Në duart e atij

Kapitulli i Dymbëdhjetë.

-Mirë se erdhën urëdhëroni brenda.

-Mirëmbrëma!-thanë pothuajse të gjithë.

Familja Briz hyri brenda të gjithë filluan të takoheshin me njëri -tjetrin dhe më pas u ulën.

Të dyja palët ranë në qetësi unë ndërko nuk isha fare e interesuar se çfarë po ndodhte ashtu si shumica e atyre që kishin ardhur.
Akullin i pari e thyen z. Andrea .

-Si keni qënë Toni?

-Mirë!

-Na bëhet qejfi që Deni është në këtë gjendje të mirë shëndetësore tani duke e marrë me mendë se çfarë kaloi,të shkuara Deni!

-Faleminderit!

-Ne nuk njihemi shumë mirë me njëri tjetrin por....... unë dhe Toni kemi qënë shokë shumë të ngushtë në të shkuarën por mbasi unë krijova familjen time ëndra Toni ato kohë u detyrua të shkonte në Franc për disa vjetë dhe kështu lidhjet tona u shkputën.

-Po,-tha Babi.

Familjet tona nuk njihen kështu që po filloj unë i pari që t'ju njohë me familjen time, -tha z. Andrea.
-Bashkëshorta ime Viki, djali ynë Arvi, vajza jonë Amelia ,Vajza e Vikit  Mia dhe djali imë Roani.

-Familja ime ështl pak më e vogël jm Keta është bashkëshortja ime, Deni është djali, ndëra Emi është vajza.

-Toni se sot kemi ardhur të këkojmë dorën e vajzës suaj Emit për djalin tonë Roanin duke qënë q të rinjtë janë njohur vetë dhe janë pëlqyer ti lejojë që të vazhdojnë këtë lidhje edhe më tejë fëmijët na ulën përsëri në të njëjtën tavolinë ,-thotë dhe më  sheh mua .

Unë detyrohem që të japë një buzëqeshje kompletë false,ndëra babi bënte disa lëvizje periodike të kokës në shenjë pohimi.

-Patjetër  që do ti lejojmë dhe do ti mbështesim fëmijët tanë në këtë rrugëtimë.

Z. Andrea kishte menduar për çdo gjë ai kishte përgatitur edhe unazat.

Të gjithë ngrihemi në këmbë dhe Roani hapë kutinë merr unazën merr edhe dorën time e vendos unazën dhe më puthë dorën unaza ishte flori i bardhë dhe me një gurë të madhe të zi,të njëjtën gjë bëra edhe unë i vendosa unazën Roanit.

I themë me zë të ulët se pse guri është i zi?

-Do ta kuptoshë kur të vijë koha e duhur.
Në këto momente Roanit i bie telefoni mbi ekran shënohet vetëm për shkronja "K" më falni më duhet ta hapë sepse është nga kompania.
Ai del jashtë dhe e hapë telefonin.

-Alo!

-Ku je zemra ime?

-Diku pse?

-Më ka marrë malli shumë për ty nuk ke ardhur fare nga mua .

-Po e di.

-Do vish sonte të lutemë.

-Ok po vij për një orë jamë aty, -pacim.

-Pacim zemër.

Roani hynë brenda dhe thotë,- ngrihemi sepse mua më duhet të shkoj në kompani.

-Po patjetër  ,-thotë z. Andrea.

Përshëndetemi me të gjithë dhe ata largohen.

-Roan çafrë dreqin  pate që the do ngrihemi?

-U mërzita nuk qëndroja dot më shumë.

-Ika unë .

-Ku do ikësh?

-Diku.

-Roan të vij edhe un me ty do më çosh deri diku?

-Po eja,-ikëm ne!

Amelia filloj ti tallte, -"ikëm ne ikëm ne ".

-Mia  si ta mbushi mendjen babaj ynë idiotë për tu kthyer në shtëpi?

-Pasi më gjete ti folëm dhe i sqaruam të gjitha mosmarrveshjet   më pas vjen edhe babi ynë i dashur më lutet, -Mia të lutemë kthehu në shtëpi në kompani humbën një klientë të të fort në treg dhe blla bllla blla të tjera por mos të flasin për mua më mirë flasim për ty.-E ke seriozisht me Emin?

-Hahhahaha!

-Pse qeshë?

-Po hë ty si të duket?

-Nuk e di po të pyesë ty?

-Mia, mua ajo Emi më ngre nervat e urrej shumë po shumë.

-Domethënë?

-Domethënë që ai babaj ynë idiotë më vuri me shpatulla pas murit.

-Ti nuk e do Emin?

-Nuk e dua.

-Po pse Roan?

-Sepse gjërat që dua më shumë në jetë zoti mi merrë.

-Hejj e mban mend se çfarë të kamë thënë njëherë?

-Çfarë?

-Do të mallkoj që të marrësh një femër të shkurtër.

Të dy qeshëm.

-Po ishte e shkurtër.

-Në krahësim me ty ishte.

-Roan nuk të kam pyetur se kamë harruar pse ja more me gurë të zi  unauën Emit atje kishte edhe me gurë të tjerë ngjyra të ndryshme.

Ja mora të zezë "sepse cdo moment që do kaloj me mua do ta ketë të zezë ,të zezë, të zezë dhe vetëm të zezë".

Hejjj people!
Ja eshe një kapitull tjetër.
Si keni qënë sa keni bërë?
Po hë si ju dukë ky kapitulli?
Ju lutemë më jepni mendimin tuaj.

Pacim 💗