Ruby's Crown

11.1 liefdesverhaal

Ineens voel ik een hand om mijn arm die me meetrekt en een hand voor mijn mond.

Ik wil heel hard gillen, maar de hand dempt al het geluid. 'Ruby, ik ben het.' Ik ontspan als ik de stem hoor. Het is mijn vader maar. Hij haalt zijn hand van mijn mond en trekt me dan verder het donkere steegje in. 'Hier naar binnen,' fluistert mijn vader heel zacht.

Hij houdt een poort open en ik stap erdoorheen. Mijn vader sluit de poort achter hem en neemt me dan mee tussen de containers door. 'Als het goed is, moet het hier ergens zijn,' mompelt hij zacht in zichzelf. Ik negeer het en kijk toe naar hoe hij containers stil verschuift. 'Hebbes,' zegt mijn vader. Er is een klein laddertje tevoorschijn gekomen die genoeg hoogte heeft om op een laag muurtje te springen, die weer uitkomt bij een trap. 'Klim omhoog.'

Ik klim snel de ladder op en wacht tot mijn vader ook boven is. Samen lopen we naar de volgende trap. Uiteindelijk staan we bovenop een flatgebouw. 'Blijf zo ver mogelijk van de rand en blijf laag. Dan kunnen ze ons niet zien.' Ik knik en loop naar kleine hutje op het dak. Ik ga tegen de muur zitten en kijk om me heen. Pap komt al snel bij me zitten en even is het stil.

'Hoe weet je van deze plek?'

'Je moeder woonde vroeger in deze buurt. We kwamen hier vaak om alleen te zijn.' Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht terwijl hij naar de blauwe lucht voor ons staart.

'Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen? Jullie hebben me dat verhaal nooit vertelt.'

'Dat is een apart verhaal.' Hij lacht kort en gaat dan weer verder. 'Ik zag haar voor het eerst in een klein cafeetje. Ik was vijftien toen en had even geen zin in het paleis, dus ik was het dorp in gevlucht. Ik zat met een grote capuchon en nepbril aan een tafeltje. Je moeder was de serveerster en ik was meteen verliefd op haar toen ik haar zag. Ze herkende me niet en deed gewoon haar werk. De volgende dag kwam ik weer. De dag daarna weer. Ik kwam erachter op welke dagen ze moest werken en kwam elke keer. Zo ben ik weken aan dat tafeltje gaan zitten. Op een gegeven moment sprak ze me aan, niet over mijn bestelling, maar over mijn leven. Ik weet nog precies wat ze vroeg. Ze vroeg me of ik al lang in Aqua Aura woonde en waarom ik altijd zo geheimzinnig was, waarna ze vertelde dat ze gewoon kon zien dat ik de prins was. Ze heeft me gewoon voor de gek gehouden. Ik stond perplex en wist niet wat ik moest antwoorden.'

'Je bent dus heel slecht in vermommingen?'

'Ja, maar dat is niet waar dit verhaal om draait.'

'Juist, sorry. Ga verder met het verhaal.' Ik giechel kort.

'We raakten aan de praat en ik voelde de klik gewoon. Ik heb haar mee uit gevraagd en al snel hadden we een relatie. We konden alleen niet in het openbaar afspreken, omdat ik een prins was en geen aandacht mocht trekken. De pers mocht niks weten tot wij zeker wisten wat we wilden met onze toekomsten. Zij had wel de moeilijke keus tussen mij en haar eigen droom navolgen. Ik wist dat ik verder wilde met haar en ik had mijn toekomst al bijna gepland met met haar. Ze liet me deze plek zien en ik hield meteen van alle rust die er hing, die er nu nog steeds hangt. We hebben hier veel tijd doorgebracht.'

'Droom navolgen, wat was haar droom?'

'Ze wilde graag arts worden en mensen helpen in de armere delen van de wereld. Ze wilde weg uit Aqua Aura. Ze hield van dit land, maar wilde meer doen voor mensen. Aangezien iedereen in Aqua Aura toegang heeft tot goede medische zorg had ze hier niks te doen als arts. Er waren genoeg artsen en ze wilde helpen waar ze echt dringend nodig was. Ze had al helemaal gepland hoe ze in Afrika zou gaan helpen en ze had de opleiding nog niet eens achter de rug.'

'Dat is een erg mooie droom. Het past precies bij mam.'

'Zeker. Ze is altijd erg behulpzaam, slim en begripvol geweest.'

'Hoe heb je haar over kunnen halen om hier te blijven bij jou?'

'Geen idee. Het verbaast me nu nog steeds, eerlijk gezegd. Ik ben blij dat ze voor mij heeft gekozen, maar ik begrijp het nog steeds niet helemaal. Ze heeft me verteld dat ze gekozen heeft voor mij, omdat ze als prinses en nu koningin, ook mensen kan helpen, maar dan op een andere manier. Toch begrijp ik het niet. Ze had de kans om mensen dagelijks te helpen met haar eigen handen en kennis. Nu kan ze alleen mensen helpen met bezoeken en ambassadeurschap.'

Het blijft een tijd stil en ik staar naar de daken van de huizen en de bomen in de verte. Ik stel me mijn moeder voor als twintiger. Hoe ze een gewoon leven leidt en dan ineens een prins ontmoet en stapelverliefd wordt. Hoe ze de lastige keuze moest maken tussen haar grote droom en de liefde van haar leven.

'Toen koos ze toch voor mij. Ze zei dat ze als prinses en nu koningin andere kansen zag om mensen te helpen, veel meer kansen. Ze kan nu een heel land helpen, terwijl ze als dokter maar een kleine groep mensen kan bereiken. Ik had daar helemaal niet aan gedacht. Ik heb haar voorgesteld aan mijn ouders toen ze me verzekerde dat ze het echt wilde en niet halverwege terug zou gaan naar haar oude leven. Ik wist dat haar leven nooit meer hetzelfde zou zijn nadat er een link zou zijn gelegd tussen ons, waardoor ik haar extra wilde beschermen voor de pers. Toen ze gewend was aan het paleis en geleerd had over het leven van een prinses hebben we het officieel gemaakt voor het hele land. Drie jaar later vroeg ik haar ten huwelijk. Weer drie jaar later was ze zwanger van jou.'

Pap heeft een kleine glimlach op zijn gezicht en kijkt naar de blauwe lucht boven ons. Hij lijkt zo vreedzaam op dit moment, alsof hij even in zijn eigen bubbel zit van vroeger. Hij lijkt zo gelukkig en ik wil hem er eigenlijk niet uithalen, maar het zal toch moeten.

Nu is alles anders. Nu zijn we op de vlucht. Nu moeten we onze levens redden en de levens van vele anderen beschermen.