𝐁𝐞 𝐘𝐨𝐮𝐫 𝐎𝐰𝐧 𝐌𝐮𝐬𝐞( 𝐊𝐨 𝐊𝐨'𝐬 𝐋𝐢𝐭𝐭𝐥𝐞 𝐏𝐚𝐫𝐤ᴶⁱᵐⁱⁿ)

Extra - part(2)

အမွှာလေးများ မွေးဖွားပြီးနောက် နှစ်လကျော် အချိန်သို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့မှစ၍ ဂျွန်အိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သာယာလှပသည့် ဆူညံသံလေးများ မပြတ်တော့ပေ။

တစ်ခါတလေ သားကြီးလေး မင်ဂျူ၏ စူးရှသည့် ငိုသံလေး၊ တစ်ခါတလေ သမီးငယ်လေး ဂျီယောင်း၏ ချစ်စဖွယ် အသံပြာပြာလေးနှင့် ရယ်သံ။ တစ်ယောက် အိပ်ပျော်သွားလျှင် တစ်ယောက်က နိုးလာတတ်ပြီး
တစ်ယောက်က စတင်ငိုယိုလိုက်လျှင်လည်း နောက်တစ်ယောက်က အားကျမခံ လိုက်ငိုတတ်သည့် အမွှာမောင်နှံ၏ အကျင့်လေးပင်။

တစ်ချိန်ကတိတ်တိတ်ဆိတ်အိမ်တော်ကြီးသည် အခုချိန်မှာတော့ ကလေးငယ်များ၏ သံစဉ်မျိုးစုံဖြင့် အမြဲမပြတ် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေပြီ။သို့သော်လည်း...ဒီဆူညံသံလေးများသည်ပင် ဂျောင်ဂု၏ ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက်တော့ ဘာနှင့်မျှ လဲလှယ်၍မရနိုင်သော အလှပဆုံး တေးသံသာလေးများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ကိုကို..."

ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် သားလေး မင်ဂျူကို ရင်ခွင်ထဲ အသာအယာ ချီထားရင်း နို့ဘူးတိုက်နေသည့် ဂျောင်ဂုက ပတ်ခ်ကလေး၏ ခေါ်သံကြောင့် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လည်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ ကလေး"

"ကိုကို... သမီးလေး ဂျီယောင်း နိုးလာပြီထင်တယ်"

ဂျီမင်း၏ စကားပင် မဆုံးသေး...

"အဲ... အူဝဲ..."

နားနေခန်းထဲမှ သမီးငယ်လေး၏ စူးစူးသေးသေး ငိုသံလေး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"လာပြီ... ဒယ်ဒီလာပြီ မင်းသမီးလေးရဲ့"

ဂျောင်ဂုက လက်ထဲမှ သားလေးကို ပုခက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် အသာအယာ ချထားပေးခဲ့ပြီး သမီးလေးရှိရာ အခန်းဆီသို့ ပျာပျာသလဲ ပြေးသွားလိုက်၏။

"အို... အို... ဒယ်ဒီ့ မင်းသမီးလေး... မငိုရဘူးနော်"

ဂျောင်ဂုက သမီးလေး၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ငိုသံလေးက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ဂျောင်ဂုက သမီးလေး၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း...