Esmee en haar leven.

Onverwachte beller.

'Esmee.. Wakker worden.' Hoorde ik. Ik deed met moeite mijn ogen open en zag een meisje. Ik kende haar niet. 'Wie... Wie ben jij?' Vroeg ik met moeite. 'Ik ben Sanne, de zus van Stephan.' Zei ze. 'Waar is Stephan?' Vroeg ik. 'We gaan eten, je was bijna meteen in slaap gevallen. Stephan is al beneden. Kom je mee?' Ik stond op met moeite en pak flappie. Ik twijfel. Zal ik hem meenemen of niet? 'Haha je mag hem wel meenemen hoor.' Zei Sanne. 'Ik zag je twijfelen. Niemand vindt het raar hoor.' Ik pakte flappie en liep achter haar aan. Aan tafel zaten Stephan en zijn moeder. 'Hey meisje, nu wel goed wakker?' Zei Stephan. Ik ging aan tafel zitten negeerde zijn opmerking. 'Ik hoef niet zo veel, ik heb niet echt honger.' Zei ik. Ik wil nogsteeds niet veel eten. Iedereen schepte op en Stephan deed het voor mij. 'Dit ga je opeten, anders word ik boos.' Zei Stephan serieus. Met tegenzin at ik alles op. Na het eten ging ik weer terug naar boven samen met Stephan. 'Ik wil weer verder slapen.' Zei ik. 'Nee meisje, je blijft wakker, anders slaap je straks niet meer.' Zei Stephan. Ik pakte een tijdschrift en ik ging lezen. 'Stephan...?' 'Ja Esmee? Wat is er?' 'Zullen we gaan wandelen? Ik heb geen zin meer om te lezen en ik heb hoofdpijn.' Zei ik. 'Jahoor. Ik sluit mijn spel wel af en ik ga mee.' Ik deed mijn schoenen aan en wachtte tot Stephan klaar was met zijn spel. 'En ik dacht dat ik sloom was in spelletjes afsluiten, Maar jij doet er nog langer over.' Zei ik. 'Ja, ik moet tegen iedereen zeggen dat ik op opgeven ga drukken omdat ik stop omdat ik met jou ga wandelen. En dan moet ik nog alles afsluiten.' Zei Stephan. 'Maar dannog, het duurde maar 10 minuten hoor.' Samen liepen we naar beneden. 'Mam wij gaan wandelen!' Riep Stephan, en we liepen de deur uit. 'Waarom wilde je eigenlijk gaan wandelen?' Vroeg Stephan. 'Nou uhm...' Eigenlijk heb ik geen idee, ik wilde graag samen met hem wandelen. Waarom eigenlijk? 'Ik kreeg hoofdpijn en wilde gewoon even graag wandelen.' Zei ik uiteindelijk maar. Het was even stil. Ineens ging mijn telefoon. Ik pakte hem. "Mama mobiel belt" stond er. Ik kreeg het benauwd en ging op de grond zitten. Stephan keek me vragend aan. 'Nemen we op?'