Πάθος ή Λάθος?(Ολοκληρωμενη)

Κεφαλαιο 12

ΔΑΦΝΗΣ POINT OF VIEW.

Ειμαι τοσο χαρουμενη! Ειμαι πραγματικα ευτυχισμενη. Πριν δυο εβδομαδες, μπηκα στο Υπουργειο Παιδειας με τον κωδικο μου, για να δω σε ποια σχολη περασα και ηταν στη Θεσσαλονικη!

Πραγματικα οταν ειδα το αποτελεσμα, αρχισα να τρεμω απο τη χαρα μου, ανεξελεγκτα δακρυα ευτυχιας κυλουσαν και δεν σταματησαν οταν ειδα και την μητερα μου να δακρυζει.

Το ξερω οτι ειναι Σεπτεμβρης και οτι τον Οκτωβρη γινονται οι εγγραφες, αλλα επρεπε να παω πιο νωρις, να βρω σπιτι, να μαθω τους δρομους, ισως να ψαξω και για καμια δουλεια.

Οι γονεις μου ειχαν παει μονοι τους για ενα τριημερο για να μου βρουν διαμερισμα οποτε εγω θα παω τωρα μονη μου.

Η μητερα μου κλαιει ασταματητα απο την Ευβοια μεχρι το Ελευθεριος Βενιζελος. Εγω απο την αλλη ξεπερασα αυτο το σταδιο και το χαμογελο ηταν η μονιμη εκφραση μου.

Καθως περιμενα με τους γονεις μου να ανακοινωθει η πτηση μου, η μητερα μου σταματησε να κλαιει για ενα δευτερολεπτο.

"Ελα, σταματησες να κλαις;", της λεει ο πατερας μου χαιδευοντας της την πλατη και εκεινη τον κοιταει με το κλασσικο δολοφονικο βλεμμα της.

"Μαμα, πως εισαι;", την ρωταω εγω ησυχα για να μην φαω καμια σφαλιαρα. Ξερω τι κυκλοθυμικη ειναι και ξερω επισης να προφυλασσομαι.

"Καλα, καλα.", ξεφυσαει και σκουπιζει τα ματια της.

Και πανω που σταματησε να κλαιει, ανακοινωνουν οτι η πτηση μου φευγει σε πεντε λεπτα.

