Πάθος ή Λάθος?(Ολοκληρωμενη)

Κεφαλαιο 21

ΔΑΦΝΗΣ pov.

Το απογευμα μου κυλησε σχετικα ευχαριστα, αν και θα μπορουσαμε να κανουμε πιο δημιουργικα πραγματα με τα παιδια απο το να τρεχουμε απο καφετερια σε καφετερια.

Μπορω να ομολογησω ομως, οτι με εξοντωσαν, εκατο φορες πανω κατω την πλατεια Τσιμισκη, λογικο ειναι να ξεθεωθω.

Πλεον εχω πολλα ρουχα, αλλα απο λεφτα τιποτα.

Η πολυκατοικια δεν εχει φωτα και ετσι αναγκαζομαι να ανεβω τις σκαλες, με μονο φως αυτο του κινητου μου. Περιεργο, παντα εχει φωτα.

Καθως φτανω στην πορτα, ακουω διαφορους ψιθυρους στο εσωτερικο του σπιτιου μου και αναρριγω αμεσως απο το φοβο μου.

Παντα φοβομουν τους διαρρηκτες και τωρα ηρθε η ωρα να τους αντιμετωπισω. Ή να το βαλω στα ποδια.

Καθως τρεμουν τα ποδια μου απο το φοβο και η αδρεναλινη μου εχει ανεβει στα υψη, ανοιγω σιγα σιγα την πορτα, αφηνοντας ως εχει το σκοταδι.

Ξαφνικα, τα φωτα αναβουν και ενα σωρο γνωστα προσωπα φωτιζουν χαρουμενα ουρλιαζοντας το ονομα μου.

Δεν το πιστευω! Ο Σταυρος, η Ναντια, η Κατερινα και η πολυαγαπημενη μου ξαδερφη Ναταλια ερχονται κατα πανω μου και βυθιζομαι στην ομαδικη αγκαλια τους.

"Ρε ειστε χαζα; Τα εκανα πανω μου! Νομιζα πως ειχαν μπει κλεφτες!", παραπονιεμαι χωμενη στην αγκαλια τους και εκεινοι ξεσπανε σε γελια.

"Κλασσικη Δαφνη. Ελπιζω να εχεις χωρο να μας φιλοξενισεις", λεει με το τεραστιο χαμογελο της η Ναντια και εγω νευω καταφατικα. Εννοειται πως θα τους φιλοξενισω ολους.

"Να ρωτησω κατι ασημαντο; Πως μπηκατε;", ρωταω απορημενη και χαμογελανε.

"Μας ανοιξε με τα δευτερα κλειδια της η κυρια που σου νοικιαζει το σπιτι", εξηγει η Κατερινα και ο Σταυρος μπαινει στη συζητηση.

"Βεβαια καναμε αμαν και πως για να την πεισουμε πως ειμαστε φιλοι σου. Τι φωτογραφιες δειξαμε, τι βιντεο. Ακομη και τους γονεις σου πηραμε τηλεφωνο για να πειστει η ξεμωραμενη", μονολογει ο Σταυρος χωρις να παρει ανασα και ξεφυσαει αγανακτισμενα μολις τελειωνει.

Ολοι οι υπολοιποι ξεσπαμε σε γελια και τοτε το κουδουνι χτυπαει. Ωχ!

Στην πορτα στεκεται ενας κοντος ανδρας, περιπου στην ηλικια μου, ο οποιος κραταει μια τεραστια ανθοδεσμη με κατακοκκινα τριανταφυλλα.

"Εισαι η Δαφνη;", ρωταει βραχνιασμενος, ενω ταυτοχρονα σκαναρει το κορμι μου απο πανω μεχρι κατω. Τι μαλακας!

"Ναι", πεταω αποτομα δειχνοντας του οτι με ενοχλει η αδιακρισια του.

"Αυτα για σενα, υπογραψε εδω", μουρμουριζει ντροπιασμενος, ενω εγω υπογραφω καποιο εγγραφο.

"Καληνυχτα", προλαβαινει να πει πριν του κλεισω την πορτα καταμουτρα.

Τα λουλουδια μυριζουν υπεροχα και μεσα τους υπαρχει μια καρτουλα που λεει με εντονα γραμματα "ΣΥΓΓΝΩΜΗ" και διπλα μια καρδια.

Χαμογελαω αφου καταλαβαινω ποιος τα εστειλε και χανομαι στη μυρωδια τους. Μετα απο καποια λεπτα, επανερχομαι στην πραγματικοτητα και αντικρυζω τεσσερα προσωπα να γελανε σε βαρος μου.

"Τι γελατε κοπανοι;", τους επιπληττω μην μπορωντας να κρυψω το χαμογελο μου.

"Με σενα, καψουρα. Αντε θα μας πεις τι γκομενακι χτυπησες;", ρωταει η Ναντια, που ειναι ακουμπισμενη στον παγκο.

"Φυσικα, αφου παραγγειλουμε πιτσες και μπυρες", απανταω εγω και ολοι ζητωκραυγαζουν που θα φαμε.

~~~~~~~~~~~~~~

"Ωστε ετσι ο Μαρκος; Τι καθικι!", ξεφυσαει η Κατερινα και η ξαδερφη μου συμφωνει μαζι της.

"Καθιστε ρε κοριτσια! Ολοκληρη ανθοδεσμη της πηγε και της εξομολογηθηκε τον ερωτα του για εκεινη, τι καθικι λετε;", λεει παιρνοντας τη μερια του Μαρκου. Βεβαια, αγορι δεν ειναι και αυτος;

"Αυτο δεν παυει να σημαινει οτι της ειπε ψεμματα και τη εξαπατησε", σημειωνει η Ναταλια και οι αλλες δυο νευουν συμφωνοντας.

"Ναι αλλα δειχνει οτι το μετανιωνει τωρα! Μην μου πηγαινεις κοντρα!", φωναζει γελωντας ο Σταυρος και γελαμε και οι υπολοιποι.

"Σταματηστε να τσακωνεστε παιδια. Μεχρι να δω οτι το εχει μετανιωσει πραγματικα δεν θα λυγισω", ανακοινωνω στους φιλους μου και εκεινοι με κοιτανε περιφρονητικα.

"Καλα δεν θα αντεξει. Μεθαυριο το πολυ θα'στε μαζι", κοροϊδευει η Ναντια και εγω την χτυπαω στον ωμο.

"Εγω πιστευω σε σενα Δαφνη. Θα τον καταφερεις τον ατιμο!", αναφωνει ο Σταυρος και με ριχνει στην αγκαλια του.

Ποσο καιρο εχω να νιωσω τη ζεστασια των φιλων μου, να γελασω με τα ηλιθια αστεια τους, να κανουμε χαβαλε και να σχολιασουμε τα παντα.

Η Μαρινα ειναι πολυ καλη μου φιλη, αλλα δεν συγκρινεται με την παλιοπαρεα μου, τα αδερφια μου.

Τωρα που ειναι εδω θα αδραξω καθε ευκαιρια που εχω μαζι τους και θα περασουμε καταπληκτικα.