The Sun Light

Kardeşler

3.Kişi: (Kol)

"Onu hemen bize vermezsen hiç istemeyeceğin şeyler olacak." sinirle soludu havaya genç adam.

Kol'un ise yüzünde arsızca bir sırıtış belirmişti.

Yıllardır kurduğu planlar suya düşmüş, hayallerini ardında tutan kapının anahtarını elde etmeye bu kadar yakınken onu elinden kaçırmıştı.

Bu nedenle sinirleri gerilmişti. Üstüne birde avcılar ortaya çıkınca genç adam kendini kaybetmişti.

Kahkahasını sürdürerek konuştu,

"Ne yapabilirsin ki? Sonuçta ben bir... Bilirsin kökenim."

Bu sefer genç kız girdi lafa,

"En az kökenler kadar bizimde korkutucu bir şöhretimiz var. Bunu en iyi sizin bilmeniz gerekir."

"Ama hayatım... Bu seni bir köken yapmaz." dedi Rebekah alaycı bir tavırla araya girerek.

"Ama bir köken kadar tehlikeli yapmaz mı?"

"Sanmıyorum." dedi Kol elini çenesinin altına dayayıp bilmiş bir görünüm yaratmaya çalışırken.

Sesinde meydan okuyan bir tını vardı.

"O zaman deneyip görelim!" dedi arkadan gelen ince erkek sesi.

Kol ve Rebekah arkalarına temkinlice döndüler.

Rebekah alt dudağını ısırıp gelen kız ve oğlanı inceledi. (Medyadakiler.)

Gençtiler. Tıpkı diğerleri gibi. Belki onlarda avcıydılar. Diye iç geçirdi Rebekah.

"Deneyelim." dedi Kol meydan okurmuşcasına.

Rebekah sivri köpek dişlerinin uzadığını hissedebiliyordu.

Kol ise çoktan saldırı pozisyonunu almıştı.

Rebekah göz ucuyla diğerlerine baktı.

Yeni gelen kız ve çoçuk dönüşmüşlerdi. Oğlan Kol'a kız ise Rebekah'ya odaklanmıştı.

Rebekah derin bir nefes aldı ve hedefini seçmeye çalıştı.

Canı zor olanı almak istiyordu.

Oğlanı alacaktı...

Kol ile bir süre bakıştılar.

Rebekah doğa üstü hızıyla oğlanın omuzlarına çıktı. Sonrasında hemen bacaklarını oğlanın bedenine bağlayıp boynunu eliyle kavradı. Oğlan Rebekah'ın ellerin elleriyle kavradı ve hızla onu omuzlarından indirip yere çarptı.

Çarpmanın etkisiyle çevrelerinde bir toz bulutu oluşmuştu.

Rebekah düştüğü yerden ayağa kalktı ve oğlana öldürücü bakışlarını attı. Sonrasında ürkütücü bir şekilde boynundaki kemikleri kıtlattı ve oğlana hızlı bir tekme geçirdi.

Oğlan biraz sendeledi ama anında toparlandı ve süper hızıyla Rebekah'ın arkasına geçti ve boynunu tutup o engel olamadan omurgasına bir tekme savurdu.

Kırılan kemiklerin sesi oğlanın kulaklarına doluşmuştu. Tatmin olmuşçasına sırıtarak Rebekah'ın baygın bedenini yere bıraktı ve gözleri kız kardeşini aradı.

O ise hala Kol ile ilgileniyordu. Kol kızı omuzlarından kavrayıp karşısındaki ağacın sert gövdesine fırlattı.

Oğlan buna sinirlenmişti. Arkadan koşup koluyla Kol'un boynunu kavradı sıktı. Kol oğlanın kolları arasından kurtulmak için hamleler yapıyordu fakat hepsi başarısızlıkla sonuçlanmıştı.