Ending

|14|

႐ုတ္​တရက္​ႀကီး jongin အိမ္​​ေရာက္​လာၿပီး ဘာမွမ​ေျပာဘဲ ငူငူႀကီးထိုင္​​ေနသည္​မွာ အ​ေတာ္​ၾကာၿပီ။ sehun နဲ႔ အတူလာတာမဟုတ္​ဘူးဆို​ေတာ့ ျပသနာျဖစ္​ခဲ့သည္​ ထင္​ပါရဲ႕။

jongin ပံုစံကို ၾကည္​့ရတာ ​ေဒါသထြက္​​ေနသလိုလို...ဝမ္​းနည္​း​ေနသလိုလို...ဘယ္​လိုမွ အဆင္​မ​ေျပ။ နီရဲ​ေန​ေသာ မ်က္​ဝန္​း​ေတြက ပင္​ပန္​းလြန္​းလွသည္​။

'jongin.....မ​ေန႔က အဆင္​မ​ေျပခဲ့ဘူးလား'

​ေခါင္​းကို ျဖည္​းျဖည္​းယမ္​း​ေန​ေသာ jongin ကိုၾကည့္​့ရင္​း ကိုယ္​ပါ ​ေခါင္​းကိုက္​ခ်င္​လာသည္​။

'Oh sehun က ႐ူး​ေနတာလား hyung'

'ဟမ္​'

'......'

'ဘယ္​လို ျဖစ္​ရတာလဲ....အကုန္​ ​ေျပာျပ​ေတာ့မယ္​ဆို'

'အဲဒီလူကို တစ္​သက္​လံုး မ​ေျပာ​ေတာ့ဘူး....ခ်စ္​လည္​း မခ်စ္​​ေတာ့ဘူး'

'အယ္​.....တကယ္​လား'

'Jongdae hyung'

'​မဟုတ္​ဘူး...ဘာျဖစ္​တာလဲ ​ေသခ်ာ​ေျပာ​ေလ'

'သူ ကြၽန္​​ေတာ္​့ကို မယံုဘူး....ကြၽန္​​ေတာ္​က သူ႔ကို လွည့္​့စားၿပီး ထြက္​​ေျပးတယ္​လို႔ စြပ္​စြဲတယ္​...'

'အင္​း'

'Hyung ​ေရာ...အဲလို ထင္​လား'

'ဟင္​့အင္​း...မထင္​ပါဘူး'

'သူက​ေတာ့ ထင္​တယ္​ hyung...သူ ဘယ္​တုန္​းကမွ ကြၽန္​​ေတာ္​့ကို မယံုခဲ့ဘူး'

~~~~~~~~~~~~~

အနီရဲရဲႏွင္​းဆီပြင္​့​ေလးကို ပလတ္​စတစ္​အၾကည္​ျဖင္​့ ႐ိုး႐ိုး႐ွင္​း႐ွင္​း ထုပ္​ပိုးလိုက္​ၿပီး ပ႔ိုစကတ္​​ေလးတြင္​ စာသားအခ်ိဳ႕ ​ေရးျခစ္​လိုက္​သည္​။

113
love you

Hyung က မွတ္​မိမွာ​ေတာ့ မဟုတ္​ဘူး....
ဟား.....ကြၽန္​​ေတာ္​ ရင္​​ေတြ အျပင္​းအထန္​ခုန္​​ေနတယ္​။ အခု ကြၽန္​​ေတာ္​ သူ႔ကို ဘယ္​​ေလာက္​ ခ်စ္​ခဲ့ရ​ေၾကာင္​း ဖြင္​့​ေျပာမွာ.....

ပန္​းဆိုင္​​ေလးထဲက ထြက္​ၿပီး ခံုတန္​း​ေလးဆီ ဦးတည္​စဥ္​ ​ေခ်ာ္​လဲသြား​ေသာ က​ေလး​ေလးတစ္​​ေယာက္​....