Πάθος ή Λάθος?(Ολοκληρωμενη)

Κεφαλαιο 36

ΕΝΑΣ ΜΗΝΑΣ ΜΕΤΑ.

"Αντε ρε Μαρκο εχουμε αργησει", αναφωνω καθως ισιωνω καλυτερα το μαυρο φορεμα μου. Κοιταζομαι στον καθρεπτη και σκεφτομαι να βαλω λιγο μεικ απ. Ο Μαρκος εμφανιζεται στο μπανιο και οταν οι ματιες μας συναντιουνται μεσα απο τον καθρεπτη μου χαμογελαει γλυκα. Τα καστανοπρασινα ματια του λαμπυριζουν και κανουν το χαμογελο του ακομη πιο ομορφο.

Δεν φαινεται καθολου ταλαιπωρημενος. Οχι οπως τοτε. Τοτε ηταν κουρασμενος, με θλιμμενα ματια και μαυρες σακουλες. Το χαμογελο του ηταν αχνο. Δεν τον εκανε ευτυχισμενο ολη αυτη η κατασταση, μα τωρα που ολα περασαν φαινεται ευτυχισμενος. Και χαιρομαι πολυ για αυτο.

"Εισαι ετοιμη;", ρωταει και με πλησιαζει. Τυλιγει τα χερια του στη μεση μου και διωχνει τα μαλλια απο το λαιμο μου για να τα φιλησει.

Εγω κλεινω τα ματια απολαμβανοντας το φιλι του και γυρνω στο μερος του. Αγγιζω το στηθος του και κανω μυτες για να του χαρισω ενα απαλο φιλι στα χειλη.

"Ολα θα πανε καλα Μαρκο", τον καθησυχαζω καθως η καρδια του παει να σπασει απο το αγχος.

"Οταν εισαι εσυ διπλα μου ειμαι σιγουρος για αυτο", ψιθυριζει στο αυτι μου και χαμογελω στην απαντηση του. Ξαφνικα ακουω κορνες απο εξω και καταλαβαινω οτι ηρθε το ταξι. Πιανω το Μαρκο απο το χερι και κατεβαινουμε κατω.

Μολις φτασαμε, ενιωσα ενα σφιξιμο στο στομαχι και αμεσως μια πικρη γευση ανεβηκε ως το λαιμο μου κανοντας με να βηξω.

"Εισαι ενταξει μωρο μου;", ρωταει ο Μαρκος και εγω απλα νευω. Παει ενας μηνας απο εκεινο το τραγικο συμβαν και τωρα νιωθω οτι βρισκομαι ξανα εκει, παρουσα.

Flashback.

Βλεπω απραγη την Νινα να χαρακωνει τον αδερφο μου στο λαιμο και αμεσως ο ενας απο τους πεντε αστυνομικους την πυροβολει. Εχω σταθει σαστισμενη μην ξεροντας τι να κανω. Ο αδερφος μου εχει πλυμμηρισει στο αιμα και τοτε αποφασιζω να τρεξω διπλα του. Βγαζω την μπλουζα μου και μενω με το φανελακι και την τοποθετω στο λαιμο του Αχιλλεα σε μια προσπαθεια να σταματησω την αιμορραγια. Η Νινα εχει πεσει στο πατωμα, ενω εχει δημιουργηθει μια λιμνη απο το αιμα της.

Σε λιγα λεπτα ακουστηκαν οι σειρηνες του ασθενοφορου και οι αμεσως οι γιατροι εσπευσαν να παρουν τους τραυματισμενους στο νοσοκομειο.

Εγω ετρεξα πισω τους με δακρυα φοβου στα ματια μου, μα μου ειπαν οτι δεν μπορω μπω μαζι του στο ασθενοφορο. Τοτε ο Μαρκος που με περιμενε εξω απο την αποθηκη ετρεξε διπλα μου και με οδηγησε στο ταξι.