Αιχμάλωτη Του Μίσους Της

Κεφάλαιο 3

Τα χρόνια περνούσαν και η Μάριον μεγάλωνε κάθε μέρα και πιο πολύ. Τώρα ήταν 16 χρονών και η ομορφιά της όπως κι η καλοσύνη της έκαναν τους πάντες στο Σεμιγέ να μιλούν για αυτήν.
Ήταν μικρόσωμη κι αδύνατη με καμπύλες όμως στα σωστά σημεία,τα μαλλιά της ένας ξανθός χείμαρρος έφταναν μέχρι τη μέση της.Τα κεχριμπαρένια   μάτια της  μεγάλα με βαριές βλεφαρίδες να τα περιστοιχίζουν, έβγαζαν μία ζεστασιά σαν να είχε κάτσει ο ήλιος μέσα τους.
Η Σεσίλια είχε αναλάβει να την διδάξει τα πάντα σχετικά με τα μελλοντικά συζυγικά της καθήκοντα,μιας και η μητέρα της δεν ζούσε πια για να το κάνει η ίδια.
Μα η ζωή της δεν θα 'ταν τόσο ρόδινη όσο ήλπιζε.
Οι σχέσεις των δύο αδερφών ήταν ανύπαρκτες. Η Ραβένα ήταν απομονωμένη στα ιδιαίτερα διαμερίσματα της και στην αδερφή της που την έβλεπε να ανθίζει είχε απαγορεύσει τις πολλές εμφανίσεις.
Στην καρδιά της Ραβένα είχε φωλιάσει ένα άλλο συναίσθημα τώρα.
Ζήλια ,ένιωθε πια για την Μάριον και όσο την έβλεπε να μεγαλώνει και να γίνεται όλο και πιο όμορφη,μαύριζε η ψυχή της.
Μην μπορώντας δε να το ελέγξει διέταξε να μεταφέρουν όλα τα πράγματα της στα υπόγεια μαζί με των υπηρετριών. Της ανέθεσε δουλειές που έκαναν μόνο τα δουλικά του κάστρου και όχι οι κυρίες κι οι δεσποινίδες, όμως γρήγορα της αφαίρεσε και τον τίτλο της λαίδη που δικαιωματικά της ανήκε μιας και ήταν κόρη κόμη.
Όλα της τα ρούχα τα κάψε στη φωτιά και τώρα την είχε ντύσει με τα μάλλινα χοντρά φουστάνια που φορούσε μόνο το υπηρετικό προσωπικό.
Όλα τα δέχτηκε η κοπέλα χωρίς να φέρει ουδέ μία αντίρρηση .
Η  Ραβένα είχε καταφέρει να τη γεμίσει ενοχές υπενθυμίζοντάς της ποσο υπέφερε η ίδια εκείνο το βράδυ και σημαδεύτηκε για όλη της τη ζωή,ενω η ίδια ήταν ασφαλής στο καταφύγιο με τις άλλες γυναίκες.
Η Σεσίλια προσπάθησε να τη συνετήσει  και να της θυμίσει τη θέση της Μάριον στο κάστρο. Άλλωστε κάποια απ'τα φέουδα του πατέρα της άνηκαν στην ίδια.
Είχε αρκετή περιουσία για να κάνει έναν καλό γάμο χωρίς την ανάγκη βοηθείας της αδερφής της.
Αν και αγαπούσε τη Ραβένα δεν άντεχε τη σκληρή συμπεριφορά της απέναντι σε όλους ,μα πιο πολύ απέναντι στην αδερφή της που είχαν το ίδιο αίμα.

Όμως η Μάριον δέχτηκε την απόφαση της αδερφής της σε μία ακόμη προσπάθεια υπακοής, προσπαθώντας έτσι να κερδίσει λίγη απ' τη συμπάθεια της.
Κατέβηκε στα υπόγεια και ντύθηκε σαν υπηρέτρια,τίποτα όμως πάνω της δεν την έκαναν κάτι άλλο, από ότι ήταν στ' αλήθεια.
Ακόμη και δουλειές έκανε,σκληρές πολλές φορές και δεχόταν διαταγές απ' την υπεύθυνη για το προσωπικό χωρίς και πάλι να φέρει αντίρρηση.
Το βράδυ η πιστή της υπηρέτρια της έτριβε τα πόδια για να την ξεκουράσει και τη βοηθούσε να πάρει το μπάνιο της.
Κρυφά έραψε μία όμορφη καμιζόλα για την κυρά της ώστε να μην γδέρνεται το αλαβάστρινο δέρμα της στο χοντρό μάλλινο φουστάνι της όπως και ένα μεσοφόρι,απο καλό βαμβάκι.
Ακόμη και γι'αυτά της ήταν ευγνώμων η Μάριον και οι απαιτήσεις της ήταν μηδενικές.