Ενταξει, αυτο ηταν. Τωρα εκλαιγε με λυγμους και εγω ξεσπασα σε γελια. Επειδη ομως δεν ειχα χρονο, χαιρετησα βιαστικα τους γονεις μου, φιλησα στοργικα την μητερα μου και ετρεξα για να μην χασω το αεροπλανο.

~~~~~~~~~~~~~~

Μετα απο μια ωρα, αφου προσγειωθηκε το αεροπλανο και πηρα τις αποσκευες μου επρεπε να παρω ενα ταξι επειγοντως για να με παει σπιτι μου. Εβγαλα το χαρτακι με τη διευθυνση και καλεσα το πρωτο ταξι που εμφανιστηκε μπροστα μου.

Αχ, Θεσσαλονικη. Περασα μπροστα απο το ξενοδοχειο που ειχαμε μεινει με την ταξη μου, την καφετερια που πηγαιναμε συνεχεια επειδη ηταν κοντα στο ξενοδοχειο.

Καθως ολες οι αναμνησεις ξεπηδουν στο μυαλο μου και χανομαι σε αυτες, ξαφνικα θυμηθηκα το Μαρκο.

Τι να κανει αραγε;
Η αληθεια ειναι οτι αφου εφυγε δεν σταματησα να τον σκεφτομαι.

Αμετρητα ερωτηματικα και χιλια δακρυα, ωσπου τελικα τον ξεπερασα. Νομιζω.

"Φτασαμε κουκλα", λεει ο ταξιτζης και παιρνω μια εκφραση αηδιας με τα λογια του. Ειναι χοντρος, καραφλος και μεσα στη βρωμα. Ελεος.

"Ποσο;", πεταω ωμα και εκεινος μου δειχνει με τα δαχτυλα του εξι ευρω. Του τα δινω, βγαινω απο το αμαξι και παιρνω τα πραγματα μου απο πισω.

Στην πορτα της τετραωροφης πολυκατοικιας, στεκεται η γυναικα που μου νοικιαζει το σπιτι. Ειναι ψηλη, ηλικιωμενη με ενα γλυκο χαμογελο στα χειλη.

"Εσυ πρεπει να εισαι η Δαφνη. Καλωσηρθες κοριτσι μου", με καλωσοριζει θερμα και εγω την αγκαλιαζω ως απαντηση. Μου ανοιξε την πορτα, γιατι εγω ημουν φορτωμενη με τα πραγματα μου και μπηκαμε στο ανσασερ.

Το διαμερισμα μου ηταν στον τελευταιο οροφο, οποτε θα ειχα και ευκολη προσβαση στην ταρατσα.

Με αφησε στο διαμερισμα μου και οταν μπηκα μεσα, ενιωσα ανακουφιση και ευτυχια.

Επιτελους φοιτητρια. Σε ενα σπιτι δικο μου, μονη μου, να ζω αυτονομα. Το ζητουσα αυτο αιωνες και να που τωρα το ζω.

Βαζω το κλειδι απο μεσα και τοποθετω τα πραγματα στο σαλονι.

Ωχ ξεχασα τα παπουτσια!

Τρεχω στην.εισοδο αλλα η πορτα χτυπησε με δυναμη πισω μου και εκλεισε.
Σκατα, σκατα,σκατα, σκατα

Το κλειδι ηταν απο μεσα.

Υπεροχα, τελεια, καταπληκτικα!

Το πρωτο πραγμα που σκεφτηκα να κανω ειναι να παω στον δευτερο που εμενε η κ. Μαρια και να της ζητησω βοηθεια.

Χτυπησα την πορτα, μια,δυο τρεις, τεσσερις. Τιποτα. Σκατα! Που πηγε τωρα;;

Χωρις δευτερη σκεψη, ανεβαινω στον τριτο. Ενα κυμμα αγχους και αμηχανιας με κατακλυζει, επειδη θα μιλησω με εναν ξενο αλλα πρεπει να γινει.

Η πορτσ ανοιγει και εμφανιζεται ενα μικροκαμωμενο, ξανθο κοριτσι, το οποιο φορουσε μονο μια φαρδια, μαυρη μπλουζα που εφτανε μεχρι τα γονατα της.

"Καλημερα, συγγνωμη για την ενοχληση. Μολις μετακομισα απο πανω και κλεοδωθηκα απο εξω. Μπορεις να με βοηθησεις;", πολυλογω εξηγοντας, ενω εκεινη με περιεργαζεται αδιακριτα.

Σιγουρα νιωθω μειονεκτικα μπροστα της. Μπορει να ειμαι πιο ψηλη, αλλα οχι πιο αδυνατη.

"Φυσικα, περνα μεσα", απανταει επιτελους και μου κανει νοημα να μπω.

"Θα.ψαξουμε στο ιντερνετ για κλειδαρα ενταξει;", ρωταει και με οδηγει στον υπολογιστη.

"Σε ευχαρισω πολυ, δεν ξερω τι αλλο να πω. Σου χρωσταω", λεω καθως ανοιγω τη μηχανη αναζητησης.

"Δεν κανει τιποτα. Δεν γνωριστηκαμε ομως. Ειμαι η...", πριν τελειωσει την προταση της, ανοιγει μια πορτα και βγαινει ενα ψηλο, ξανθο, αγορι.

Μολις τα ματια του αντικρυσαν τα δικα μου,παγωσα.

Δεν μπορει, δεν ειναι δυνατον.