Αιχμάλωτη Του Μίσους Της

κεφάλαιο 36

"Δώσε μου χρόνο να τη διαβάσω σε παρακαλώ,μπορείς να ξαποστάσεις στην τραπεζαρία ,θα ζητήσω να σου ετοιμάσουν κάτι να φας και να πιείς".

Ο Ουίλιαμ συμφώνησε χωρίς να πει πολλά και έφυγε κατά την τραπεζαρία.
Η Ραβένα διέταξε να έχει την περιποίηση ενός βασιλιά ,και έπειτα αποχώρησε για το δωμάτιο της για  να διαβάσει την επιστολή της αδερφής της που πάντα μέσα της κρατούσε σαν κρυφή επιθυμία.

Μετά από όσα είχε κάνει στη Μάριον,δεν περίμενε από εκείνη λόγια τόσο τρυφερά.
Στην επιστολή έλεγε μονάχα τα νέα της,πως είναι καλά,και πως απόκτησε ένα υγιές αγόρι. Πως η γέννα δεν ήταν εύκολο πράγμα και θα επιθυμούσε όσο τίποτα άλλο στον κοσμο να την είχε στο προσκέφαλό της αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Ακόμη της έλεγε για την επίθεση του Γκρουμπερ και πώς όσοι ώρα οι άντρες πολεμούσαν ,εκείνη πάλευε να φέρει στη ζωή το μωρό της.
Στο τέλος της έλεγε πόσο πολύ της είχε λείψει και πώς την αγαπούσε.
Τα τελευταία της λόγια είναι αυτά που έστειλαν τη Ραβένα στην κόλαση.
Τα μάτια της θόλωσαν απ' τα δάκρυα που είχαν μαζευτεί και όταν άρχισαν πλέον να κυλούν απ' τα μάτια της,το μελάνι αρχισε νά βρέχεται και να μουτζουρώνει το χαρτί.
Τα δάκρυα έγιναν λυγμός που έπνιξαν τη φωνή της.
Άρπαξε γρήγορα ένα χαρτί και το μόνο που μπόρεσε να γράψει επάνω του ήταν "συγχώρεσέ με...".
Το κοίταξε καλά και αφού το δίπλωσε  και το έκλεισε καλά,κατέβηκε να το δώσει στον Ουίλιαμ.
Τον βρήκε στην τραπεζαρία με μία κούπα κρασί στο χέρι.

Εκείνος πρόσεξε αμέσως το κοκκίνισμα στα μάτια της. Μα ο εγωισμός του δεν του επέτρεπε να ρωτήσει.

"Δώστε παρακαλώ αυτό στην αδερφή μου", του είπε μονάχα εκείνη χωρίς να τον κοίτα στα μάτια αυτή τη φορά.

"Ελπίζω να μην περιμένατε πολύ",  ρώτησε πάλι μα εκείνος δεν είχε σκοπό να απαντήσει στις ερωτήσεις της.
Πήρε την επιστολή χωρίς να πει κουβέντα,μα σαν έκανε να φύγει ο θυμός θέριεψε μέσα του,σταμάτησε ακαριαία για μία στιγμή ,έκλεισε τα μάτια πήρε μία βαθιά ανάσα γύρισε και  με δύο δρασκελιές βρέθηκε μπροστά της.
Την άρπαξε βίαια απ' τα μπράτσα μπήγοντας τα νύχια του στο δέρμα της, ενώ τα μάτια έκλεισαν σε μία λεπτή γραμμή.

"Πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό? Τι άνθρωπος είσαι τελικά Ραβένα? Από τι είσαι φτιαγμένη?".

Εκείνη τον κοιτούσε μονάχα σαστισμένη μην ξέροντας τι να απαντήσει, μιας και δεν καταλάβαινε σε τι ακριβώς αναφερόταν?