Η Ραβένα όταν έβγαινε έξω στους κήπους φορούσε πάντα ένα μαντήλι που έπιανε απ' τη μία μεριά του προσώπου της ως την άλλη.Μόνο τα μελιά της μάτια φαίνονταν κι αυτά όμως είχαν χάσει τη λάμψη τους, ήταν ψυχρά και αιμοβόρικα.
Η Σεσίλια την είχε πιάσει πολλές φορές να παρακολουθεί με το βλέμμα της την αδερφή της και μετά από κάθε φορά να προσθέτει όλο και περισσότερες δουλειές στην ήδη σκληρή καθημερινότητα της.

Η σκληρή ιστορία του κάστρου είχε ταξιδέψει στα πέρατα του κόσμου και όλη ήξεραν για το σημαδεμένο κορίτσι. Πολλοί προσφέρθηκαν να βοηθήσουν με την περιφρούρηση αυτού του φέουδου,όμως η Ραβένα αρνήθηκε κάθε βοήθεια.
Η εμπιστοσύνη της από εκείνη τη νύχτα και μετά είχε χαθεί.
Κάποιοι θέλησαν να δουν από κοντά τη σημαδεμένη λαίδη, όμως ούτε σ' αυτό στάθηκαν τυχεροί, αφού κάθε προσπάθεια τους για μία συνάντηση μαζί της,έπεφτε στο κενό, και οι πύλη του κάστρου ήταν πλέον ερμητικά κλειστή για κάθε επισκέπτη.

Το προσωπικό του κάστρου είχε αρχίσει να βαρυγκομά , με τις τόσες καθημερινές δουλειές κι η  κακή συμπεριφορά δε,της Ραβένα , είχε κάνει τους πάντες να αντιπαθούν το κορίτσι κάθε μέρα και περισσότερο.
Πολλοί ευχήθηκαν να έπαιρνε τη διοίκηση του κάστρου η μικρότερη κόρη,που ήταν αγαπητή σε ολους και θα 'χε τη στήριξη τους σε αυτό, μάλιστα προσπάθησαν μέσω της Σεσίλια να πείσουν το κορίτσι, στάθηκε όμως αδύνατο.
Η Μάριον δεν είχε σκοπό να αντιδράσει στις απαιτήσεις της αδερφής της και έτσι απλά είχε δεχτεί τη μύρα της ως υπηρέτρια του κάστρου.

Όσο ο Ριχάρδος ήταν βασιλιάς οι πόλεμοι είχαν καταλαγιάσει δεν άργησαν όμως να ξεσηκωθούν κάποιοι πολέμαρχοι που ήθελαν να αναπτύξουν κι άλλο τις περιουσίες τους.Ετσι ένα βράδυ κάποιοι τόλμησαν να μπουν στο παλάτι και να δολοφονήσουν το βασιλιά.
Η είδηση έκανε το γύρω της χώρας πολύ γρήγορα,οι ιππότες που είχε στείλει ο Ριχάρδος στο Σεμιγέ έφυγαν πάραυτα για το παλάτι,μιας και ο πρωτότοκος γιος του βασιλιά, Ερρίκος, θα τον διαδέχονταν στο θρόνο.
Το Σεμιγέ έμεινε απροστάτευτο και ο φόβος μιας νέας επίθεσης παραμόνευε πάντα.
Η Ραβένα για πρώτη φορά μετά από έξι  χρόνια ένιωσε να απειλείται η ηρεμία του φέουδου, αλλά και οι ζωές όλων.
Ο φόβος και η  αβεβαιότητα είχαν φωλιάσει μέσα της, έπρεπε γρήγορα να πάρει μιαν απόφαση για την ασφάλεια όλων.