Αιχμάλωτη Του Μίσους Της

Κεφάλαιο 22

Πριν την οργή του Γκάμπριελ η Μάριον είχε να αντιμετωπίσει τη Σεσίλια.
Απ'τη στιγμή που είχε επιστρέψει στο κάστρο και είχε κατέβει στο δωμάτιο της η Σεσίλια τη 'στόλιζε' ,για την απερισκεψία που πήγε κι έκανε.
Πως θα πρέπει να είναι ευγνώμων που τη βρήκε ο λόρδος Μάγερ,ο άλλος λόρδος Μάγερ,και δεν έπεσε στα χέρια κανενός τρελού να έχει τη μύρα της αδερφής της.
Η Μάριον είχε κατεβάσει το κεφάλι και απλά άκουγε τη γυναίκα να της τα ψέλνει. Ήξερε πώς είχε δίκιο,κι όσο περνούσε η ώρα και καθάριζε το μυαλό της το συνηδητοποιούσε όλο και περισσότερο. Θα μπορούσε πράγματι να είχε βρεθεί  σε πολύ άσχημη κατάσταση.

"Δεν μιλάς ε? Ε!μα βέβαια,τι να πεις, αφού κι η ίδια καταλαβαίνεις σε τι πήγες να μπλέξεις τον εαυτό σου μα και το παιδί. Κι ο λόρδος Γκάμπριελ κόντεψε να τρελαθεί όταν έμαθε....".

"ΌΧΙ! Σεσίλια πες μου πως δεν του είπες για το μωρό?".

"Α!μα φυσικά και του το 'πα κοκόνα μου.Με ρώτησε γιατί, τι να του 'λεγα?"

"Μα σου είχα πει τους φόβους μου, Σεσίλια. Γιατί το έκανες αυτό?"

"Ήθελε να μάθει,μικρή μου και θα το μάθαινε με κάθε μέσο".

Πριν προλάβει να πει οτιδήποτε άλλο η πόρτα άνοιξε και ο Γκάμπριελ εμφανίστηκε στο κατώφλι.

Μία ματιά του μόνο κι ένα βλέμμα, έκαναν τη Σεσίλια να βγει τρέχοντας απ'το δωμάτιο.
Έκλεισε τη πόρτα πίσω του και γύρισε προς τη Μάριον. Το ύφος του πάγωσε το αίμα της.

"Έχεις ένα λεπτό κοπελιά να μου πεις γιατί το έσκασες".

Η Μάριον γούρλωσε τα μάτια. Αν ήθελε να την τρομάξει το είχε καταφέρει μία χαρά. Όχι σε ένα λεπτό και μία ώρα να της έδινε δεν θα μπορούσε να ανοίξει το στόμα της να σταυρώσει λέξη.

"Μίλα, πανάθεμα σε.Τι με κοιτάς?".

Σαν το αίμα να κύλισε πιο γρήγορα στις φλέβες της,η Μάριον πετάχτηκε μπροστά του σαν αστραπή.

"Τι νομίζεις ότι κανείς Γκάμπριελ? Προσπαθείς να με τρομάξεις? Ε! λοιπόν συγχαρητήρια,τα κατάφερες".

"Να....σε τρομάξω? Αν ήθελα κάτι τέτοιο τώρα....τώρα θα έκλαιγες και δεν θα μου έβγαζες γλώσσα".

Η Μάριον χαμογέλασε με την τελευταία του κουβέντα. Μόλις φώναξε μες στο πρόσωπο του,πως την τρόμαξε? Είχε δίκιο. Δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και την έπιασαν τα γέλια.
Ο Γκάμπριελ βλέποντας το γλυκό της πρόσωπο, τόσο χαλαρό και όμορφο θυμήθηκε τις μοναδικές στιγμές που έζησε μαζί της.
Ο θυμός του εξαφανίστηκε και κάνοντας ένα βήμα μπροστά,την άρπαξε απ' τη μέση και τη σήκωσε ψηλά ώστε να έρθει ίσα με το πρόσωπό του.
Τα γέλια κόπηκαν όταν τα μάτια τους συναντήθηκαν,και τότε η γνωστή φλόγα που έκαιγε και τους δύο έκανε την εμφάνισή της.