Πάθος ή Λάθος?(Ολοκληρωμενη)

Κεφάλαιο 5

"Ο Μάρκος!", ουρλιάζω κυριολεκτικά με γουρλωμένα μάτια που κοιτάζουν απευθείας τη Νάντια. Εκείνη γελάει δυνατά, καθώς απολαμβάνει την υστερική πλευρά του εαυτού μου.

"Καλά, ηρέμησε και σήκωσε το. Είναι απλό", ηρεμεί και με κοιτάει με ένα χαζό χαμόγελο. Εγώ κοιτάω ξανά την οθόνη, που δεν έχει σταματήσει να αναβοσβήνει, παίρνω μια βαθιά αναπνοή και πατάω αποδοχή κλήσης.

"Δάφνη;" , μια προβληματισμένη, μα σέξι φωνή γαργαλάει το αυτί μου και χαμογελώ στην αίσθηση.

"Ναι;", ρωτάω και βγάζω ένα άηχο ουρλιαχτό προσπαθώντας να διώξω το άγχος.

Γιατί αντιδρώ έτσι;

Χθες μια χαρά τον φιλούσα μέσα στη θάλασσα, αποσβολωμένη στα γεμάτα χείλη του και χωμένη στην αγκαλιά του.

Κουνώ το κεφάλι και επιστρέφω στην πραγματικότητα.

"Είμαι ο Μάρκος...Ξέρεις το αγόρι που φιλούσες χθες;", κοροϊδεύει και χαχανίζει στην άλλη άκρη του ακουστικού. Γελάω και εγώ μαζί του καλύπτοντας το στόμα μου.

"Τώρα που το λες κάτι μου θύμισε η φωνή σου. Τι λέει;", παίρνω πάσα στο παιχνίδι και γίνομαι πιο προκλητική.

" Χμμ, όλα καλά. Που σε πετυχαίνω;", ρωτάει ενώ η φωνή του βαθαίνει και αναστενάζω βιαστικά. Έχω τρομερό άγχος νιώθω απίστευτα αμήχανα, αλλά το στόμα μου δε λέει να σταματήσει να γίνεται προκλητικό.

"Στην παραλία με την Νάντια", απαντάω ελέγχοντας το άγχος μου.

"Μάλιστα. Στις πέντε θα έρθω να σε πάρω από το σπίτι σου", ανακοινώνει και εγώ συνοφρυώνομαι μεταφέροντας την αντίδραση μου και στην Νάντια.

"Πως ξέρεις που μένω;", ρωτάω με εμφανή περιέργεια και αυτός πετάει ένα γρήγορο γελάκι.

"Όποιος ενδιαφέρεται μαθαίνει. Λοιπόν;" , μιλάει αυταρχικά και δαγκώνω τα χείλη μου.

"Εντάξει." , σοβαρεύω και εγώ με έναν ελαφρύ τόνο ειρωνείας και εκείνος βήχει ως απάντηση.

"Τα λέμε", συνεχίζω και τερματίζω την κλήση χωρίς να τον αφήσω να μιλήσει. Γελάω με την κίνηση μου.

"Σκληρή", λέει η Νάντια και εγώ κουνάω τους ώμους μου απολογητικά.

"Λοιπόν;" , με παροτρύνει και εγώ πίνω μια γουλιά καφέ για να συνέλθω.

"Θα έρθει να με πάρει στις πέντε από το σπίτι μου. " , λέω και εκείνη χαμογελάει ενθουσιασμένη.