BEBEĞİM

ADIM ADIM MUTLULUK

Aradan geçen zaman herkesin adım, adım mutluluğuna giden kapının anahtarıydı.

Derya ve Ceylan'ın sorunsuz giden hamileliğinin yanı sıra Cem ve Aslı'nın tedavi süreci beklenilenden iyi gidiyordu.

Zeynep ve Deniz her zamanki gibi çılgın çekirdek aileydi.

Polat ve Cihan ise eşlerinin anlamsız aş ermelerine isteklerine boyun eğiyorlardı.

Ama yine de bu onlara büyük bir mutluluk veriyordu.

Merve her geçen gün mesleğindeki yükselişi ve hayatının aşkı Serdar ile mutlu bir hayata kavuşmuştu sonunda.

Bunun en güzel sebebi de yıllar sonra gelen hediyeleri Resul Oktay'dı. Gün geçtikçe büyüdüğünü izlemek onlara huzur veriyordu.

Derya dışarıya bakarak Mart da geldi sonunda zaman nasıl da akıp geçiyor dedi.
Kocaman olmuş karnı ile yavaş adımlar ile yanına geldi Ceylan.

Bir elini sırtına koyarak, haklısın zaman çok çabuk geçiyor. Kış geldi derken bir baktık ki bahar geliyor.

Derya derin bir nefes alarak oysa ki yalnızken böyle mi oluyordu. Sanki zaman geçmiyor gün bitmek bilmiyordu.

Ne diyebilirim ki haksız değilsin geçmişe bakınca bugüne hiç kolay gelmediğimizi görüyorum.

Ama çok şükür ki mutluyuz canımız gibi sevdiğimiz eşlerimiz çocuklarımız var. Hatta yakında aramıza katılacak olanlarımız var diyerek karnını okşadı Ceylan.

Derya gülümseyerek haklısın giderek çoğalıyoruz ve bir ay sadece bir ay gibi bir zaman kaldı doğuma.

Ha bir de beceriksiz kocalarımız var saatler oldu gideli daha bir boza bulamadılar. Doğuma yetişirler inşallah.

Bulurlar ya.

Derya, Ceylan'ın yüzüne emin misin der gibi baktı.

Bulurlar canım ya onlar kışın çilek bulmuş Trabzon Aslanları.

Derya kahkaha atarak Trabzon aslani nasil olayi anlat bi bakayum.

Ceylan da gülerek, aha işte benim aslanum gibi olayi karısı ne isterse oni yapayi.

İkisini bir kahkaha almıştı çünkü Ceylan bir taraftan anlatırken bir taraftan yüz mimiklerini kullanıyordu.

Alemsin Ceylan ama güzel uydu sevdim bunu.

Ceylan ve Derya gülüşüp sohbet ederken kapı çalmaya başladı. Ceylan yavaş adımlarla kapıyı açmaya yöneldi.

Bir taraftan da sonunda geldi bizim Trabzon aslanları diye mırıldanıyordu.

Kapıdakinin Cihan olduğuna emin bir şekilde hoş geldun Trabzon aslanim diyerek açtı kapıyı.

Lakin kapıyı açtığında kelimeleri boğazına takıldı. Çünkü gelen ne Cihandı ne de Polat.

Ceylan kapıya baka kaldı. Derya da yavaşça arkasından yaklaşarak kızım ne bekliyorsun alsana içeri Trabzon aslanlarını dedi.

Ama kapıya baktığında o da Ceylan gibi kala kalmıştı.

Aileleri gelmişti ve Ceylan'ın dediğini duymadılarsa Derya'nın Trabzon aslanı benzetmesini duymuşlardı.

Kızım Trabzon aslanlarını bulamadık ama idare edin artık dedi Kamil bey.

Derya da Ceylan da utançtan kıpkırmızı olmuştu. Aslında söylediklerinde utanılacak bir şey yoktu ama böyle yetişmemişlerdi ikisi de.

Bu yüzden ailelerinin duymaları utandırmıştı onları.