Chapter 35 : Ancient Tribes

316 14 0
                                        

FRANCE

It happened yesterday afternoon while we're walking down the stairs. Punong-puno ng pag-aalala ang utak ko sa pagkawala ni Alexis. Isang araw na ang lumipas pero wala pa ring balita tungkol sa kanya.

The school guards have been searching for Alexis, but they got no trace of her until now. I felt the urge to see her to be sure if she's really safe.

And that's when everything started.

I felt my head spinning. I was like being dragged to another dimension or space. It's like entering into different portals. And I knew I was screaming that time, because of pain.

Suddenly it stopped. And there, I saw Alexis calmly sitting in an old chair facing a wooden table with several books on it. I don't know if that was real or just a hallucination out of my desperation to see Alexis. I don't even know what's happening inside me. Nevertheless, I tried to memorize the place to make a portal that could bring me to her. I picture out every detail of that place as I was making my portal.

I succeeded.

But the moment I was near to where she is, a very strong energy field pushed me away. It pushed me back to reality.

Naramdaman ko na lang ang malakas na pagtama ng aking likuran sa matigas na pader. Muli akong napadaing. Napatingin ako sa aking uniform.

Blood.

My nose was bleeding that time.

"France!" It was the voice of Matthias while gently tapping my face because I already felt dizzy and sleepy. Nang maramdaman kong inakay ako ni Nicholas ay bigla akong napapikit at tuluyang nagpadala sa antok na aking nararamdaman.

"What's happening?" Boses ni Emily ang huli kong narinig na mukhang nakahabol pa lang sa aming paglalakad.

And then, total darkness invaded my system.

I tried to grip all my senses back. Naramdaman kong nakahiga ako ngayon sa isang malambot na kama, at alam kong nasa infirmary pa rin ako. Kanina pa ako gising pero pilit kong inaalala ang nangyari.

Mukhang masyadong napatagal ang tulog ko at mabuti na ang aking pakiramdam ngayon. Mukhang wala man lang kakaibang nangyari sa akin kahapon. Yes, I know that I've been out for almost 24 hours.

It's one of my perks. Aside from having a photographic memory, I can easily tell the timespan and pattern of everything I do. Like how many hours did I sleep. How many times did I enhale and exhale the whole day. How many steps I took in a single day. And many more.

Yeah, my brain is a total creep.

But I can't get an explanation or an answer even how hard I tried to analyze the thing that happened to me yesterday. It was my first time to experience that thing.

Huminga ako nang malalim at sinimulang buksan ang aking mga mata. Napabangon ako at napatingin sa orasan. 11:30 am.

Bigla kong napansin ang bulto ng isang lalake na tahimik na nakaupo malapit sa akin. Nakapikit ito at mukhang mahimbing na natutulog. Siguro nakatulog na si Matthias sa pagbabantay sa akin. I love all the features of his face, really.

Dahil sa pagbukas ng pinto ay bigla itong nagising at napatayo. Hindi man lang niya napansin na bahagyang nakabangon na ako. He's cute, as always.

Pumasok si Emily na may dalang pagkain. Nang mapatingin siya sa akin ay biglang sumigla ang kanyang mukha kaya napatingin din sa lokasyon ko si Matthias. Nang magtama ang aming mata ay tinaasan ko siya ng kilay.

"You're already awake?" mukhang hindi makapaniwalang sabi niya.

"Yes, sleepyhead." Nginisihan ko siya.

FEUTERACRIA : School for Elemental Users Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon