Πάθος ή Λάθος?(Ολοκληρωμενη)

Κεφαλαιο 23

ΔΑΦΝΗΣ pov.

Δεν το πιστευω οτι ειναι εδω! Και με κοιταει με αυτο το βλεμμα που βγαζει φωτιες.

Θεε μου θελω τοσο πολυ να..οχι Δαφνη ηρεμησε. Μην ξεχνας οτι πρεπει να σου δειξει οτι το μετανιωσε.

Καθως φτανω στο τραπεζι που ειναι τα παιδια και φτιαχνω το ποτο μου, ερχεται ο Σταυρος και μου ψιθυριζει στα αυτι οτι ειναι εδω. Εγω ως απαντηση του χαμογελαω και στρεφομαι στα παιδια και τσουγκριζουμε πανηγυρικα.

Εχω φτασει στο τριτο ποτο, με αποτελεσμα να ειμαι πιο αυθορμητη και ευθυμη. Δεν διακρινω τοσο πολυ τη ζαλη μου, αφου χορευω ασταματητα με την ξαδερφη μου.

Νιωθω συνεχως δυο ματια να ειναι καρφωμενα πανω μου και δεν δισταζω να γινομαι πιο προκλητικη κουνωντας επιδεικτικα τους γοφους μου.

Εκεινος με κοιταει αφοσιωμενος, ενω εγω του χαριζω τακτικα μερικα βλεμματα. Υστερα απο λιγο τον βλεπω να πλησιαζει.

<<Δεν θα αντεξεις>>, φωναζει το υποσυνειδητο μου και εγω του κλεινω το στομα.

Ο Μαρκος πλεον στεκεται διπλα μου, τσουγκριζοντας με τα παιδια τα ποτα τους, ενω εγω εχω μεινει να τον κοιτω.

Ομως η ζαλη επανερχεται στο ακουσμα ενος πολυ ρυθμικου τραγουδιου και ασυναισθητα αρχιζω παλι να λικνιζομαι στο ρυθμο.

Πιανω το χερι του Μαρκου και τον οδηγω μες το πληθος.

Τι σκατα κανεις Δαφνη;;

Σταματα τωρα!

Κολλαω πανω στο σωμα του και κουνιομαστε συγχρονισμενα, ενω τα βλεμματα μας εχουν κλειδωσει.

"Εισαι μεθυσμενη;", με ρωταει αισθησιακα στο αυτι και αναρριγω στην καυτη του ανασα.

"Αρκετα", απαντω και του χαμογελω σαρδονια ενω τοποθετω τα χερια μου στην κοιλιακη του χωρα. Θεε μου ειναι τοσο γυμνασμενος!

Οταν αλλαζει το τραγουδι, εγω γυρνω ετσι ωστε η πλατη μου να ακουμπα το στερνο του και εκεινος ακουμπα τα χερια του στους γοφους μου. Χαμογελω στην αισθηση που μου προκαλει μονο ενα αγγιγμα του και κλεινω τα ματια μου απολαμβανοντας τη στιγμη.

Λικνιζομαι ολο και πιο προκλητικα και ξαφνικα εκεινος με γυρναει αποτομα και ενωνει τα χειλη του με τα δικα μου. Εχουν γευση βοτκας και η γλωσσα του ειναι δροσερη.

Το φιλι μας ειναι τοσο παθιασμενο, που αισθανομαι οτι εχω παρει φωτια.

Χωρις να το πολυσκεφτομαι, τον παιρνω ξανα απο το χερι και τον οδηγω στις γυνακειες τουαλευτες.

Τον σπρωχνω βιαια και τον βαζω να καθισει στη λεκανη. Εγω ανεβαινω πανω του και βυθιζω τα χειλη μου στα δικα του.

Εκεινος χαϊδευει τη γυμνη μου πλατη και εγω του τραβαω αισθησιακα τα μαλλια. Οταν κατεβαινει και σχηματιζει ενα μονοπατι απο υγρα φιλια εγω τον τραβω και τον αναγκαζω να με κοιταξει. Θεε μου αυτα τα ματια.

"Δεν σε συγχωρεσα ακομα", του ψιθυριζω και εκεινος χαμογελαει προστυχα, ενω τα καστανοπρασινα ματια του γυαλιζουν απο ποθο.

Τα χερια του ταξιδευουν στους γοφους μου και κατευθυνονται στη βουβωνικη περιοχη μου. Κανει στην ακρη το δαντελωτο μου εσωρουχο και ενω αγγιζει ελαφρα το ευαισθητο σημειο μου, ακουω το ονομα μου.

"Δαφνη;", ακουω τη φωνη της Κατερινας και αμεσως τιναζομαι ορθια. Φτιαχνω αμεσως τα ρουχα μου και κανω νοημα στον Μαρκο να κανει ησυχια.

"Εδω μεσα", φωναζω δηθεν ηρεμη και εκεινη χτυπαει την πορτα.

"Αντε ρε σε ψαχναμε", λεει η Κατερινα και ακουω βηματα.

"Σορρυ, με πειραξε η βοτκα. Θα ερθω σε λιγο πηγαινε", την παροτρυνω να φυγει οπως και εγινε.

Ξεφυσαμε ταυτοχρονα με τον Μαρκο και βγαινουμε απο τις τουαλετες.

Μολις ομως κανω να παω στα παιδια, ενα χερι με εμποδιζει.

"Πρεπει να συνεχισω αυτο που αρχισα", ψιθυριζει ξανα μες το αυτι μου κανοντας με να λιωσω.

"Αλλη φορα", λεω και του χαμογελω σαρδονια.

Χωρις να τον αφησω να μιλησει φευγω και παω στο τραπεζι μου. Ολοι με κοιτανε περιεργα, εκτος απο τη Ναντια που με κοιταει προστυχα.

"Στο χα πει δεν θα αντεχες", λεει στο αυτι μου και ξεσπαμε οι δυο μας σε γελια,