissediyordum?

Cevap vermeyeceğini bile bile arkasından seslendim. "Jay! Bekler misin beni?" Tam düşündüğüm gibi de asla bana dönüp bakmamış, aksine bahçedeki korumaların dikkatini çekmiştim. Şimdi hepsi patronlarından azar yememek için kaçırdıkları bakışlarıyla bir beni bir Jay'i süzüyorlardı. Çok güzel, sanki hayatım evdeki çalışanlara yeterince dedikodu malzemesi olmamış gibi yarın sabah yine benim hakkımda konuşucaklardı!

Bir kez daha inatla arkasından bağırdım. Sesimi sadece Jay'e ulaştıramamış olacağım ki içeriden Sunyeon evin kapısını biz çalmadan açtı.

"Saat geç oldu Sunyeon, istersen bugün burda kal istersen evine git. Şoförler dışarıdalar. Onlara söylemen yeterli."

Jay bir an bile duraksamadan Sunyeon'un yanından geçip yukarıya çıkarken ben de eve girip arkamdan kapıyı kapatıp meraklı bakışları engelledim.

"Hey, ne oluyor böyle? Siz iyi misiniz? Yoksa iş ile ilgili bir problem mi çıktı?" O an içimden bir ses iş ile ilgili bir problem olsa Jay'in daha az sorun edeceğini söyledi. Tanrım, bir durup beni dinlese her şey çözülecekti!

Her ne kadar yukarıya çıkmak istesem de gecenin bir vakti Sunyeon'u merak içerisinde bırakmaya da gönlüm el vermedi. Benim buradaki en iyi arkadaşımdı ve kötülüğümü istemeyeceğini çok iyi biliyordum.

Parmaklarımı alnıma bastırdım ağrıyı alması için. "İş ile ilgili değil. Sadece... Bilmiyorum, bir yanlış anlaşılma oldu. Bugün burada kal. Yarın sabah konuşuruz olur mu? Dinlenmeye ihtiyacım var."

Açıklamamla yüzündeki endişeli hâl kayboldu. Yorgunluğumu almak ister gibi elini kolumda gezdirdi. "Tamam, sen çıkıp dinlen." İkimiz de dinlenemeyeceğimi çok iyi biliyorduk ama dile getirmedik. "Yarın sabah konuşuruz. Mutfak tezgahına da ilaç bırakırım, onu almadan uyuma." Sunyeon bu evde hakkımda kötü konuşmayan, sayılı kişilerden birisiydi. Hızlıca ona sarıldım. "Teşekkür ederim." diye mırıldandım.

Ayrılıp onu arkamda bıraktığımda emin adımlarla merdivenleri çıkıp yatak odasının önüne geldim. Bizi bu gece güzel bir an beklemiyordu. Oysaki sabah hiç böyle düşünmüyordum. Alıcaklarından emin olduğum işi Jay ile güzelce kutlayacaktık.

Derin bir nefes alıp kendimi yaşayacaklarımıza hazırladım. Ben yanlış bir şey yapmamıştım. Her ne kadar Jay beni şimdi dinlemek istemese bile ona zorla kendimi açıklayacak, gözünde oluşmasından korktuğum kötü imajımı silecektim. Jay'in biriktirdiği siniri düşününce bunun kırıcı şekilde olucağını görebiliyordum. Fakat tek bir saniye bile beni kötü bir durumun içinde hayal etmesine dayanamıyordum.