MERYEM

32.BÖLÜM(FİNAL)

Geldik mi sona , gelmişiz demek ki. Hala inanamıyorum. Daha dün gibiydi ilk bölümü yazdığım. O gece, gerçek Meryem'in ben küçükken bana ısrarla yaz dediğini anımsıyorum. Yaşamam , korkuyorum demiştim. Çünkü bu hayat çok acı verici, küçükte olsam bu hayatı yazamam demiştim. Ve işte bir gece on yedi yaşımda ansızın yazdım. Sizin gibi dünya iyisi insanlarla tanıştım. Şimdi ise geldim finale. İyi ki Meryem'i yazmışım dediğim her anımda siz vardınız yanımda. Şimdi de varsınız. O zaman yine söylüyorum iyi ki varsınız beee :)

Uzun bir süre wattpdden çok uzakta kalacağım. Ama şunu unutmayın döndüğüm de herşeyin daha iyi oldacağını Ümit ediyorum. Kendinize çok iyi bakın.

Unutmayın bu dünyadan bir Meryem geçti bin Meryem doğdu.

İyi okumalar... :)

'Kızının isminin gülnur olduğunu öğrendim. Küçüklükten beri Azra simini çok severdin şaşırdım aslında"

Duraksayan Meryem , Ahmet'e bakmayı bir kez daha reddetti.

"Benim elimde olan bir şey değildi. Büyükler ne derse o"

"Bir şey olsa, ya da bir imkan olsa değiştirir miydin?"

"Bilmem , hiç düşünmedim. Ama belki"

Omuz silkti Meryem. Parmağında ki yüzüğe bir kez daha baktıktan sonra aklında kalan o soruyu şaşırtıcı bir cesaretle sordu.

"Nişanlın kim?"

Olduğu yerde kaldı Ahmet. Öyle bir yutkundu ki, konuşmak o anda ızdırap vericiydi. Kime ihanet etmişti Ya da ediyordu, Meryem'emi yoksa nişanlısına mı, ya da kendisine mi. Bence herkese.

"Dilek"

Dilek.... Kalbi tekledi. Yoksa , dilek o mu?

"Ben tanıyor muyum o dileği" Ahmet cevap vermeden usulca kafasını sallarken, Meryem'in kalbi bir kez daha parçalandı. Daha kaç kez sevdiği tarafından parçalanacaktı bu kalp. O çerçeve gözlerinin önünde canlandı. Birbirlerine bakışları, dokunuşları, onlar aşıktı..

Oydu, Meryem'in Almanya'da ki güzeller güzeli Dilek, Ahmetin nişanlısıydı.

*******

Çalılardan çıkan o hışırtı ve ayak sesi, hem Osman'ı hem de Meryem'i korkuyla yerinden sıçrattı.

"Biri bizi dinliyor, abi biri.."

"Şşt! Sessiz ol" Osman , ileriye doğru yürüdüğün de koşanın ayşe olduğunu gördü. İçinden kopan korku dolu fırtınayla geriye doğru gitti.

"Ayşe, bizi duymuş olabilir"

Gözlerini kocaman açan Meryem artık korkudan titriyordu.

"Ne! O zaman bizi, Allahım yardım et bize"

"Hayır bir şey olmayacak, onu ben halledeceğim. Sen hemen eve git , Gülnara göz kulak olursun"

Kafasını salladı Meryem. Osman göz önünde tuzla buz olduğun da Meryem de eve doğru gitti. Yol boyunca sadece , Allahtan yardım için dua etse de artık sonu hesaplayamıyordu.