De negentienjarige Ruby is de troonopvolgster van het kleine land Aqua Aura, ergens in de oceaan tussen Australië en Nieuw-Zeeland. Alles loopt normaal, voor zover dat kan voor een prinses. Er is geen enkele burger die ook maar íets te klagen heeft...
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
Drie jaar geleden (Ruby is zestien)
De ochtend verloopt langzaam. Mijn vader heeft een vergadering met een paar handelsondernemers waar ik per sé bij moet zitten om ervaring op te doen. Gelukkig is James er ook. Elke keer als ik naar hem kijk, trekt hij een gek gezicht, waardoor ik mijn lach in moet houden om de rust in de zaal niet te verstoren.
Rond twaalf uur hebben we een grote lunch met belangrijke diplomaten. Gelukkig duurt die niet heel lang, vergeleken met andere lunches die ik ooit heb gehad met belangrijke mensen. Daarna maken we ons klaar voor een publiek optreden in de stad. De koning moet de lichtweek openen. Waar het belangrijk voor is, weet ik niet, maar ik vind het prima zo. Nog één diplomaat vandaag en ik ren gillend weg.
Vlak voordat we klaar moeten staan, komt mijn moeder nog even bij me. 'Heb je het naar je zin? Je vader vertelde dat James en jij het erg goed kunnen vinden met elkaar. Hij zag jullie de hele tijd lachen naar elkaar tijdens de vergadering vanochtend.'
'James is een aardige jongen.'
'Fijn dat je zo goed met hem overweg kunt.' Ze glimlacht naar me en trekt me in een omhelzing. 'Toen jullie vanochtend in die vergadering vastzaten, heb ik met koningin Lora gepraat. Ik weet niet precies hoe we op het onderwerp uitkwamen, maar ze vertelde dat James bijna koning wordt. Hij is er klaar voor en zijn vader vindt dat het tijd is voor iemand met nieuwe inzichten en ideeën.'
'Mam, wat wil je vertellen?'
'Zijn vader wil alleen dat hij een vrouw aan zijn zijde heeft.' Ik verslik me in mijn eigen speeksel en begin te hoesten. Wat wil ze hiermee bereiken? Mijn moeder gaat verder met haar verhaal alsof ze niet heeft gemerkt dat ik bijna stikte. 'Zijn vader weigert de kroon door te geven aan iemand die geen partner heeft. Hij heeft hem al zo vaak voorgesteld aan dochters van belangrijke mensen uit het land en het buitenland, maar niemand was goed genoeg.'
'Waarom vertel je dit?' Ik zou niet weten wat ik hiermee moet. De enige gedacht die in me opkomt, durf ik niet hardop te zeggen of überhaupt te denken en weiger ik dan ook om te benoemen.
'Koningin Lora heeft gezien dat jullie het goed kunnen vinden en vroeg mij om met jou te praten over een huwelijk tussen jullie. Ik heb meteen gezegd dat ik daar niet over ga praten. Het is niet aan mij om te bepalen met wie je trouwt of wie je leuk vindt.'
'Bedankt, mam.' Ik vind het fijn dat ze het voor me opnam tegen een koningin en een vriendin. Ik schrik er eerlijk gezegd wel een beetje van dat koningin Lora zoiets heeft kunnen vragen, zeker in deze tijd. Dit is de tijd dat vrouwen steeds meer voor hun rechten opkomen. Dat huwelijken alleen gesloten worden tussen twee personen die er honderd procent achter staan. Dat vrouwen gelijk zijn aan mannen. Hoe kan koningin Lora dan zoiets vragen?
'Graag gedaan, robijntje. Al is het een kleine moeite. Ik wil absoluut niet dat iemand jou ooit dwingt om iets te doen waar je niet honderd procent achterstaat.' Ik glimlach en neem haar vertrouwde geur goed in me op. 'We moeten gaan,' mompelt ze na een kleine minuut. Ze laat me los en neemt me mee naar de plek waar iedereen al staat te wachten.
James glimlacht naar me als hij me ziet en ik lach terug. Zijn moeder staat naast hem en ziet ons momentje ook. Ze stoot hem kort en onopvallend aan, maar ik zie het toch. James kijkt een beetje geïrriteerd naar haar om en mompelt iets.
We vertrekken al snel in meerdere auto's naar Sydney. Er staan al veel mensen in felgekleurde kleren te wachten en zodra ze de auto's zien, beginnen ze te juichen en zwaaien. We stappen uit en lopen verder. Onderweg schud ik handen met mensen en klets ik met James, proberend zoveel mogelijk camera's te negeren. Ik krijg nogal de zenuwen van zoveel grote camera's overal om me heen.
'Negeer de camera's,' fluistert James. Mijn zenuwachtige gedrag valt dus op. Fijn... nu kan de rest van de wereld ook zien hoe zenuwachtig ik ben.
'Sorry, ik hou niet van al die camera's in mijn gezicht. Ik vind het maar niks dat de hele wereld weet waar ik mijn voeten neerzet en ziet wat ik doe.'
'Ik ook niet, maar uiteindelijk wen je er wel aan. Ontspan je gewoon en denk niet aan alle camera's om je heen.'
'Ik doe mijn best.' We komen aan bij een klein podium. Het plein ervoor staat vol met mensen, allemaal gekleed in felle kleuren en glow-in-the-darkarmbandjes. Sommigen hebben de armbandjes vastgemaakt aan andere bandjes en vervormd tot een ketting of kroon. Aan de randen van het plein, staan verschillende kraampjes. De koning begint aan zijn toespraak om het evenement te openen terwijl het volk enthousiast juicht.
Als hij zijn speech eindigt, lopen we het plein op. Onderweg word ik tegengehouden door een journalist. 'Prinses Ruby, heeft u het naar uw zin in Australië?'
'Jazeker. Ik vind het heel leuk hier. Ik heb nog niet veel van Australië gezien, maar wat ik heb gezien, is prachtig. De mensen hier zijn zo enthousiast over dit evenement en ik ben blij dat ik de opening mee kan maken.'
'Fijn dat u het goed heeft in ons land. Hopelijk komt u vaker op bezoek.'
'Dat ben ik wel van plan.'
'Gaat u vanavond ook naar de lichtshow?' Ik kan hier niet eerlijk op antwoorden en verzin snel een klein leugentje.
'Nee, ik denk het niet. Morgen is weer een drukke dag en ik moet goed uitrusten.' Morgen staat er helemaal niet veel op het programma. 's Avonds is er een diner met een aantal diplomaten, maar verder staat er niks gepland.
'Jammer. Ik hoop dat u het ooit nog een keer kan meemaken, want het is echt een bezienswaardigheid die iedereen gezien moet hebben.'
'Ik zal het onthouden, bedankt.' En met die woorden loop ik naar het eerste kraampje dat ik tegenkom, waar James toevallig ook nog bij staat.
Sorry, niet zo'n spannend deel.
Ik ben jullie denk ik wel een uitleg verschuldigd, omdat het weer eens lang heeft geduurd. Nog steeds dezelfde reden. Op dit moment gaat zo'n beetje alles fout in mijn leven dus Wattpad staat ergens onderaan het lijstje met belangrijke dingen. Mijn inspiratie is weg, vrije tijd bestaat niet en mijn wil om te schrijven is ook ver te zoeken. Ik doe mijn best, maar het lukt gewoon niet. Nogmaals sorry en hopelijk tot snel.
