Mali bang magmahal? (BoyxBoy) - COMPLETED!

Chapter 17

       Dedicated to @aXeLyOOn

Jess' POV

Nagulat ako sa ipinagtapat ni tatay shone. Mahal niya daw ako o baka naman, mahal niya ako bilang anak at ngayon lang nya ito na realize. Pero hindi eh...

"Jess mahal na ata kita" ang pag-amin nito sa akin. Hindi parin niya binibitawan ang kamay ko.

"Tatay shone, ano ba yang sinasabi mo? Magiging anak mo na ako tapos sasabihin mong mahal mo ako? Ganun ba yun! Pagkatapos mo kong pagsawaan.. Ngayon naman ang puso ko ang paglalaruan mo?? Maawa ka naman sakin oh, pagod na kong lokohin at saktan" ang sakit lang kase.. Sasabihin niyang mahal niya ako? Tapos itong marcus na to! Walang ginawa kanina sa harap ng maraming tao. Ni hindi man lang ako nito ipinagtangol...kaya hindi ko na naman maiwasang lumuha.

"Jess nagsasabi ako ng totoo! Simula nung may nangyari satin ay hindi ko maiwasang ma obsess sayo! At Simula din ng mahalikan kita ay hindi ko narin maiwasang ma paranoid sayo! Bakit ganun jess?? Ang gusto ko lang naman ay ang magdusa ka..magdusa kayong mga bakla kayo!!! Pero tuwing may nangyayari satin jess.. Hindi ko maiwasang pagmasdan ang mukha mo, hindi ko maiwasang mag-isip na sana pwedeng maging tayo, na sana ako ang mag-aalaga sayo.. Oo jess, sinasaktan kita para mawala lang itong pesteng nararamdam ko para sayo. Alam kung mali ito kase mahal ko ang mama mo at mahal din kita.. Pero jess p*ta MAHAL KITA!! Gusto ko ako lang ang magpapangiti sayo pero iba ang ginawa ko. Ang saktan ka.. Kaya sorry" ang mahaba nitong sabi. Tinititigan lang ako nito sa mata, pero bakit sa tuwing tititigan niya ako ay hindi ko maiwasang tumitig din. Ang gwapo talaga ni tatay shone kaya naman kahit na sino ay talagang magkaka-gusto sa kanya.

"Pero tatay shone hindi pwede! Hindi pwede kase tatay kita at asawa ka ng mama ko. Kalimutan mo nalang kung ano mang nararamdaman mo para sakin" at dumiretso na ako sa loob ng kwarto ko para mag bihis.. Ang bigat kase sa pakiramdam lalo na ngayon na sunod sunod ang mga pangyayari.

"Jess makinig ka naman oh, hindi ko alam pero natauhan ako ng makita ko na umiiyak ka. Natauhan ako na dapat hindi kita pinapaiyak. Kundi saya dapat ang binibigay ko dyan sa labi mo"

"Salamat tatay shone.. Pero matutulog na po ako''

"Pero jess"

"Kung ayaw niyong magpatulog.. sige, dun nalang po ako sa labas matutulog" nakukulitan na kase ako.

"Hindi. Sige na! matulog kana" kita ko ang lungkot sa mga mata niya. Pero hindi ko yun binigyan ng pansin. Dahila nagtatampo parin ako kay marcus.

Pagkalabas ni tatay shone sa kwarto ko ay hindi ko nanaman maiwasang malungkot. Marcus bakit?

Dahil siguro sa pagod at sakit ng katawan ko at samahan mo pa ng lungkot ay hindi ko maiwasang bumigat ang talukap ng mata ko.

Pagka gising ko ng umagang yun. Araw ng sabado ay bumaba na ako para kumain. Habang bumababa ako ay hindi ko maiwasang magutom sa naaamoy ko. Nakita ko si tatay shone na nagluluto ng sinangag na kanin at sa lamesa ay makikita mo ang lutong hotdog at itlog. Teka!! Di ba dapat si manang ang nagluluto? Eh bakit si tatay shone? Napansin naman ako siguro ni tatay shone na nakatayo lang habang nakatingin sa kanya kaya tinawag na ako nito para kumain.

"Jess ma-upo kana dyan.. Pinagluto nga pala kita ng umagahan" ang nakangiting saad nito. Parang proud na proud sya sa kanyang ginawa. Hindi na lang ako umimik pa.

"Ay oo nga pla, siguro nagtataka ka ngayon kung bakit hindi si manang ang nagluto kase madami siyang ginagawa at saka gusto ko rin namang pagsilbihan ka" para naman siyang manghuhula kase nababasa nito ang nasa isip ko.

Nanatili lang akong tahimik.

"Masarap ba?" Ang pagtatanong ni tatay shone matapos kong tikman ang niluto niyang sinangag na kanin. In fairness ok naman siya! Masarap. "First time kong paglutuan ang isang tao at ikaw yun" ang pagmamalaki nito. Hindi ko maiwasang mapalingon sa kanya. Kita ko ang saya dahil sa mga ngiti nito.

