Undisclosed Feelings

Chapter 3

Pagkatapos ng mahaba-habang byahe, nakauwi din ako sa amin. It felt good to be back. Ibinagsak ko ang katawan ko sa kama, how I miss this bed! Almost one month na nung huli kong higa dito.

I heard a few knocks on my door and my mom appeared on my sight. "Anak, kakain na."

"Ma naman! I'm exhausted. Matutulog na lang ako, di naman ako gutom."

"But Saph-"

"Goodnight ma! Busog pa ko.. I'm going to sleep." I heard her sighed.

"Okay. Goodnight." Lumakad na siya papuntang pinto pero bago siya umalis sumilip pa siya, "baba ka na lang pag gutom ka na.." then she closed the door.

Nagising ako dahil sa walang tigil na pag ring ng phone ko. Anong oras na ba? Ang aga-aga, nang-iistorbo na. Tumingin ako sa wall clock at laking gulat ko na quarter to 1 na pala. Ang sakit ng ulo ko, dala siguro ng haba ng tulog ko.

"Yoboseo?" walang gana kong sagot.

"What?? Is this Sapphire Denise Tolentino?" Tinignan ko naman yung caller ID. Number lang.

"Yeah. Who's on the line?"

"Love, akala ko naman wrong number na ko. Nag-allien word ka kasi. Nasan ka ba?" I cussed on my mind. Pano niya nakuha ang number ko.

"Look, Mister. I don't have to report where in the world I am. One more thing, where did you get my number?"

"Naman Love! Mainit na agad ulo mo. Nandito ko sa labas ng bahay mo." Nataranta ko nun. Pano siya nakarating dito?

"WHAT?!"

"Aw! Bat ka ba sumisigaw? Lagi naman akong pumupunta dito ah." Dun lang nagsink-in sa utak ko na he's pertaining at my apartment, not here. For goodness sake! Buti na lang.

"I'm in a far far away land. So, stop bugging me. Bye!" I'm about to hang up pero pinigilan niya ko.

"W-wait!"

"What now?"

"Nasaan ka ba? Kanina pa kasi ko dito sa harap ng apartment mo. I'm sick worried! 9am nung nagpunta ko dito dahil alam ko namang tanghali kang gumising, pero hanggang ngayon wala ka pa din." What? 9am pa siya dun? Quarter to 1 na kaya. Baliw talaga yun.

"Chill! Nasa bahay ako. Yung totoong bahay namin. Nandyan ka pa ba? Mag1pm na ah. Uwi na!"

"Yeah. I'm still here. Balik na lang ako bukas."

"What? No! Sa Monday pa uwi ko. Kaya please lang Yexel, wag ng makulit. And...sorry, nag-antay ka diyan ng matagal." I'm being considerate na. Mahirap naman kasi mag-antay ng matagal. Wait lang. Bat ba ko nageexplain sa sarili ko?

"Hey! It's my fault. Don't be sorry. But, anyway thanks for the concern. Take care, Love! Bye!"

"K."

"Huy!" I jumped out of my bed.

"Gosh! Pearl!! Bat ka ba nanggugulat!" sigaw ko sa nag-iisa kong kapatid.

"Because.. you're smiling like an idiot there. And besides, kanina pa po kita tinatawag ate! Tanghali na! Bumaba ka na at kakain na tayo." Tinulak ko siya palabas ng kwarto ko. "I am not smiling. Geez!"

"Yes, you are! I caught you smiling after that phone call with some dude." This brat! Seriously? Why do I have a sister like her?

"Hey! You brat!! You're eavesdropping..Get out of my room!"

"I just overheard it! Haha! Bye!" Then she walked out of my room. Ako naman ay nag-ayos ayos na ng sarili para makababa na din. After kong maglunch ay naligo na ako and all.

Pearl and I went to the mall, you know..bonding time with my sister. Kahit naman ang mean mean niyang brat na yan eh close naman kami niyan. Senior na siya ngayon sa highschool and sa maniwala kayo at sa hindi ay daig pa ko niyan, kasi ang bruhilda may boyfriend na.

Katatapos lang naming magshopping ng tawagin kami ng least person na gugustuhin kong makita. What a lucky day!

"Oh! Hey Franz!" I smiled forcefully, si Pearl naman ay nagsmile lang sa kanya.

"I knew it. Ikaw nga Denise!"

"Hehe. yeah. Long time no see."

"So.. kumain na ba kayo? Tara! My treat." he offered.

"umm.. maybe, next time. Diba Pearl?" tinignan ko siya with umoo-ka-nalang-look. Thank goodness at nagnod na lang siya.

"Aw. sige, next time. Pano alis na ko.. Bye! Ingat kayo."

"Bye!" sabay na sabi namin ni Pearl.

"Kita mo yun ate. He acted like everything is okay between the two of you."

"I know. That jerk is really insensitive!" Kung bakit sa dinami-dami kasi ng makakasalubong namin dito sa mall ay si Franz pa. The infamous Franz Dylan Tamayo. The guy who broke my heart four years ago. My first love.

After that mall incident, Pearl and I decided to go home. Gabi na din naman na kasi, sa bahay na lang kami nagdinner. We watched movies, A walk to remember, 500 days of Summer and Mean Girls 1. Trip lang namin. Naiyak nga ako sa A walk to remember, kahit ilang beses ko ng napanuod to, ang lakas pa rin ng impact. Bakit ba lagi na lang tragic ang ending ng mga love stories? I wonder why the same thing happened to me.