Πάθος ή Λάθος?(Ολοκληρωμενη)

Κεφάλαιο 3

Καθώς περιμένουμε τον Μάρκο και τον Στάθη, έχουμε πιει ήδη τρία σφηνάκια και μαζί με το μοχίτο το κεφάλι μου αρχίζει να γυρίζει ευχάριστα. Η Νάντια και ο Σταύρος με πειράζουν συνέχεια για τον Μάρκο, αλλά εγώ αντί να τους βρίσω γελάω και αποδέχομαι τα αστεία τους. Η μουσική είναι δυνατή και με συνεπαίρνει, ξεχνώντας ότι θα έρθουν. Μετά από μισή ώρα, εμφανίζονται και όταν μας εντοπίζουν, το χαμόγελο του Μάρκου πλαταίνει και κάνει νόημα στον αδερφό του.

Παρατηρώ ότι τα αδέρφια μοιάζουν πολύ. Μόνο που ο Στάθης είναι πιο γεμάτος και πιο κοντός. Μέσα στη ζάλη μου, θυμάμαι πως ο φίλος του Μάρκου την προηγούμενη μέρα ήταν ο αδερφός του. Κάθονται απέναντι μας και γνωρίζονται με την Νάντια.

"Και από εδώ η Δάφνη..", λέει ο Μάρκος και ο αδερφός του χαμογελάει και μου δίνει το χέρι του.

"Χάρηκα πολύ, έχω ακούσει πολλά για σένα.." ψιθυρίζει ο Στάθης και εγώ συνοφρυώνομαι. Σε δευτερόλεπτα το έχω ήδη ξεχάσει.

Τα παιδιά παραγγέλνουν άλλον έναν γύρο σφηνάκια και καθώς περνάει η ώρα έχουμε πιει άλλα τέσσερα. Το κεφάλι μου τώρα δεν λέει να σταματήσει να γυρίζει. Η Νάντια και ο Σταύρος αναλύουν στα παιδιά για τη μελλοντική φοιτητική τους ζωή, ενώ εγώ αποσπώμαι από την υπέροχη, δυνατή μουσική. Κουνάω το κεφάλι και τα χέρια μου στο ρυθμό της ,ενώ καπνίζω άλλο ένα τσιγάρο. Νιώθω πολύ άνετα μπροστά στον Μάρκο, σε σύγκριση  με χθες ή μια ώρα πριν. Δεν μιλάω και πολύ αλλά γελάω πολύ και δεν διστάζω να λέω πρόστυχα αστεία που και που.

"Δάφνη, θα ήθελες να πάμε για μια βουτιά;" ρωτάει ο Μάρκος και εγώ νεύω. Δεν νιώθω κανένα  άγχος, δεν έχω ενδοιασμούς αυτή τη στιγμή. Μετά από ένα χρόνο σκληρού διαβάσματος, νομίζω το αξίζω να ξεφύγω λίγο.

Το νερό είναι κρύο και με ξυπνάει ελάχιστα. Ο Μάρκος στέκεται ακριβώς από πίσω μου ρίχνοντας πνιχτά γελάκια στη θέα μου να προσπαθώ να ισορροπήσω για να μην πέσω απευθείας μέσα στο νερό.

"Πρέπει να είσαι πολύ μεθυσμένη", πετάει και εγώ γυρίζω μόνο για να του βγάλω παιχνιδιάρικα τη γλώσσα έξω. Εκείνος χαμογελάει και μου πετάει νερό στην πλάτη. Εγώ τραντάζομαι και φωνάζω σαν μικρό παιδί και τον βρίζω.

"Θα νυχτώσουμε!", φωνάζει και με μία κίνηση με αρπάζει και βυθιζόμαστε και οι δύο στο νερό.

"Θα μπορούσα να πάθω καρδιακή προσβολή", λέω τρεμάμενη και αρχίζω να κολυμπώ πιο βαθιά. Τώρα η ζάλη έχει φύγει, αλλά ο αυθορμητισμός στα λόγια μου έχει παραμείνει.