My Disguised Heir [Completed]

•~Chapter 38: Slowly Being Braver~•

PLEASE READ THIS NOTE!!!

I DON'T WANT TO SEE ANY COMMENTS REGARDING UPDATES DAHIL IBIG SABIHIN LANG NOON AT HINDI NIYO BINASA YUNG NOTE.

I'll be fixing the typos and grammatical errors in the past chapters kaya baka wala munang update next week. Pero malay niyo.

Please comment your thoughts about the 2 updates! That will be greatly appreciated.
•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~
Chapter 38: Slowly Being Braver
•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~
Andrea's POV:

Monday came by so fast. Kapag talaga masaya ka, ang bills ng oras. I'm really happy that I got a chance to bond with my fam even though Papa is not there, and it's saddening that it has to end.

"Andrea, cellphone mo kanina pa nagri-ring," Diane's words brought me back from reminiscing. Napatingin ako sa kaniya kasi hindi ko naman naririnig yung ringtone ng phone ko.

"Huh? Hindi naman sa akin yun," nagtataka kong saad.

"Oh? Kanino kaya yun? Parang sobrang lapit lang sa atin pero tayo-tayo lang naman ang nandito," true to that, nasa field kasi kami ngayon sa shade ng isang puno. Tapos na kami ang classes kaya nakatambay na kami ngayon. Dahil October na ngayon, lumalamig na ang simoy ng hangin. Nagkibit-balikat nalang ako at muling tumingin sa mga ulap. Trip ko mag-senti eh, bakit ba.

"Andrea," panimula ni Mel. Mukhang dumating na ang panahong nagdududa na sila, "y-yung tungkol sa nangyari sa mall," sabi na eh. Nakatingin padin ako sa mga ulap at napa-ngiti ng malungkot, "ano yun? Kasi gulong-gulo na kami."

"Tara sa dorm," biglang aya ko. Napansin kong gusto nilang tumigil kaya ipinagpatuloy ko yung sinasabi ko at ngumiti, "doon ko sasabihin."

Tumayo na sila without uttering any words. May mga nakakasalubong kami na mga nagchichikahan habang papunta siguro sa canteen. Not that I'm eavesdropping, pero ang topic kasi nila ay kung anong bibilhin nilang pagkain.

"Tignan mo nga naman, mga hampaslupa pa talaga ang makakasalubong natin sa halls," at siyempre hindi mawawala ang mga kontrabida, Kristine the epal and friends, na may paulot-ulit na pambungad.

"Kristine, wag ngayon please. May importante kaming kailangan gawin. Mas importante sa mga pagpapapansin mo," sabi ko. Wala na ba siyang ibang pwedeng magawa kaysa guluhin kami? Pwes, kami marami kaming kailangan gawin.

"Me? May mas importante pa sa akin?!" Pagwawala niya. Obviously throwing tantrums just because something's more important than her. What a spoiled brat.

"Yes, and that matter is between me and my best friends," naiinis na ako. They've been bitching is out for something not really worth bitching.

"No, mas importante ako!" Sigaw niya sabay tulak sa akin pero hindi ako nagpatinag. I also pushed her at sinalo naman siya ng mga alipores niya.

I showed her na wala akong pake sa kaniya at sinabing, "We don't care kung mas importente ka. Maybe sa iba oo, pero sa amin hindi kasi mas may kailangan kaming atupagin kaysa sa pagiging spoiled mo." I'm pissed. Totally pissed.