"ဝမ္ဝမ္း ကိုယ္ပါ ဘုန္းျပည့္လ်ွံ ''
"အင္ အင္း...ဟုတ္ ။''
"ေမေမလွမ္းႏိႈးခိုင္းလို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တာ သိတယ္မလား ဒီေန႔အိမ္မွာ ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္႐ွိတာ ''
"ျသ ဟုတ္ ဆရာ အခုထၿပီ''
"အင္းအင္း ။ျပင္ဆင္ၿပီးရင္miss callေပးလိုက္ လာေခၚမယ္ေနာ္ ထက္ထက္ ကိုေတာ့ လင္းခါနီးေျခာက္နာရီေလာက္မွေခၚထားတယ္''
"ဟုတ္ကဲ့ဗ် ထၿပီ''
ႏိႈးေတာ့တန္းထသားပဲ ေတာ္ေသးတယ္ ငရစ္ေလးမဟုတ္လို့ ။အိပ္ခ်င္မူးတူးအသံေလးကလည္း အသည္းယားဖို႔ေကာင္းခ်က္ အဲ့အသံေလးမနက္တိုင္းၾကားခ်င္လို႔ အိမ္ကို ဘုန္းႀကီးဆြမ္းမနက္တိုင္းကပ္ခိုင္းရမလိုပဲ ။
ဆြမ္းခ်က္ဖို႔ေမေမခိုင္းတဲ့အတိုင္းညေဈးသြြား မွာထားတဲ့ပစၥည္းသြားယူၿပီး တိုလီမိုလီတခ်ိဳ႕ထပ္ဝယ္ခဲ့ရမွာ ။သိတဲ့အတိုင္း ထက္ႀကီးက အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔မို႔ အားနာျပီးတစ္ေယာက္တည္းသြားမလို့ပဲ ေမေမက ေဝလီေဝလင္းမို့တစ္ေယာက္တည္းသြားရင္ ေတာ္ေသးတယ္ ေမွာင္ေမွာင္ႀကီးတစ္ေယာက္တည္းမသြားပါနဲ႔တဲ့ ေက်ာင္းပိတ္လို႔အားေနတဲ့ ဝမ္ဝမ္း ေလးနဲ႔သြားပါလားဆိုလို႔ အခုလိုႏိႈးလိုက္ရတာ ။
ဘုန္းႀကီးပင့္ရင္သံုးဖို႔အတြက္ ကားထားခဲ့ၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာနဲ့ျငိမ့္ၿငိမ့္ေလးစီးေကာင္းတဲ့ ေဖေဖ့ထိုင္းဘီေလးပဲနဲ႔ ကေလးကိုသြားေခၚေတာ့မယ္။
သည္ေဆာင္းမနက္ခင္းရဲ႕ခ်မ္းေအးမႈကို ေတာ့ရယ္ခ်င္သည္ ။ကေလးနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္းညေစ်းပတ္ရမည့္အေၾကာင္းေတြးမိတိုင္း လူကစီးေနတဲ့ဆိုင္ကယ္နဲ႔ေတာင္မထိခ်င္ေတာ့။ အေတြးကမၻာထဲ ဝဲလည္လည္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုကလိယားထိုးပိုရယ္ခ်င္သည္ ။
အင္း ဒီကေလး ထူထူထည္းထည္းေကာဝတ္ထားပါ့မလား အေနြးဦးထုပ္ေကာေဆာင္းထားပာ႔မလား လူကေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔ ေဆာင္းေလစိမ္းတိုက္ၿပီးဖ်ားရင္ ဒီလူရဲ႕ႏွလံုးသားလည္းေနမေကာင္းျဖစ္မွာ ။
"ဝမ္ဝမ္း ကေလး ဒီေလာက္ေအးတာကို အိမ္ထဲဝင္ေစာင့္ေနတာမဟုတ္ဘူး ''
