Foreign Love Game

F.L.G.(95-Troath!)

Julia's POV

Ang aga aga isang asungot agad ang nag pakita saaking clinic. Nang makita niya ako ay agad siyang tumayo hawak hawak ang napakadaming bulaklak. Realtalk.

Dinaanan ko lang siya. Hindi pinansin o ano. Na upo ako sa chair ko and check out my schedule.

"Juls.. Diba favorite mo tong mga flowers na to?" tanong ni Quen pero hindi ko siya tinitignan I'm still busy looking at the paper.

"Nurse Jaimie! Hindi ba ngayon naka sched si mommy ara?" sigaw ko at agad namang pumasok ang nurse na tinawag ko.

"Ah.. doc? Diba po nag pa resched po sila?" sabi nito at napatango nalang ako. Shungagers ko talaga.

"sige po doc! Iwan ko na po kayo." sabi nito at kinuha ko ang phone ko para malibang libang. Hindi ko parin pinapansin ang lalaking nasa gilid ng table ko.

"So tell me? Where do you want to take a lunch? Are you going to be busy later? I'll treat you?" tanong nito na umupo na sa upuan sa harap ko. Hindi ko siya nilingon o binigyan ng tingin.

"Shopping nalang.. samahan kita? I can be your driver for today." hindi na ako nakatiis. I give him a look.

"Stop it Enrique. I'm going to take my lunch on my own, though I'm not going t be busy later I'm not going to eat my dinner with a freakin' man who hurt me, lastly I can drive on my own.. You may now leave." tuloy tuloy kong sabi na walangpreno na puno parin ng kasungitan ang boses

"The girl.. the nurse you saw -"

"No one cares now Enrique. Wala ng may pake sa babaeng magiging kahalikan mo nung araw na yon. Kaya kung pwede lang? Tumigil ka na."

"Pero-" tumayo na ako sa upuan ko at akmang lalabas na ng clinic ng magsalita siya.

"She's my cousin." napatigil ako sa sinabi niya. Pinsan? Pinsan hahalikan niya? Aba kalokohan!

Hawak ko na ang doorknob ng hawakan niya ko sa braso at iharap sa kanya.

"Her mother die! Her mother die on that day!" sabi niya at kumalas ako sa pag kakahawak niya.

"Her mother die on that day tapos nagawa niyo pang mag landian? Kadiri lang. Mag pinsan kayo?!" sabi ko but nag salita rin siya agad.

"Anong landian? Siguro hindi mo nakita yung pag hagulgol niya! Hindi mo nakita yung sakit na nararamdaman niya nung araw na yon!"

"Hagulgol? Enrique?! I saw it! Your about to kiss her-"

"Yes I was!"

"O edi tama ako!"

"In her forehead?!!" kumunot ang noo ko dahil mas malakas ang sigaw niya this tme dagdag mo pa ang nalaman ko.

"Kailangan niya ng masasandalan that time.. at ako lang ang nandoon para damayan siya." this time ay malumanay na siyang nag salita.

Tears fall. Pain is slowly leaving in my heart full of hatred.

"For the pain that you feel, sorry. For making you cry, sorry. For the mistakes, sorry. Sorry." sabi nito at iniwan ako sa pinag kakatayuan ko. Umiiyak at tila hindi makagalaw.

Dirty mind Julia! Darn! The flowers he bought.. he just leave it on the sofa. Why Quen? Why?

Enrique's POV

Throwback

"Doc!!! Si Ms. Dela Fuente po! She's fifthy fifthy!!" sigaw ng nurse na hingal na hingal siguro'y dahil sa kakahanap saakin.

Agad akong tumakbo papunta sa room ng tita Amie ko. May sakit siya sa puso and have a cancer and she's already in a critical condition. Ayoko man tong sabihin but she only have that 20% chance na mabuhay. Ayokong sabihin ito sa pinsan ko, lalo na't only child.. babae pa. Nurse siya dito sa hospital na pinag tratrabahuhan ko, ako ang nag pasok sa kanya dito pag ka graduate na pag ka graduate niya ng college.

Mahina ang loob ng batang yon. Mabilis sumuko and anytime alam kong pag nawala si tita Amie ay mag chance na mawala nalang siya sa sarili niya. Maaring hindi na siya kumain.. matulog or madepressed nalang siya ng tuluyan at mabaliw.

I'm in the room of my tita and I m trying my best to make her survive. Nakakapanic ang tunog ng life machine na nang gagaling sa gilid ng bed nito dahil hanggang ngayon ay flat parin ang sound nito, no beats.

"Time of death -:-" Sabi ko ng sumuko na ako ng tuluyan.

Napalingon ako sa paligid, and I just can't imagine what's happening. Hindi ko na buhay ang tita ko.. doctor ba talaga ako?

"Ma-ma...!!" Naiyak nalang ako ng makita ko ang pinsan ko. Parangisang bagyo ang mata niyang halos ayaw tumigil sa kakabagsak ng luha.

"Jamie.." bulong ko dito na ngayon ay hinahagod ko ang likod nito para mapakalma siya pero wala.. hindi ko kayang pigilan ang emosyon na kanyang nilalabas. Ang sakit na nadarama niya.

Halos mapaiyak nalang din talaga ako ng tuluyan. She's now alone. Her father left them when she was still young. Sadyang si tita lang ang nag palaki sa kanya kaya hindi ko siya masisisi kung bakit ganyan nalang kasakit ang nararamdaman niya ngayon.

"Ma-! Ma!!"

"Ma! Ba-bakit?! Mag dodoctor pa ko diba? Ako pa ang gagamot sayo diba?! Bakit hindi mo ko hinintay?! Diba sabi ko sa'yo pagagawan pa kita ng malaking bahay?! Tapos diba dadalhin kita sa iba't ibang bansa?! Bakit mo ko iniwan?! Yung mga pangarap natin?! Bakit? Hindi ko kayang ako nalang mag isang gagawa ng mga pangarap natin ma?!!" mas lalo akong naiyak sa mga sinabi niya. Hindi ako ang anak pero ramdam ko ang sakit.

"Ma?! Gumising ka diyan!! Ma naman?!! Please.. Wa-wag."

"W-wag mo kong iwan... I-ikaw nalang ang meron ako.. iniwan na nga tayo ni papa.. pati ba naman ikaw iiwan mo na rin ako? Ma!!" pilit ko siyang itinayo at ilayo kay tita at sumenyas ako sa mga nurse na dalhin na si tita sa morge.

"Sa-San niyo dadalhin mama ko?!!" sigaw ng pinsan ko na halos yakap ko na siya patalikod na pilit kumakawala sa yakap ko.

"Jamie.." bulong ko at this time ay naramdaman ko na ang panlulumo niya ng makalabas na si tita sa room.

"Kuya... Paano na?" sabi niya habang naka upo sa sahig.

"Sorry jamie.. hindi ko nagawa yung trabaho ko bilang isang doctor." sabi ko.

Inilabas ko na siya sa kwarto.

"Kuya.." hanggang ngayon ay wala parin siyang tigil sa pag iyak.

"Don't worry ako na bahala sayo." sabi ko at hinalikan siya sa noo.

-----