BEBEĞİM

BIRAK BENİ

Hayat o an da durmuştu.

Herkes Cihan ve Ceylan'a bakıyordu. Olacaklar herkesi korkutuyordu.

Eğer Ceylan evet derse Cihan burayı dağıtırdı. Derya biliyordu tanıyordu abisini ne kadar sakin dursa da içinde fırtınalar kopuyordu.

Cihan ise olduğu yerden kıpırdamadan Ceylan'ın ne yapacağını bekliyordu.

Ceylan ise gözlerini Cihan'ın gözlerinden bir an bile olsa ayırmamıştı.

Aylardır özlemini çektiği adam karşısında onun ne yapacağını bekliyordu.

Ceylan da biliyordu eğer evet derse Cihan'ın ne derece çıldırabileceğini. Cihan'ın o ateş saçan gözlerinin hayır demesi için yalvardığını biliyordu.

Levent ise fotoğraflarını gördüğü adamı tam karşısında görmesi ile şok olmuştu.

Gerçekten evlenmiyordu, Ceylan'a arkadaş gözü ile bakmıştı bugüne kadar.

Ağlayarak gelmişti ona sığınmıştı ne yapacağını bilmiyordu Ceylan ona geldiğinde.

Günlerce aç uykusuz bir şekilde sürekli ağlıyordu. Anlatmamıştı ne olduğunu ama anlamıştı Levent onu bu kadar kıracak şeyin aşk olduğunu.

Bir gece yine ağlarken dökülmüştü cümleler ağzından canını yakıyordu bu aşk.
O gece yapmışlardı bu planı sevgilisi Eda bile bunun en doğrusu olacağını söylemişti.

Herkesten uçan kuştan bile kıskanırdı Eda ama Ceylan ile sahte bir evlilik yaparak bu aşka bir şans vermek istiyordu.

Levent yavaşça ayağa kalktı gözleri hala Cihan da olan Ceylan'ın ellerini tuttu sıkı sıkıya destek olmak için.

Ceylan o an gözlerini çekerek Levent'e çevirdi kafasını.

Yapma dedi Levent daha fazla acıtma canını. Seni seviyor sende onu seviyorsun.

Aynı şekilde Eda da diğer elini tutarak ilk başta mantıklı gelmişti ama aşk mantık işi değil zaten yapma demişti.

Cihan ise karşıdan gördüğünü yanlış anlayıp Levent'in evlilik için ısrar ettiğini düşünüyordu.

Sevdiği kadının elini tutuyordu. İşte bu onda iplerin kopmasına sebep olmuştu.

Aradaki mesafeyi hızlıca kapatıp daha Ceylan ne olduğunu anlamadan Levent'in kolunu kavrayıp kendisine çevirdi.

Demek şanslı erkek sensin dedi alay edercesine sırıtarak. Yüzüne soğuk kanlı bir ifadeyle bakarak... Ya da benim olanı benden almaya çalışan adi it mi demeliydim diyerek sert bir kafa attı Levent'e.

Herkes olayın şoku ile donakalmış olanı izliyordu. Cihan ise Levent'in üstüne çıkmış yumruklarını yüzüne indiriyordu.

Ceylan korkuyla yeter artık dur daha fazla incitme onu. Beni senden o çalmadı beni kendinden sen uzaklaştırdın.
Ben senden kaçtım Cihan diyerek ağlamaya başladı.

Cihan, Ceylan'ın sözleri ile kendini kaybetmişti. Ceylan koşarak salondan çıktı ve nereye gittiğini bilmeden koşmaya devam etti.

Yavaşça Levent'in üzerinden kalktı çünkü biliyordu Ceylan haklıydı.

Onun gitmesine kendisi sebep olmuş bu durumu kendisi yaratmıştı. Asıl suçlunun kendisi olduğunu biliyordu. Ceylan'ın kalktığı sandalyeye yığıldı kaldı.

Eda korku dolu gözlerle Levent'e bakarak iyi misin? diye sordu.

İyiyim korkma dedi.

Levent, Eda'nın yardımı ile yerden kalkarak Cihan'ın yanına oturdu.