"Sige, kain ka lang dyan ng kain ah, magpaka busog ka ...baka mamayat ka nyan" tuloy tuloy lang ako sa pagkain. Ewan ko ba diyan kay tatay shone.. Parang nagbago siya. Parang ang bait niya ngayon sakin. Hindi ko na lang siya pinapansin.

Naramdaman ko nalang na sinabayan niya akong kumain. Habang kumakain kami ay hindi ko maiwasang mailang sa pinaggagawa niya. Eh paano kase yung mga mata niya ay sakin lang naka-focus. Hindi ba nito alam na nakakailang kumain pag tinititigan ka, pisti.

Binilisan ko nalang ang pagkain ko at tumayo na ako at lumabas ng bahay. Pumunta ako sa tambayan ko sa tabing ilog at humiga sa ilalim ng puno.

Ilang oras akong naka tingin sa langit at nakatulala rito. Parang ang sarap tingnan ng langit ang aliwalas, parang walang problema. Itinaas ko ang kamay ko habang nakahiga ako. Pilit kong inaabot ang langit na kahit kelan ay hinding hindi ko maabot. Parang ako lang, parang kami lang.. Kahit anong pilit naming ipakita sa iba.. na tao din kami. Na naghahangad na magkaroon ng magmamahal samin at mamahalin kami ng walang kahit anong dahilan ay hindi namin maabot.

Nanatili lang nakataas ang isa kamay ko at pilit paring iniaabot ang langit pero nagulat nalang ako ng may kamay na sumakot sa kamay ko. Pinag intertwined niya ang kamay namin. Si marcus. Hindi ko maiwasang lumuha. Hindi ko maiwasang masaktan.

"Jess sorry.. Sorry sa ginawa ko sayo kahapon" ang umiiyak niyang paghingi ng paumanhin. Hindi parin niya pinaghihiwalay ang kamay namin. Nanatili lang itong nakahawak sa akin.

Umupo ako. Bibitawan ko na sana ang kamay niya pero mas hinigpitan lang nito ang pagkakahawak sakin.

"Marcus ano ba! Uuwe na ako"

"Jess hindi! Hindi ka uuwe hangat hindi mo ko kinakausap. Hangat hindi mo ko pinapakinggan"

"Para saan pa marcus? Dahil ba yun sa nalaman mo? Yun ba yun? Sige, pinapatawad na kita. Makakaalis kana" ang walang ka gana gana kong sabi sa kanya.

"Hindi jess.. Hindi yun!"

"Eh, ano? Ano pa bang gusto mong gawin ko? Marcus alam mo bang hinihintay kong ipagtanggol mo ako sa kanilang lahat kahapon! Alam mo ba? dahil sa ginawa mong pananahimik kahapon ay parang ipinakita mo sa kanila na kakampi ka nila. Sobrang lungkot ang naramdaman ko kahapon marcus. Parang iniwan mo ako sa ere.. nasaan yung sinasabi mong mahal mo ko? Nasaan yung sinasabi mong tanggap mo ko? Asan na yung sinasabi mong ipagtatangol mo ko? Asan ka noong kelangan kita? Diba sabi mo "even in my darkest hour" asan ka nun???" Ang lumuluha kong sabi sa kanya. Hindi ko maiwasang pagsusuntukin siya sa dibdib habang sinasabi ko ang mga bagay na yun sa kanya!

Niyakap lang ako nito ng mahigpit.

"Jess sorry.. Alam kong nasaktan kita. Alam kong nahusgahan agad kita pero jess.. Tao din lang ako, masakit sakin na nasaktan kita. Masakit sakin na hindi man lang kita naipagtangol. Pero jess nagsisisi ako. Nagsisisi ako kase hindi ko natupad ang mga sinabi ko sayo" ang umiiyak na saad nito. "Kaya nandito ako sa harap mo kase, natatakot akong mawala ka.. Natatakot mawala yang pagmamahal mo sakin, sorry kung hindi ko napanindigan ang mga pangako ko ko sayo.. Pero jess nandito ako kase mahal kita"

"Marcus natatakot na akong magmahal, natatakot na akong maniwala sa mga pangako. Natatakot na akong maniwala na magiging masaya ang tulad namin sa ganitong relasyon"

"Mali ka! Mali ka!! Nandito ako jess para sayo.. Tandaan mo yan. Sana patawarin mo ako" at ihinarap niya ako sakanya. Tinitigan niya ako sa mata. Kita ko ang pamamaga ng kanyang mata dahil siguro sa puyat at grabeng pag-iyak. Alam kong pinagsisisihan na niya ito ng sobra.

Mahal ko siya.. Mahal ko siya kaya papatawarin ko siya. Pero bakit parang may kulang parin.

Inilapit nito ang kanyang mukha sa akin at dahan dahang inilapat ang labi niya sa labi ko. Pumikit ako pero bakit mukha ni tatay shone ang nakikita ko?

_______________________________________

Vote and comment :)

Salamat sa walang sawang nagvovote at nag co-comment.