Në duart e atij

Kapitulli i Njëmbëdhjetë

Isha një gjumë kur ndjejë dridhjen e telefonit.
Nuk doja ta hapja në fillimë sepse po më vinte shumë për gjumë por ajo drithje ishte shumë këmbëngulëse.
Filloj ta kërkoj telefonin me dor ku ishte sepse sytë nuk i kisha hapur dhe pasi e gjeta pa e parë fare se kush ishte e hapa me atë zërin e përgjumur themë, -Alo!

-Mirëmëngjesi,-u dëgjua në anën tjetër të telefonit,-jamë Andrea.

Në ato momente mu hapën sytë dhe më doli gjumi .

-Të besdisa?-nga zëri duket sikur ishe në gjumë.

Marrë njëherë frymë thellë dhe themë, -si mund t'ju ndihmoj?

Në qoftëse e mban mendë që afro para një viti ne kemi.......

I ndërpresë fjalën dhe i themë, -E di nuk e kamë harruar ndonjë gjë tjetër?

-Po ja......

-Çfarë?

-Sigur të fillonim pak me njohjen e familjeve mirë do ishte apo jo?

-................Eja sot nga ora 18 :00.

-Faleminderit!-Poo.....

-Çfarë?

-Jo asgjë,-Mirupfshim!

Ngrihemë nga krevati dhe ashtu me rroba gjumi zbres posht dhe shohë që familja ime e dashur po hante mëngjes,kur i pashë mu mbushën njëherë sytë me lotë  por i frenova lotët,marrë frymë thellë dhe shkoj pran tyre.

-Mirmëngjesi!

Mirmëngjesi bikuroshe,tha babi.

-Gjesi  tha Deni dhe mami.

-Do hashë mëngjesë?-më pyeti nana.

-Po nana do ha ,-i themë .

-Meqënëse jemi të gjithë këtu doja t'ju thoja diçka.

Në ato momente nana më sjellë mëngjesin, -të bëftë mir Emi.

-Nana mund të qëndrosh edhe ti pak të lutem?

Nana më pohoi më kokë.

-Po Emi çfarë është, -pyrtë mami.

-Epo ja....... Unë në faktë.... Kisha kohë që doja t'ju thosha por rrethanat......

Babi e kuptoi se për çfarë bëhej fjalë dhe u ngrys shumë në fytyrë.

-Unë  kamë njohur një djalë...... Të cilin e pëlqej....... Dhe kemi vendosur që..... Ta familjarizojmë pak këtë lidhje....... Sot Roani dhe familja e tijë do jenë të ftuarit tanë për sonte.

-Emi po tallesh,-tha Deni duke qeshur.

-Jo nuk po tallemë.

-Sigurisht që po talleshë ti je ajo goca që nuk të intereson askush përveç familjes ajo goca që nuk ta mbush syrin  asnjë djalë ti që....

-Deni nuk po tallemë,-themë me tonë pak më të lartë.

-E njohim ne? -pyeti mami.

-Është djali i atyre që takuam te qëndra tregëtare.

-Joo nuk ka mundësi ti je ajo Emi e fort ajo e cila nuk ja hedhë sytë askujt  nuk të intereson askujt jasht familjes dhe që nuk e kishe në plan fare për këto lidhe, -qeshte Deni.

-O Deni e kamë seriozisht këtë që po themë ,-Prandaj nana sot në orën 18:00..........

-E di duhet të jetë gjithçka perfekte,pa merak se ashtu do jetë mbi të gjitha është një ditë ë rëndësishëme për ty,Urim Emi, -tha nana dhe u përlot.

Urimet vazhduan edhe për pak minuta nga familjarët e mi.

-Unë do iki lart,-themë.

-Orët e asaj dite kaluan shpejt dhe qetësisht.

Ora po shkonte afërsisht 16:30 dhe unë nuk kisha lëvizur nga dhoma rrija ulur tek i njëjti vend dhe thjesht po mendoja, por mendimet e mia u ndërprenë nga një trrrak trrak e gjatë në derë.

-Po!

-Mundë të hyjë ë vogla ime?

-Babi patjetër urdhëro, -themë dhe lëviz pak nga vendi.

Babi u ulë afër meje me sytë e përlotur të cilën mundohej ta fshihte më mori duart dhe tha,
-Emi nuk je e detyruar të pranosh ....në qoftë se ti nuk e pëlqen në qoftë se nuk do...... -Emi ndoshta gjejmë një zgjidhje... Ndoshta shesin shtëpinë... Kompanin a ku ta di unë.....

-Babi vërtet mendon së ka një zgjidhje po në qoftë se do kishte ti mendon mendon së unë do ta anashkaloja atë? -I provova të gjitha mënyrat por..... asnjë rezultat?-por mos u mërzit  se  gjuthçka do shkoj mirë.

-Emi nuk je e detyruar sepse përveç ne të katërve, unë, ti, Andrea dhe Roanit nk e di askush tjetër kështuqë mund ti themi që ndërruam mendjen.

Unë filloj të qeshë!

-Pse qeshë moj Emi.

-O babi më mjafton që ti mamai dhe Deni  jeni mirë dhe të lumtur dhe të jetoni mirë, dhe je  po ti që më ke mësuar të mbajmë fjalën  dhe të jemi të drejtë apo nuk është kështu?

Edhe babai fillon të qeshë.

Babai largohet dhe unë filloj të bëhem gati.
  Veshë një fustanë të zi të gjatë me një të çarë deri te gjuri me krahë të gjatë me jakë të mbyllur para  ndërsa pjesa e kurrizit ishte më e hapur dhe një palë këpucë të zeza me takë të hollë.
Flokëve thjeshtë i bëj disa onde dhe bëj edhe një tualëtë të letë.
Ora po shkonte rreth rreth 18 :00 prandaj unë zbres poshtë .

Gjithçka ishte perfekte nana kishte rregulluar gjithçka edhe gatimet ishin shumë të mira.

-Nana?

-Erdha Emi.

-Sa e ëmbël qënke bërë.

Unë thjeshtë i buzëqeshë dhe i themë ,-Ku janë të tjerët?

-Ja ku jemi ne!

-Emi sa e bukur qënke bërë!-thotë mami.

-Motra ime është gjithmon e bukur.

Babi me sytë me lotë vjen dhe më përqafon fortë.
Edhe unë përlotemë pak por e mbaj veten.

-Ok boll  u trishtuat sot është ditë gëzimi  apo jo?

-Po mami është.

Ndërsa babi nëpër dhëmbë thotë,- nuk është .

-Zzzzzzzzzzu, zzzzzzzzzu po binte zilja e derës.

-Erdhën,- tha nana,-po shkoj të hapë derën.

Hejjjjj people.
Si jeni? Ça keni bërë?
Jamë e lumturë sot sepse libri imë ndodhet në vendin e cila 20 nga 71  më të mirët .
Prandaj ky kapitullë u kushtohet të gjithë aty personave që më kanë votuar dhe vlersuar shumë faleminderit të gjithëve.
Më thoni mendimin tuaj për këtë kapitull hë si ju dukë?

Pacim ❤