Πάθος ή Λάθος?(Ολοκληρωμενη)

Κεφαλαιο 20

ΜΑΡΚΟΣ POINT OF VIEW

"Που ειναι τα αναθεματισμενα τα βιβλια μου;", ρωτουσα και ξαναρωτουσα τον εαυτο μου, μα εξακολουθουσα να μην τα βρισκω.

Δεν μπορει, σε δυαρι μενω, δεν γινεται να χαθηκαν.

Το μυαλο μου δεν ειναι συγκεντρωμενο μετα την αφιξη της Δαφνης στη Θεσσαλονικη και ειδικα τωρα που μου ειπε οτι θελει να κερδισω την εμπιστοσυνη της.

Αναθεμα με! Δεν επρεπε να φυγω ποτε απο την Ευβοια, επρεπε να μεινω μαζι της, να χωθω στην αγκαλια της, να αφεθω. Να την ερωτευτω και να με ερωτευτει.

Και τωρα ειμαι ερωτευμενος αλλα οι συνθηκες δεν ειναι οι καταλληλες. Και εκεινη νιωθει το ιδιο, μα δεν το παραδεχεται.

Γαμωτο, πρεπει να της δειξω ποσο μετανιωσα. Λουλουδια! Αυτο ειναι, θα της παρω λουλουδια και θα γραψω στο καρτελακι ενα μεγαλο συγγνωμη με μια καρδια.

<<Ξεχνας τη Νινα>>, πεταγεται το υποσυνειδητο μου, αλλα ειμαι προετοιμασμενος. Και τωρα που το θυμηθηκα αυτη εχει τα βιβλια μου.

Βγαζω το κινητο μου και της στελνω μηνυμα οτι πηγαινω απο εκει να παρω τα βιβλια μου και να μιλησουμε.

Μπαινω βιαστικα στο αμαξι, ενθουσιασμενος που θα την χωρισω και θα ειμαι ελευθερος να κατακτησω την καρδια της Δαφνης.

Ειμαι εξω απο το σπιτι της και ακομη δεν εχει απαντησει στο μυνημα. Λογικα θα εχει λατιν, οποτε δεν νομιζω να την πειραξει που θα μπω σπιτι της και θα παρω τα βιβλια.

Το σπιτι ειναι ανω κατω. Παντου ρουχα, ξεστρωτοι καναπεδες, αδεια πιατα στο νεροχυτη. Πραγματικα μεσα στην ακαταστασια αυτη η κοπελα.

Αφου εψαξα ολο το σπιτι και δεν ηταν, αποφασισα να παω στην κρεβατοκαμαρα να ριξω και εκει μια ματια, αν και ημουν σιγουρος πως εκει θα ηταν.

Πολλες φορες τα επαιρνα μαζι μου και αφου την πηδουσα, διαβαζα λιγο μεχρι να με παρει ο υπνος.

Μα μολις βλεπω το θεαμα μπροστα μου, το στομα μου ανοιγει διαπλατα και μενω με μια εκφραση αηδιας στο προσωπο. Νομιζω και χαρας μαζι.

"Νινα;" , ψελλιζω καθως βλεπω τη Νινα να κουνιεται αργα και ρυθμικα, ολογυμνη πανω απο τον Στεφανο.

"Σκατα!Μαρκο αγαπη μου δεν ειναι αυτο που νομιζεις!", φωναζει και σηκωνεται αμεσως ορθια, καλυπτοντας το σωμα της με ενα σεντονι.

"Αδερφε να σου εξηγησω", λεει και ο Στεφανος, πιο ηρεμος, ενω εγω εχω μεινει αναυδος και ακινητος.

Κανονικα θα επρεπε να τους διαολοστειλω και τους δυο. Και την γκομενα μου και τον κολλητο μου που πηδιουνται πισω απο την πλατη μου δεν ξερω και εγω ποσο καιρο.

Αντιθετα, ειμαι πολυ χαρουμενος γιατι το πουτανακι που εχω, μαλλον ειχα, για γκομενα με εβγαλε απο τη δυσκολη θεση.

"Μαρκο, εισαι καλα; Γιατι χαμογελας;", ρωταει φοβισμενα η Νινα κοιτωντας με εξεταστικα.

Δεν καταλαβα οτι χαμογελουσα με την τυχη μου.

"Στεφανε επαθε σοκ. Γρηγορα κανε κατι", φωναζει στον Στεφανο και εκεινος με μια κινηση βρισκεται εμπρος μου και να με ταρακουναει.

"Σιγα μην παθω σοκ εξαιτιας σου κιολας! Νινακι, συγγνωμη που στο λεω αλλα δεν θελω να σε ξαναδω στα ματια μου", λεω οσο πιο ηρεμα μπορω και η εκφραση της Νινας απο τρομαγμενη εγινε θιγμενη.

"Μην θιγεσαι κοριτσακι. Μονη σου τα κανες ετσι. Και εσυ φιλε, καλα γαμησια σου ευχομαι,αληθεια", του ειπα και τον χτυπησα φιλικα στον ωμο. Πραγματικα εννοουσα οσα ειπα και εφυγα απο το σπιτι κεφατος και γεματος ορεξη.

Μπηκα στο αμαξι μου και αποφασισα να παω σε ενα ανθοπωλειο. Επρεπε να ενθουσιασω την Δαφνη, ετσι ωστε να ξανανιωσω τα χειλη της στα δικα μου.