Esmee en haar leven.

De laatste keer?

Ik had eerst niet door wat ze zei. Stephan schrok. 'Blijf maar hier, ik loop wel naar beneden.' Zei Stephan en hij liep weg. Stiekem liep ik achter hem aan. 'Nee, ze komt NU mee naar huis!' Hoorde ik mijn moeder zeggen. 'Nee, ik wil niet dat Esmee zoveel pijn lijdt. Ze blijft voorlopig even hier wonen.' Zei Stephan. 'Nee, Esmee is ons kind en gaat dus met ons mee naar huis.' Zei mijn vader. 'En wat mijn mening is boeit niemand wat?' Geschokken keek Stephan naar mij. 'Ja tuurlijk boeit het me wel.' 'Maar ons niet.' Bromde mijn vader. 'Ik blijf hier, hier is het fijn, en hier doen ze me geen pijn. Doei papa, doei mama, doe lief tegen Luke.' Stephan deed de deur dicht. Ik rende naar boven en pakte het schaartje dat ik stiekem meegenomen had. Ik zette hem in mijn arm. Ik drukte het in me en maakte een S. Ik zette er een L onder. de S van Stephan en de L van Luke. Het bloedde heel erg. Ik pakte een zakdoen en hield het tegen mijn arm aan. Ik zette er nog een paar sneeën in mijn arm en ging op het bed liggen. Ik rolde me op en pakte flappie. De zakdoek legde ik weg en ik deed mijn ogen dicht. Zachtjes ging de deur open. Waarschijnlijk was het Stephan, maar het kon me niets schelen. Ik wil niet meer. Ik wilde niet meer wakker worden. Ik voelde dat er iemand over mijn rug aaide. Het was Stephan niet. Ik deed mijn ogen open en keek. Het was Sanne. Ze keek me bezorgd aan. 'Gaat het wel?' Vroeg ze. Ik wilde het wel vertellen, maar ik durf het niet. Ik begon te huilen. Ze hield me tegen haar aan en aaide me. Het voelde anders. 'Wat is er allemaal aan de hand? Ik vroeg het aan Stephan maar hij zei dat hij het niet wilde vertellen.' Zei Sanne. 'Mijn ouders...' Zei ik en ik huilde nog meer. 'Wat is er met je ouders?' Vroeg Sanne bezorgt. 'Ze slaan me, ze schelden me uit, ze laten me vaak alleen, ze blijven zeggen dat ik een dik kind ben dat alles fout doet en ze haten mij.' Zei ik in een zin zonder te stoppen. Ik keek Sanne aan. Ik zag dat er een traan over haar wang rolde. 'Wat erg.' Zei ze. Ze knuffelde me. 'Esmee...' Zei ze ineens. Stephan kwam binnen. 'We gaan zo et... Hey, wat is er aan de hand?' Zei hij. 'Ze heeft me verteld wat er is met haar ouders. Maar Esmee, onthoudt dat je echt niet dik bent.' Zei Sanne. 'Wat heb je met je arm gedaan?' Vroeg Stephan. Ik keek naar mijn arm. Mijn mouw was rood. 'Ik euh..' Zei ik. Ik wilde niet liegen tegen Stephan of Sanne. Ik deed mijn mouw omhoog en ze zagen de sneeën. 'Wat heb je gedaan?' Vroeg Sanne. Stephan kwam aan de andere kant van me zitten en haalde me naar zich toe. Tegen Stephan voelde het fijner, veiliger ofzo. Ik dook in elkaar en Stephan knuffelde me. 'Ik laat jullie wel even alleen.' Zei Sanne en ze stond op. 'Waarom deed je dat?' Vroeg Stephan zacht. 'Omdat, omdat ik alles fout doe.' Zei ik. 'Dat doe je niet. Je doet niets fout, je ouders zijn fout. Niet jij. Je bent een lief en mooi meisje. Je ouders zijn slecht, ze zouden eigenlijk naar de gevangenis moeten.' Zei Stephan. 'Echt. Je ouders kunnen stikken. Kijk me eens aan.' Ik wilde niet maar deed het toch. Ik zag dat hij het echt meende. Hij moest ook bijna huilen. 'Ik hou van je Esmee. Je bent echt een lief leuk en mooi meisje. Je doet echt niets fout. Echt niet. Het zijn je ouders die fout zitten.' Ik slikte. Hij zei het echt. Hij houdt van me. Ik zag dat Stephan tranen in zijn ogen kreeg. 'Ik hou ook van jou. Echt heel erg bedankt dat ik hier mag blijven en wat je voor me gedaan hebt.' Zei ik. 'Wil je me een ding beloven?' Vroeg Stephan. 'Nou?' 'Wil je me beloven dat je stopt met snijden en je goed blijft eten?' Zei Stephan. Ik keek naar hem. Hij keek bezorgt. 'Ik zal mijn best doen. Ik beloof het.' Zei ik. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en deed mijn ogen dicht. Hij aaide over mijn rug en hield me vast. 'Stephan, Esmee, we gaan eten!' Riep Sanne. 'Ik wil niet opstaan.' Zei ik. Ik wilde voor altijd in Stephan zijn armen liggen. Maar dat gaat niet. 'Je moet, ik heb wel honger.' Zei Stephan. Hij tilde me op, hing me over zijn schouder en nam me mee naar beneden.